Her Boku Bilen Adam

Bir Sahne

2012-01-27T23:49:00.000+02:00

"Çok yazı yazıyon da bi de yeni seri başlatıyon ağzını gırdığım" dediğinizi duyar gibiyim sevgili takipçiler. Ama şimdi "Ben zaman bulamıyorum, yani aslında yoğun bi dönemdeyim" falan diye savunmayacağım kendimi. Ayıp ediyorum ama bakın valla çok yoğun ve hareketli..(Tamam vurmayın)

Neyse efendim blogda yeni bir seri başlatıyorum.

Adı da başlıktan anlayabileceğiniz üzere : Bir Sahne

Sevdiğim (sevmediğim de olabilir) bir filmden bir sahneyi buraya koyup üzerine de birkaç kelam edeceğim. Belki de sadece sahneyi koyarım bilmiyorum. Maksat bloga geri dönmek için bahane yaratmak. Hem güzel fikir bence. Gerçi muhtemelen vardır diğer bloglarda örnekleri ama neyse işte uzatmayım daha fazla. Uzun süre yazmayınca insan böyle saçmalıyor.

Sahnemiz benim için geçen yıl izlediğim filmlerin arasından uzak ara sıyrılan "Bir Zamanlar Anadolu'da" filminden efsaneleşeceğini düşündüğüm yemek sahnesi.

Ercan Kesal adeta döktürüyor. Çok şey yazılabilir bu film ve bu sahne üzerine de şu an tek amacım bloga dönmek.

"Gelir gelir. Elektrik de gelir su da gelir. Allah başka dert vermesin."

Büyük Ada'm

2012-01-13T22:22:00.000+02:00

Bir şey geldi oturdu boğazıma. En son Barış Manço'da olmuştum böyle. O biraz çocukluğa vedaydı sanki de bu başka bir şeyden koparttı da diyeceğim o da değil. Sarı Lacivertten kopmak mı olur!

Tamam yaşlıydı, hastaydı da sanki hiç ölemez gibi geliyordu. E hayattayken heykeli dikilen kaç adam var ki şu dünyada.

Şimdi onlarca şey yazılacak ardından "Şöyle efsaneydi böyle büyük topçuydu" falan diyecekler de efsaneden fazlasıydı Lefter Küçükandonyadis.

Şimdi anlıyoruz Galatasaraylıların Metin Oktay öldüğünde ne hissettiğini..

Çok üzüldüm çok. Valla oturdu bak şurama.

Karşı kıyıydı Lefter. Karşı kıyı, karşı kıyı değil de yan kapı komşumuzken, yanıbaşımızken bizim evimizde büyüyen, evinde büyüdüğümüz, akşam evinde kalmaya gittiğimiz arkadaşımız, ağbimizdi.

Büyük Ada'ydı Lefter.

Büyük Ada'mdı Lefter.

Sarıydı, Lacivertti.

Sportmendi,

Türk'tü. Rumdu.

Karşı kıyının bu tarafıydı. Bu tarafı karşı kıyıya götürendi.

Çubuklunun en çok yakıştığı adamdı Lefter.

Fenerbahçe'ydi Lefter.

Furtuna

2011-12-21T01:21:00.000+02:00

Bence hiç ayrılmayacaktık karşı kıyıyla. Hemen saldırmayın Kurtuluş Savaşı yok, Yunan Gavuru falan diye. O değil dediğim.

Diyorum ki mahallelerimizdeki Rumlar, Ermeniler hiç gitmeyecekti bu diyarlardan.

Lütfen gönderdik, denize döktük falan diye de girmeyin. Dedim ya o değil dediğim.

Bence hiç ayrılmayacaktık karşı kıyıyla.

Bence bu kadar ayrılmayacaktık hiç. Ayrılmasaydık eğer mahallemizde Alekolar, Agoplar, Helenalar da olacaktı hala. Bu kadar nefret dolu insanlar olmayacaktık belki de. Şu şarkıları beraber söyleyecektik.

Şimdi bırak Yunanı, Rumu; Türkçe konuşmayan kimseye tahammülümüz kalmadı. Hem de Türkçenin de içine ederek, 150 kelimeyle derdimizi anlttığımız bir dile, aynı dandik melodilere aynı dandik sözlerle şarkılar söylediğimiz bir dile çevirdik.

İzmir bile iz taşımaz oldu artık onlardan.

Seviyorum Yunan şarkılarını ben.

İnsan olan herkesi seviyorum aslında. Meziyete çevirdik ya insan olmayı da ne diyim artık.

Bir böyle dinleyelim şimdi bunu,

Bir de böyle,

İkisi de güzel de ikincisindeki bir şeyler içinize bir ateş düşürmedi mi, içiniz gitmedi mi?

Raskolnikov

2011-12-18T22:05:00.000+02:00

Uzun zamandır böyle güzel bir reklam izlememiştim.

Türk Telekom'u her seferinde yerin dibine sokuyoruz (hak ediyorlar ayrı) ama şu hizmet ve şu reklamdan dolayı takdirimi kazandılar.

Suç ve Ceza'yı da yıllar sonra tekrar okumak istedim.

PolisSepeti.com

2011-12-12T00:35:00.001+02:00

Bloomberg kanalında Dragon's Den diye bir yarışma var ki izlemekten en zevk aldığım televizyon programlarından birisi bu yarışma. Kanal, İngiliz versiyonunu yayınladığı yarışma çok beğenilince Türk versiyonunu da düzenlemeye başladı ama orijinali kadar başarılı olamadı.

Programda girişimciler projelerini anlatarak 5 iş adamından sermaye koparmaya çalışıyorlar.

Uzun zamandır bu yarışmaya bir fikir bulup katılma peşindeydim ama malumunuz bulacağınız fikrin dahice olması, hatta dahice olmasının yanında uygulanabilir olması ve yatırımcısına iyi geri dönüşler sağlaması gerekiyor.

Ben de geçtiğimiz gün haberleri izlerken İzmir'de bir kadını döven polislerimizin görüntüsü izledikten sonra tam da bu yarışmaya katılıp yatırımcıların elinden parayı kapacak bir fikir buldum sevgili takipçiler :

PolisSepeti.com

Şimdi efendim, malumunuz olmak üzere bizim güvenliğimizden sorumlu olan, bünyesinde mensup memurları görünce kendimizi huzurlu hissetmemizi gerektirdiği halde; bırakın kendimizi güvende hissetmeyi, "Aman evladım kimliğini yanına al mazallah polis falan çevirir" gibi, "Götürürler merkeze, öptürürler herkese" gibi cümlelerin baş aktörü olan emniyet mensuplarımızı ve biz vatandaşları büyük bir dertten kurtaracak bir proje PolisSepeti.com

PolisSepeti.com sayesinde artık herhangi bir şeyi protesto etmek istediğinizde, maça gittiğinizde, sevdiklerinizle gittiğiniz bir eğlence dönüşünde ya da sadece yoldan geçtiğinizde kafanızda oluşan "Polisimiz tarafından biber gazı yer miyim?, Acaba polis bizi çevirir mi?, Merkeze götürür mü?, Kimliğim de yanımda yok işkence görür müyüm?" gibi gerginlikleri tamamen ortadan kaldırıyor.

PolisSepeti.com sayesinde artık kendi evinizde rahatça sitemizi ziyaret edecek, menüler arasından kendinize o gün için uygun gördüğünüzü seçecek ve biber gazınızı, copunuzu kendi evinizde en rahat şekilde yiyeceksiniz.

İşte sitemizden bazı menü fırsatları :

Öğrenci Menü (Ekstra Biber Gazı içerir)

Öğrenci Menü, rahatına düşkün fast food sever öğrenci kardeşlerimiz için hazırladığımız en lezzetli menülerimizden biri.

Derslerine çalışıp, sınavlara girip çıkmaları gerektiği halde; orda burda yok parasız eğitim, yok efendim işçi hakları, vay efendim Tekel işçileri diye gezen, hatta ve hatta sayın devlet büyüklerimize yumurta atacak kadar kendini kaybeden öğrencilerimiz için hazırladığımız özel bir menü. Öğrenci menü hazırı sever öğrencilerimizi için biber gazı ağırlıklı olup, görevli polisimizin evinize tekme atarak girip tüm evi gazla doldurması sonucu servise hazır hale geliyor. Afiyet olsun gençler.

Burger Cop Menü

Burger Cop Menü ile artık copa doyacaksınız.

Burger Cop sıkılan ve canı sokakta özgürce dolaşmak isteyen vatandaşlarımız için hazırladığımız çok özel bir menü. Burger Cop ile sokakta kimliksiz dolaşmak, saç uzatmak, sakıncalı sakal bıyık bırakmak, uygunsuz etek giymek gibi hareketlerin ne demek olduğunu size tattırıyoruz.

Uslanmak bilmeyenler için Double ve Quarter seçenekleri de cabası.

Burger Cop...Polis Seni Çağırıyor!!!

Mcİsh

Evinizde misafirleriniz mi var? Sohbet döndü dolaştı ülkemizdeki haksızlıklara, iktidarı eleştirmeye falan mı geldi? Üstüne üstlük laf lafı açarken bir de karnınız mı acıktı?

Hiç merak etmeyin Mcİsh hemen kapınızda bir tık yeterli.

Yollayacağımız ekipler kapınızı açar açmaz sizi kafanızdaki sakıncalı düşüncelerden arındıracak kadar Mcİskhence yaparak sizleri örnek birer vatandaş haline geitrecekler. Menünün McElektrik, Mcİsh Çin , Mcİsh Filistin gibi pek çok alt seçeneceği de mevcut.

Mcİsh!!! İşte bunu seviyorum!!! ♪ ♪ ♫ ♪ ♪ da rat tat ta taaaaaaaa ♪ ♪ ♫ ♪ ♪

PolisSepeti.com - Kredi kartınız bizi ilgilendirmiyor, insanlığınızdan çekiyoruz.

***

Valla şimdilik bunları çıkardım. Daha üzerinde çalışıyorum ama. Polisimizden de yeni yeni atraksiyonlar bekliyorum ki şu fikrim değer kazansın. Sakın çalıp da üzerinden para kazanayım demeyin. Mahkemeye falan gitmem saf gibi hak aramak için, polise söylerim evinizden alırlar valla.

Akıllı olun!!!

* Logo çalışması için o6k'ya teşekkürler.

HBBA Soundtrack II

2011-12-09T04:17:00.006+02:00

Efendim malumunuz bu blogda her 4-5 yazıdan biri "Epeydir yazamıyordum..., uzun bir süreden sonra tekrar yazmaya başladım... bir süre yazamayacağım" gibi artık nefretinizi kazanan cümlelerle dolu ki aslında bu pek çok blog yazarının aslında hiç içine girmek istemediği ama hayat koşturmacası içinde de malesef çaresiz kaldığı bir durum.

Şimdi bakıyorum da yan taraftaki arşive, ilk yıl (bir önceki senenin Aralık ayını da katarsak) 180 küsur, ikinci yıl 100, şu içinde bulunduğumuz yılda ise sadece 56 yazı yazabilmişim bloga. Bunda da hayatımdaki değişimlerin yanı sıra mikroblog (Twitter) tembelliğinin de etkisi büyük tabi ki.

Tüm bu hengamenin içinde sanırım bu blogun en disiplinli, birkaç istisnai durum hariç, aksamayan bölümü "Haftanın Şarkısı" oldu. 80 küsur haftadır her hafta bir şarkı koyup üzerine yazı yazmaya çalıştım. Öyle de gider umarım.

Darısı (umarım) sinema yazılarının başına. Gerçi dediğim gibi bu koşturmaca içinde zor görünüyor ama..

Neyse diyeceğim şu ki bu blogun bu kadar canlı kalmasında ve okunmasında bir noktadan sonra sadık okuyucu kitlesinin etkisi büyük oldu. Bıkmadan usanmadan bana mesajlar atıp, yorumlar bırakıp neredeyse enseme vura vura yazılar yazdırdınız.

Hep söylüyorum yine söyleyeceğim; gerçekten minnettarım bu blogun okuyucularına. Bakmayın öyle yorumlara falan cevap vermediğime. Vallahi zamansızlık. Cool görünme çabası falan değil.

Neyse bu yıl da geçen yıl olduğu gibi size bir hediye vermek istedim ve geçtiğimiz yıl boyunca blogda üzerine yazı yazdığım, Tumblr sayfamda paylaştığım şarkıları topladım ve "HBBA Soundtrack II" albümünü oluşturdum.

Aşağıdaki linkten indirip dinleyebilirsiniz.

HBBA Soundtrack II tıkla indir


- Linkleri görmek için üye olun esprisi yapmayacağım! -

İndirince göreceğiniz üzere pek çok tarzdan, pek çok türden alakalı alakasız şarkı ve sanatçı göreceksiniz. E bundan daha normal bir şey de yok bana göre. "Ben sadece caz dinlerim şekerim" cümlesi kadar anlam veremediğim bir şey yoktur herhalde şu dünyada.

Valla ben güzel müzik dinlerim, kendime göre güzel müzik. Dolayısıyla Mozart'dan Esengül'e; Yann Tiersen'den Erkin Koray'a, Rembetiko'dan Anadolu Rock'a uzanan şarkılar sizi şaşırtmasın. Malum insan hayatına bir çok şarkı sığdırabiliyor. E insan her gün caz kafasında, her gün Amelie Poulain kafasında da yaşayamıyor koca bir yılı. O yüzden aslında şu albüm bir nevi geçtiğimiz yılımın özeti gibi diyebilirim.

Bu arada bir ricam olacak. Malum bu yüklediğim dosya "Premium" üye olmadığım için belirli bir indirme sonrası silinecek. Geçen yıl hayırsever bir arkadaş kendi premium hesabına upload etmişti de "Dostum link ölmüş" durumunun önüne geçmiştik. Yine aynı iyiliği yapabilecek bir "dost" upload edip linki yollarsa sevinirim.

Efendim sözü fazla uzatmadan ki daha nasıl uzatılır bilmiyorum (konuştuğum kadar yazsam var ya kafayı yerdiniz, yine özet geçiyor sayılırım) sizleri HBBA Soundtrack II ile baş başa bırakıyorum. Dilediğinizi dinleyip dilediğinizi silebilir, düğününüze dans müziği yapıp, asıldığınız kıza "Ben de hastayım onlara bak şu şarkıyı dinledin mi sen" diye yollayabilirsiniz.

Şarkılar üzerine yazdığım yazılar için bu linke, Tumblr sayfam için buna tıklayabilirsiniz.

Unutmadan ilk HBBA Soundtrack albümü de bu linkte.

Bokunu Çıkarmak

HBBA Soundtracklerinin sayısının Muazzez Ersoy'un nostalji serisini geçmesi dileğiyle hoşçakalın efendim.

* Beklenen kıyak Okan Şafak'tan geldi ve linkimiz artık ölümsüz. Kendisine teşekkürlerimi sunuyorum.

Black

2011-12-08T02:44:00.000+02:00

Haftanın Şarkısı yine Breaking Bad'in bana armağanlarından biri.

Harika sezon finalinde rastladığım ve her zamanki düz mantıkla "Bir şarkısı böyleyse tüm albüm iyidir" diyerek edindiğim ve yanılmadığım Danger Mouse ve Daniele Luppi'nin Norah Jones ile bileşiminden doğan Rome albümünün Black adlı muhteşem şarkısı.

Böyle Kral TV VJ'leri gibi giriş yapıyorum ya bazen şarkılara bunları mazur görün gençler. Top 10 listesi ile büyümüş bir nesildenim ben. Hem o Kral TV'nin Top 10, Top 20'sinden önce Oya-Bora'dan Oya Küçümen'in sunduğu POP 10 vardı Show Tv'de. Sandalyede yaylana yaylana sunardı programı Oya Küçümen. Hatta ilk programın 1 numarası da Harun Kolçak'dan Gir Kanıma olmuştu da nasıl sevinmiştik evde. Niye sevindiysek. Bak nerden geldi aklıma.

Neyse.

Bu arada geçen yıl size blogun 2.yılı şerefine bir albüm hazırlamıştım hatırlarsınız. Hatırlamayanlar ya da henüz indirmeyenler için şu yazıda linkler mevcut.

Bu yıl da bunu gelenek haline getirip bu sefer bu 1 senede blogda üzerine yazı yazdığım, sadece videosunu koyduğum ya da sadece adını geçirdiğim şarkılardan oluşan HBBA Soundtrack II albümünü az önce bitirmiş bulunmaktayım. (Duyan gören de Onno Tunç'la, Garo Mafyan'la stüdyoda sabahladım sanır. Yav işte toparladım tüm şarkıları topladım bir klasörde onu da upload edeceğim bir paylaşım sitesine)

Yarın paylaşacağım sizinle muhtemelen.

Şimdi yatmam lazım. Biliyorum kaçak güreşiyorum bu ara ama; vallahi söz "daha sık yazacağım".

Valla.

Black

We touched the wall's of the city streets and,
Didn't explain,
Sadly showed us our ways,
Of never asking why?

Cast down it was heaven sent (and),
To the church no intent to repent,
On my knees,
Just to cry.

Until you travel to that,
Place you can't come back,
When the last pain is gone,
And all that's left is black.

Burning nights, he's coming to me and,
Someway, he'll punish my deeds,
And he'll find,
All the crimes.

But then they ask, when they gunna see them,
Then they gunna ask to feel,
The ghost, the walls, the dreams,
Well I've got mine.

At last, those coming came and,
They never looked back,
With blinding stars in their eyes,
But all they saw was black.

Fooled them,
Hoping to seem like a sliver of evil,
But the part agreed and,
It's not a mask,
So be honest with me,
We can't afford to ignore,
That I'm the disease.

Practical, since we had to be in,
When they were all looking back to me,
And they tried,
Oh they tried.

And when you follow through,
And wind up on your back,
Looking at up at those stars in the sky,
Those white clouds have turned it black.

Üç Yıl Oldu Görüyor Musun?

2011-11-30T22:56:00.002+02:00

Vay be sevgili okuyucu.

3 yıl olmuş görüyor musun?

Bak o kadar şey paylaşmışız ki 3 yılda, artık "Sevgili okuyucu" diye giriş yapınca yazıya hiç yadırgamıyorsun bile görüyor musun?

Hatta öyle alışmışsın ki iki cümleyi de "Görüyor musun" diye bitirdim onu bile yadırgamadın bak.

"Sinema yazıları yazarım, benim Ömür Gedik'den neyim eksik" diye başlamıştım blog yazmaya.

Yok be aslında tam öyle değildi blog yazma hikayem. Hatta bir sır vereyim sana bu benim ikinci blogum. Ama gidip aramaya falan çalışma. İlk yazdığım blog kişiye özel bir blogdu ve sadece davetli olanlar okuyabiliyordu. 4-5 kişi falandık. Hala da duruyor o sayfa.

Çok şey değişti hayatımda son 3 yılda. Zaten hemen hemen hepsini de buraya aktardım hiç çaktırmadan. Bazen en alakasız yazıda gördünüz o gün kızdığım bir şeye olan öfkemi, bazen gündemdeki bir olayla ilgili bir yazıda anladınız hassas dönemlerimi.

Gerçek hayatta dostum, arkadaşım, sevdiğim insanların bana olan bakış açısını, saygısını burda da aynı şekilde kazandım. Belki de o yüzden sadece adımı gizledim, kendimi değil.

Çok da eğlendim bu gizlenme mevzusunda. Benim yazdığım yazıyı bana yollayıp "Ağbi herif ne yazmış be" diyenler mi ararsın, "HBBA diye bir eleman var bak o çok iyi onu takip et" diyen mi ararsın, "HBBA diye bir yavşak var kılım ona" diyen mi ararsın.

Her şey bir yana bu blogun okuyucu kitlesi çok özel bir kitle bence. Gerçekten.

Sadece kendi bakış açımdan söylemiyorum bunu. Bu blogu okuyan insanlar karşıt görüşte bile olsalar hiçbir zaman beni kırmadılar.

Ne adımı sanımı sordular, ne tipimi merak ettiler. Sadece benim fikirlerimdi onların merakı.

Galatasaraylı geldi Fenerbahçe yazımı okumaya, en fanatik AKP'li gelip hak verdi iktidarı eleştirime. Uzar da gider örnekleri.

Sizi bilmem de cidden blog alemi içinde çok şanslı hissediyorum ben kendimi. Farklı kesimden bir çok insanın saygısını kazandığımı düşünüyorum.

Kendimi övüyor değilim bu arada yanlış anlamayın (e yanlış alnamıyorlar zaten hala açıklama yapıyon), sadece samimiyetime verdiğiniz değer için teşekkür etmek istiyorum bir kez daha.

Hep söylüyorum ne para ne şan ne şöhret, empatiden, karşıdakini dinlemekten bu kadar yoksun inanların çoğunlukta olduğu bir ülkede hem de "okuyarak" bana saygı gösterdiniz.

Hem de kim olduğumu hiç umursamadan.

Yazmaya devam edeceğim yine hayat elverdiği sürece.

Okuyan, okutan, kaale alan, yorum yapan, haddimi bildirmeye çalışan, kızan, moral veren herkese teşekkürler.

İyi ki yazmışım.

Yine olsa yine yazarım.

Yazacağım da.

Sağlıcakla kalın.

"Sen" diye başladığım yazıyı "siz" diye bitirdim görüyor musun?

* 3.yaş nedeniyle sizler için hazırladığım "HBBA Soundtrack 2" çok yakında burda.

Tbrklr Cnm

2011-11-18T15:35:00.002+02:00

Bir Yorum Farkı bölümü ile daha karşınızdayım sevgili dostlar.

Bu seferki vakamızda "Düğün" adındaki bir tiyatro oyunu için Facebook'da etkinlik açıp arkadaşlarını davet etmiş Evren adlı bir tiyatrocunun başından geçiyor hikayemiz.

Evren etkinliği oluşturduktan sonra aşağıda da gördüğünüz üzere tüm arkadaşlarını davet ediyor.

Amma velakin gelen yorumlardan anlaşılıyor ki arkadaşları Evren'den gelen mesajı hiç de doğru algılayamamış. (Çok fena kelime oyunu yaptım şu an)

Siz de internette karşılaştığınız ilginç vakaları künyedeki adrese yoll... Şaka len şaka gazete mi dergi mi bu. Hem insan kendi görüp yakalayınca daha bi şey oluyor böyle bi...

Neyse gittim ben.

Kısa Kısa 14

2011-11-17T01:35:00.000+02:00

Yazmadıkça uzaklaşıyorsun, uzaklaştıkça yazmak istiyor ama yazmak istedikçe elin gitmiyor. İşte bu kadar saçma cümle kurabiliyor insan uzun süre yazmayınca. Döndüm yine kürkçü dükkanına ama durun bakalım neler olacak.

***

Behzat Ç. - Seni Kalbime Gömdüm benim için ciddi bir hayal kırıklığı oldu. Aslında hayal kırıklığı biraz ağır belki ama Son Hafriyat kitabındaki ca'nım hikayenin kötü bir şekilde harcandığını düşündüm. Red Kit başlı başına efsanevi bir karakterken, o geçmişte yaşadıkları, kendi travması, yaşattığı travmalar okuyucuya harika bir şekilde aksettirilirken filmde neredeyse gözükmedi bile. Hele Songül ve ağbisinin kitaptaki yerlerinin değiştirilmesi tam yıktı beni.

Oyunculuklara lafım yok ama keşke bu hikaye filmde böyle harcanmak yerine dizinin ikinci sezonuna yedirilseydi.

Neyse artık.

***

2.sezon hiç olmasa da olurdu amma velakin olursa da ancak böyle güzel başlayabilirdi herhalde.

***

N.Ç olayı ile ilgili bir yazı yazdım ama tamamlayamadım sinirden. Öyle kalakaldı. Öyle kalakaldım. Elim gitmiyor tamamlamaya.

***

Adamın evi yıkılmış, belki en yakınını kaybetmiş, belki sevdiği birileri ölmüş, belki hayatı kaymış, sen bir çadır için kilometrelerce kuyrukta bekletmişsin, soğukta donmuş, senin valin ortalarda yok. O adam gelip sadece "Vali İstifa" diye bağırıyor ve adamı sokak ortasında copla dövüyor, yüzüne biber gazı sıkıyorsun. Ne oldu Vali Bey'in gururu mu incindi istifa diyince birileri. İstifa etmeyecek zaten biliyoruz. Etmesin de zaten. Mazallah gider terfi ettirirsiniz ertesi gün de bırakın bağırıp çadırına dönsün insanlar. Hoş o çadırlar için de devletin bakanı gelip "Valla saray burası saray" demedi mi sırıta sırıta evi yıkılan adamlara. Ne diyim nankörüz valla hiç kadir kıymet bilmiyoruz. Devletimiz, valimiz, bakanımız sağ olsun da biz ölürüz, öldürürüz.

***

Halk bir gün düşersen ben de seni kaldıracağım derken, halkı temsil edenlerin düşene bir tekme de biz vuralım demesi ne acıdır.

Bu arada BirGün'ün manşeti de ne güzel özetliyor mevzuyu.

***
"Planking" diye bir saçmalık çıkmıştı hatırlarsınız. Yüzüstü fotoğraflarını çekip internete koyuyordu millet. Ondan sonra da Scarlett Johansson'un çıplak fotoğrafındakiyle aynı pozu veren insanların başlattığı "Scarletjohansoning" çıkmıştı. Amma velakin en güzeli yine bizden geldi.

İşte karşınızda Serdar Ortaç'ın buzdolabına yaslanarak verdiği pozdan yola çıkarak başlatılan yepyeni bir akım : SerdarOrtaçing

***

Tevez İngilizcesi'ne de çok fena takılmış durumdayım. İt iz veri iffikul, it is veri imoşyonal, veri iffikul

***

Ne acıdır ki tam 13 yıl sonra artık ben de bir Pesci değil Fifacı oldum. Fifa 11 de Fifa 12 de açık ara ezer geçer Pes'i. Yılların Winning Elevencısı adama şu lafları ettirdin ya sana hiçbir şey demiyorum artık Konami. (Çok üzülüyorum bunları söylediğime)

***

Kısa Kısa bloga dönmek için en iyi yol.

***

Blogun 3.yaşı geliyor. Size yine güzel bir hediyem var.

Bir Gün Düşersen

2011-10-26T12:56:00.000+03:00

Hala umut var..

* Link

Yunus

2011-10-25T13:30:00.001+03:00

Yunus dün babasından gizli internet kafeye gitti. Sonra deprem oldu.

Enkazın altından çıkardıklarında ilk sözü "Saat kaç?" oldu. Epey geç olduğunu öğrenince de "Babam çok kızacak" dedi. Bina üstüne yıkılmış, üzerinde tanımadığı bir adamın cansız bedeni ama Yunus hala babası azarlayacağı için endişeleniyordu.

Çocuk işte..

Yunus kurtulamadı.

Hani internette dolanır ya Hz.İsa'lı, Atatürk'lü siyah beyaz bir resim vardır. "30 saniye gözünü kırpmadan bak sonra duvara bak ne göreceksin" diye.

Hah işte.

Şimdi gözünü kapat ve sadece kalbinle bak şu resme. İster 30 saniye istersen 1, fark etmez.

Hala "Hak ettiler, İlahi adalet" diyebiliyor musun?

Diyebiliyorsan git şimdi duvara bak. O duvar aslında bir ayna. Sen de şu an kendini görüyorsun.

Bir Nebze

2011-10-24T22:56:00.001+03:00

Zor...

Çok zor..

Zor bile sadece 3 harf, nasıl anlatalım ki içinde olduğumuz durumu. Nasıl dökelim kelimeye, cümleye.

Hangi harf simgeleyebilir ki biricik evladını gencecik yaşta kaybeden annenin içindeki acıyı. Hangi yazı anlatabilir sevdiği adamı daha hayatının baharında kaybeden kızın artık yok olmuş kalbini. Nasıl anlatalım daha bunun acısı dinmemişken ertesi gün okula gideceğini hayal eden çocuğun betonların altındaki korkusunu.

Peki ya nasıl anlatalım tüm bunlardan zevk alanları.

İnsan öldürenleri zaten anlayamayız da, peki ya evinde oturmuş kelle isteyen, kundaktaki bebekten leş diye bahseden organizmaları.

Hele hele onlar aynı mahallede büyüdüğün, aynı sırayı paylaştığın, aynı şehirde anılar biriktirdiğin dostların, arkadaşların, ağbilerin ablalarınsa?

Çok yaralandık zaten de bunlar daha da koydu be.

Neyse..

Ağbisini kaybeden Fikret Bila'nın dediği gibi "sonra ağlarız, sonra acı çekeriz", şimdi herkeslere inat birlik olma zamanı. Şimdi ayakta durma, hiç tanışmadığın dostunun sırtını sıvazlama zamanı. Şimdi daha fazla gözyaşına engel olma zamanı.

Boşverin kan dilencilerini. Biz şimdi ayakta duralım.

İstanbul Yardım Toplama Noktaları

Ataşehir Belediyesi : 0216 570 50 00
Bahçelievler Belediyesi : 0212 6393261
Beşiktaş Belediyesi : 444 44 55
Bakırköy Belediyesi : 0212 583 10 23 veya 583 10 29
Eyüp Belediyesi : 0212 616 57 72 veya 0212 417 51 15
Kadıköy Belediyesi : 0216 542 50 55 veya 444 55 22
Küçükçekmece belediyesi : 0212 426 06 54
Maltepe Belediyesi : 0216 388 19 20
Pendik Belediyesi : 444 7635
Sarıyer Belediyesi : 0212 271 10 11/12 veya 444 1 722
Silivri Belediyesi : 4442047
Şişli Belediyesi Mavi Masa : 0212 288 75 76
Tuzla Belediyesi : 444 0 906 / 4048
Ümraniye Belediyesi : 444 9 822

İzmir Yardım Toplama Noktaları

Konak : 0 232 444 35 66
Karşıyaka : 0 232 399 40 75
Bornova : 0 232 388 29 64

Diğer İller

Ankara : 0 (312) 245 45 00 ve 430 18 14
Aydın : 0 256 226 63 80 (Dahili 1009- 1321- 1323)

Hesap adı: Van Depremi İnsani Yardım Hesabı
T.C. Ziraat Bankası Aşağı Ayrancı Şubesi Ankara
TL hesabı : TR600001000820555555555031
ABD Doları hesabı: TR330001000820555555555032
Avro hesabı : TR060001000820555555555033
Vakıflar Bankası A.O. Finansmarket Şubesi Ankara
TL hesabı : TR620001500158007299317599
ABD Doları hesabı: TR430001500158048013094088
Avro hesabı : TR320001500158048013094092
Halk Bankası Bakanlıklar Şubesi Ankara
TL hesabı : TR190001200940800005000015
ABD Doları hesabı: TR210001200940800058000100
Avro hesabı : TR910001200940800058000101

Diğer iller ve daha detaylı bilgiler için yalnizdegilsinvan ve haber34.com sitelerini takip edebilirsiniz.

* Numaralı toplamada katkı veren Gözde Çetin, Gökhan Türkben, Melisa Özdemir, Serhat Dönmez, Vedat Buz, Gülşah Çulhacı, Müge Çerman, Pelin Okyay, Gözde Akkan, Ness, Betül Aksu ve Sinem(Geowyns)'e teşekkürler.

Mesut Bahtiyar

2011-10-05T22:09:00.000+03:00

Kızmayın bana. Ben istemez miyim her gün en az bir tane yazı yazayım şuraya. İstemez miyim izlediğim filmleri dinlediğim şarkıları koyayım da üzerine iki üç kelam edeyim. Ama olmuyor işte. İş güç var bir yıldır. Başka şeyler var, altından kalkmak zorunda olduğum sorumluluklar, gerçekleştirmek istediğim hayaller var. İstemez miydim hem hayallerim gerçek olsun hem de hayallerimi yaşayarak yaşayabileyim. Ama olmuyor işte. Zaten artık film bile izleyemiyorum ki doğru dürüst. Ama kötüyüm sanmayın ha. Güzel şeyler oluyor. Hem de çok güzel şeyler. Anlatırım sonra. Şimdi konumuz o değil.

Hep diyorum ya hani "Bu devrin adamı değiliz valla" diye. İşte o bazen çok daha kötü yapıyor insanı. Her popüler olana tukaka diyenlerden değilim ama bazen çok batıyor bana bazı şeyler.

Bozulmuş olanın içinde doğmak koymaz adama. Zaten bozuktur onun devri farkında bile değildir ki bu bozukluğun. O düzen onun normalidir. Fena olan bozulmaya şahit olmaktır en acısından hem de. O geçişi, o deformasyonu, o her ne haltsa işte onun değişimine şahit olmaktır. Kayar gider gözünün önünde pek çok şey. Kaybolur birer birer.

Artık şarkılar şarkı gibi olmamaya başlar.

Hani bir sürü açıklama getirirler bi de bu dejenere olma durumuna; işte yok darbe oldu, yok kriz çok etkiledi gibi bir sürü nedenler sayarlar. Ben de yaparım yeri gelir.

İşin aslı her nesil kendinden sonraki nesli beğenmez. Mutlaka ortada bir "bozulma" olduğunu söyleyip huysuzlanır. Hatta inanın şimdi "Justin Bieber" diye inleyen bir çok velet de on yıl sonra "Çok bozuldu ortam eskişden böyle değildi" falan yazacak oraya buraya. Bizim içinde bulunduğumuz zaman diliminde de bunu yapıyoruz ya zaten. Hep eskiyi yad edip yeni zamana bok atıyoruz. Ama haklıyız biraz da sanki. Zira çok keskin geçişler yaşadık biz. Bizim değişimler çok ama çok kısa sürelerde yaşandı sanki.

Komik gelebilir belki ama bence bu değişimin en önemli sebebini iki insanın gidişine bağlıyorum ben. Biri Zeki Müren diğeri de Barış Manço.

Biliyorum çok da mantıklı gibi değil ama etkileri çok büyük oldu bu iki insanın kaybının bizde. Daha önce ölüm yıldönümünde Barış Manço ile büyümenin nasıl bir şey olduğunu anlatmıştım şu yazıda.

Geçen hafta ise ondan önce giden Zeki Müren'in ölüm yıldönümünü yaşadık.

Zeki Müren hakkında söylenecek çok şey var aslında ama zamanında onu en iyi tanımlayan sözlere bizzat kendisi imza atmış.

Ne kadar zordur aslında insanın kendini anlatması. Bunu yaparken mütevazilik ile kibir arasında çok ince bir çizgide kalırsınız. Çoğu insan tutturamaz o dengeyi. Ama "Sanat Güneşi" bunu da çok iyi kotarmış şarkısında.

Zeki Müren sadece bir sanatçı değildi aslında. Onu bu kadar önemli yapan eşsiz sesi, dilimizi en iyi konuşan insanlardan biri olması, harikulade kişiliği ve zerafeti değildi sadece. O bu ülkede pek çok tabunun yıkılmasını sağlayan bir adamdı.

Biz her zaman bir tarafa atmaya çalışırız insanları. Mutlaka bir sıfat koyarız önüne. Bizim için hiçbir zaman sadece "insan" olmak yetmez. Sağcı-solcu, Türk-Kürt, Fenerli-CimBomlu, Alevi-Sünni gider de gider. Hiçbir şey bulamazsak kadın-erkek diye ayırırız. İkisinin arasındaysan da vay haline.

Zeki Müren hepsidir.

Pis pis sırıtıp "ibnedir ibne" diyen adam da ona Paşa der, en Hümanist, Aktivist tipler de.

Zeki Müren kalptir.

Sadece ses, sadece sanatçı, sadece "Sadece" diye başlayan sıfatlar değildir.

İnsandır Zeki Müren,

Zeki Müren hepsidir. Her şeydir. Herkesten bir şey değil, her güzel şeyden bir şeydir.

Bir de çok güzel şarkı okur be.

O

2011-09-17T00:49:00.000+03:00

Bu yazıya giriş cümlesi bulamadım. Bir şeyler anlatmak istiyorum sadece. Belki birilerine klişe gelecek, belki fazla arabesk belki fazla bir şeyler bir şeyler. Bilmiyorum artık ne anlarsınız ama sadece anlatmak istiyorum.

Bundan 5 yıl önce hayatıma biri girdi. Öyle aniden, garip bi biçimde. Ama öyle bir girdi ki sanki hayatımın bundan sonrasında hep yanımda olacakmış gibi hissettirdi.

Daha sonra bu "hissettirdi"ler "hissettim"e daha sonra da "hissettik"e dönüştü. Hayatımın en güzel anlarını yaşattı bana. Tamam herkesinki başkadır da bizimki gerçekten bambaşkaydı.

Sonra ayrı gayrı düştük. Kalbinin birlikte attığı insanın yanında olamaması, onun yüzünü istediğin kadar görememek, ellerine dokunamamak kadar kötü bir şey var mı? Yoktu işte. Bitirdi bizi uzaklık.

Bitirmedi aslında.

Sadece insani zaaflarımıza yenildik. Zaaf dediysem öyle aldatma, yalan gibi şeyler gelmesin sakın aklınıza.

Biz çok seviyorduk, fazla seviyorduk, yüzüne bakınca sevgiden ağlayasınızın geldiği biri girdi mi hiç hayatınıza?

"Hayatta yapmam ben bunları, ben şuyum ben buyum" diye böbürlendiğiniz şeyleri bir bakışıyla size yaptıran biri girdi mi hiç?

Sadece sarıldığınızda tüm dünyanın bir metrekareye sığabildiği biri peki?

Biz öyleydik. Tüm dünyayı o 1 metrakereye sığdırmışken "Özlemek" zaafımıza yenildik.

Yenilmedik aslında.

Sonra son iki yıl geldi. Kabus gibi. Gibi değil aslında.

Siz hiç huzurunuzu kaybettiniz mi?

Koyvermek üzereydim. Dağıldım, bittim. Karakterim değişti, neşem gitti.

Aslında bir şey diyim mi size. Boşuna konuşuyorum ben.

Ben nasıl anlatayım ki şimdi size ona baktığımda içimde hissettiğim şeyi, kalbime döktüğü kaynar suları, bana bakışını, bana bakmayışını, elimi tutuşunu, onsuz iki yılı, onunla geçirdiğim onsuz iki yılı, onsuzluğa nasıl dayandığımı, ona yeniden kavuştuğumu sanıp da kavuşamadığımı, ona artık gerçekten kavuştuğumda tüm vücudumun içine dökülen kaynar şelaleyi..

Siz hiç sizi deli gibi seven birini deli gibi severken aynı kalbi ayrı ayrı...Bakın olmuyor, anlatamıyorum.

Bir şeyler anlatmak istiyorum dedim ya en başta, vazgeçtim ben. Anlatamam bunu. O'nu cümleye dökecek kadar yetenekli değilim ben.

Huzur Arası 2

2011-09-13T23:20:00.000+03:00

Selamlar.

Bakın bu sefer "Uzun zamandır yazmıyordum" diye başlamadım. Ama yazı da olmayacak bu; kaçak güreşiyorum bugün. Sadece şarkıyı paylaşıp gideceğim.

Ben bu ara pek kendimde değilim. Aslında kendime geldim ben. Ama kendime gelmeyeli o kadar uzun zaman olmuş ki sarhoş gibiyim şu an.

Neyse yazasım yok benim. Nasıl olsa yazarım bi ara merak etmeyin. Sadece şarkıyı dinleyin şimdilik. Maksat haftanın şarkısı es geçilmesin. Pek güzel olmuş hem. Sondaki "Don't Panic" de cabası.

Yarın Kısa Kısa 14.

Otobüs Sinefili

2011-09-04T16:03:00.000+03:00

Efendim eski takipçiler bilir ki bu blogu sinema odaklı yazılar yazmak için açmış, daha sonrasında da bi şekilde şimdiki formatına dönüştürmüştüm.

Zaten kısa bir zaman öncesine kadar ciddi anlamda sinemayı takip eden, vizyona giren filmlerden tut da Polonyalı genç sinemacılardan, İran, Bollywood, Uzakdoğu'ya kadar arşivler yapan bir adamdım. Amma velakin son 1 yılda Kamil Koç, Pamukkale, Nilüfer Turizm diye ayırmaya başladım izlediğim filmleri. Sinemada patlamış mısır bile yenmesinin filme saygısızlık olduğunu düşünürken artık bir elimde topkek diğerinde Fanta ile izliyorum filmleri.

O festival senin bu festival benim diye dolanırken, yazıhanaler arasında mekik dokumaya, sinekartlarla, gençturkcell fırsatlarıyla bilet alırken Kamil Koç Yolkart kullanmaya başladım.

Yani tek bir cümle ile özetlemek gerekirse ne acıdır ki ben artık bir Otobüs Sinefili'yim.

Bu acı ama gerçek durumu da bir fırsata dönüştürüp en azından sinema yazılarına dönmek içinse şimdi sizlere şu dönemde yaptığım yolculuklarda izlediğim filmlerle ilgili düşüncelerimi paylaşmak istiyorum efendim.

İncir Reçeli

Öncelikle ben bu filmi uzun süre izlemekten kaçtım. Onun da nedeni bu Halil Sezai denen adamın hakkaten de hoşuma giden ağlak şarkılarının etkisi idi. Fragmanında falan görüp edindiğim izlenimle bu film o dönemde beni kötü anlamda etkileyecek, dokunacak bir filmdi. En azından şarkıların bende bıraktığı izlenim buydu. 15 gün önce yaptığım Ankara yolculuğunda ise "Kaçmayayım artık şu filmden" diyerek play tuşuna bastım.

Basmaz olaydım efendim.

Allahaşkına bu ne klişedir, bu ne saçmalıktır, bu ne itici bir filmdir. Bırakın duygusallaşmayı, ailenizin romantik popçusu gibi hissettiğim şu dönemde bile bu film yüzünden kendimi taş kalpli bir insana dönüşmüş buldum.

Her şeyden önce bu nasıl itici oyunculuklardır. Halil Sezai o tripler ne allahın cezası. Ne o havalar. Artis misin oğlum sen?

O Melike denen kız. Kızım sen o sesle, o yapmacıklıkla, o sahte Amelie Pouilan havalarıyla kendini sevimli mi zannediyorsun. Peh! Ya bırakın ya, ya bi gidin ya.

Sevimli mi sanıyorsun kendini?

Neymiş Aidsmiş de öpüşemezmiş, dokunamazmış. Sieeee!!!

Bi de o kadar mumu yakıp nasıl da çıplak oturdunuz o salonun ortasına.

O gökgürültüsüyle beraber gitar çalmak ne lan?

Ya bi gidin ya, ya bi gidin ya.

Eyyy Halil Sezai, o herif de eski sevgilisi ha? Ha benim sığırım ha benim malım.

Puanım : 3/10

Çakallarla Dans

Ben size bir şey söyleyeyim mi?

Bence Murat Şeker Türkiye'deki otobüs firmaları tarafından film çeksin diye finanse edilen bir yönetmen. Başka türlü bu adamın durmadan film çekmesini ve durmadan her otobüste filmleriyle karşıma çıkmasını izah edemiyorum.

Yani hadi şu Aşk Tutulması'na eyvallah diyeyim. O da film çok iyi falan olduğundan değil ha. Ben Fenerbahçeliyim. O filmi de izleyen bir Fenerbahçeli ister istemez bir yerden yakalanabilir, film boktan olsa da. E ama şu diğer filmler ne allahaşkına. Aşk Geliyorum Demez, Plajda vs.

Bu Çakallarla Dans Murat Şeker'in muhtemelen arkadaşlarıyla gece 11-12 halı saha maçı esnasında aklına gelmiş bir film olsa gerek.

Muhtemelen Murat Şeker maçı organize eden adamdı ve takımı tamamlayana kadar bir sürü kontör ve zaman harcadı. "Ayakkap bul geliyim oğlum" diyen kıl arkadaştan tut da son dakkada "Ağbi benim hatunun yarın sınavı varmış ben bu akşam maça gelemeyeceğim" diyen mal arkadaşının verdiği stres ve acıyla "Ulan bu halı saha organizasyonlarından ne çektim, Dur şunu fırsata dönüştüreyim" diye 15 dakikada yazıp yönettiği bir film.

Yarısında da çıkamıyorsun ki arkadaş. Ne yapayım "Muavin kardeş kenara çekin ben şu benzincide ineyim" mi diyeyim.

Puanım : 2/10

Polis

Onur Ünlü'yü severim. Daha doğrusu Onur Ünlü tayfasını severim. Malum Afili Filintalar tayfası bunlar. Murat Menteş, Emrah Serbes tuttuğum adamlardandır. Onur Ünlü'nün Polis filmini de zamanında izleyememiş ama Leyla ile Mecnun dizisindeki başarısını da takdirle karşılamıştım.

Ama ama..

Polis filmi bu kadar büyük beklenti ile izleyip büyük hayal kırıklığına uğradığım bir film oldu malesef. Yani nasıl anlatsam o kadar kötü bir film ki, o kadar kopuk, o kadar alakasız diyaloglar, o kadar eğreti duran bir dili var ki filmin. İyi oyuncular bile kurtaramamış bu filmi. Sanki Onur Ünlü çok fazla son dönem Uzakdoğu Sinemasının etkisinde kalıp bunu Yeşilçam klişeleri ile birleştirmeye çalışmış da hiç olmamış gibi duruyor.

Kendisine saygım hala devam ediyor ama bu film çok kötü bir film be.

Muhtemelen "Sen o filmdeki derinliği anlayamadın" diyecekler olacaktır. Hatta "Ulan bir bok bildiğin yokmuş" diyecekler de ama gerçekten de bırakın bunu..Ya neyse bir şey demiyorum.

Puanım : 4/10

Kavşak

Hah işte ya. İşte bu ya diye başlayan, neredeyse kusursuz giden ama ortalarından itibaren özellikle de sonu itibariyle bir çuval inciri berbat eden bir film Kavşak.

Öncelikle Güven Kıraç ve son dönem aktörleri arasından ümit beslediğim Umut Kurt gerçekten çok başarılı oyunculuklar çıkarmışlar. Özellikle Güven Kıraç gerçekten döktürmüş. Yukarıda da dediğim gibi film gerçekten çok etkileyici başlıyor, gerek atmosferi gerekse de hikayesi ile çok şey vaat ediyor. İşte tam film böylesine kusursuz ilerlerken bir mola verdi otobüs Susurluk'ta. Ya kardeşim mola verdik diye sen niye kapatıyorsun tüm sistemi değil mi sevgili takipçiler. İsteyen iner isteyen otobüste durup filmini izler, kitabını okur.

Neyse efendim ne zaman mola bitti filme kaldığım yerden devam ettim, film bildiğiniz boka sardı. Yani gayet kara film olarak başlayan ve başarıyla giden film gitti mutlu sona bağlayayım ben bu hikayeyi diye resmen bir çuval inciri berbat etti. (İncir'den de tiksindim resmen)

Belki o molayı vermeseydik falan demeyceğim. Ne alakası var molayla manyak mısınız. Mahvolmuş işte güzelim film.

Şu filmi son 10 dakika Bülent Ortaçgil şarkısına bağlayıp gülen gözlerle bitirmek hakkaten de yazıktır.

Neyse.

Puanım : 5/10

Gelecekten Bir Gün

Affınıza sığınarak özet geçmek istiyorum :

Hayrettin... Allahaşkına bir siktir git.

Puanım : 1/10

Efendim geldik ilk "Otobüs Sinefili" yazısının sonuna. İlk diyorum çünkü bu formatı yolculuk yaptıkça sürdürmek istiyorum. Bu arada şunu da belirteyim ki otobüste sadece Türk filmleri ve animasyonları izliyorum. Malum yabancı filmler zaten Show Tv'nin geceyarısı verdiği aksiyon filmlerinden ibaret oluyor, iyi olanlara da dandik dublajlar yapıyorlar. E gece yolculuklarında da kitap okumak zor olduğu için, veriyorum kendimi dandik türk filmlerine.

Neyse efendim daha fazla kafanızı şişirmeyeyim.

Bir sonraki Otobüs Sinefili'nde görüşmek üzere. Şimdilik hoşçakalın.

Gece Saçmalaması

2011-08-23T02:08:00.001+03:00

Yaşım 27.

Böylece bir kuralımı daha yıktım değil mi? Yaşımı söylemiyorum, suretimi göstermiyorum ya. Çok coolum ya ben. Hep ondandı sandınız değil mi?

Öyle değil be valla bak. Ben zaten yalan söyleyemem. Yani söylerim de yalanımda doğruyu söylerim hep. Tanıyanlar bilir ki söylediğim yalan doğruyu söyleyemediğim yerdeki kamuflajımdır ve hemen anlaşılır pat diye. Hoş, çok olmaz o da. Zaten tutamam kendimi çoğu zaman. Ne çektiysem de ondan çekmedim mi zaten. (Durmadan kendini anlatan adamları hiç sevmem ve giderek onlara dönüşüyorum)

Çektim evet. Çok çektim.

Kime göre neye göre?

Kendime göre Allah'ın cezası kendime göre.

Ben birini seviyorum. Çok hem de. Sorun şu ki o da beni seviyor.

Evet sorun. Yanlış okumadın. Sorun da bu. Niye sorun dersen, bak yemin ediyorum (durmadan yemin eden insanlardan nefret ederim ve giderek onlara dönüşüyorum), vallahi billahi (bak gene) bilmiyorum.

Belki biliyorum da işime gelmiyor diyeceğim de o da değil.

Biz birbirimizi seviyoruz ama işte.

Ya ben bunu anlatmayacağım aslında. Niye bu konuya girdim ki.

Neyse. Hafta sonu Ankara'ya gittim ben. Uzun zaman sonra. 3 yıl sonra. En son onunla gitmiştik. O da 3 saat durmuştuk. Metrosu pek garip Ankara'nın kapıları çok sert kapanıyor, durağın adını azarlar gibi söylüyor. (ULUS!!!)

Annem öleli 6 yıl oldu dün. Aslında annem sağ da anneanneme anne diyordum ben. Son isteği benim elimi tutmak olan bir insandı düşün. Bir insanın son isteği olmak nasıl bir duygu anlatacak değilim. Çünkü gerçekten orda değil gibiydim. Bakamadım da yüzüne zaten. Ne acı.

Teyzemle de konuşamıyorum artık. Çocukluk kahramanımdı oysa o benim. Niye böyle oldu ki. Ne acı.

Ben birini seviyorum. Çok hem de. Ama ben sanırım çok seviyorum. Çok sevmemek lazım. Böylesine sevmemek lazım.

İzmir'i özlemedim lan. ne acı değil mi?

Oysa İzmir'i bırakıp gidemezdim bile. Şimdi umrumda bile değil İzmir. Tamam tamam sakin olun İzmir Cumhuriyet'in kalesidir, hemen Atatürk rozetimi takıp bayrağımı sallıyorum da onu demiyorum ya ben. Manyak mısınız bu nasıl refleks? İzmir'i diyorum İzmir'i, Kale değil, İzmir lan. Çocukluğumun şehrini, Kordon'u, Fuar'ı, Pak Bahadur'u, Güzelbahçe, Narlıdere, Hatay, Karşıyaka'yı ne zaman kaleye çevirdiniz lan.

Ben birini seviyorum diyorum siz Cumhuriyet diyorsunuz.

Neyse ne diyordum. Çok fena saçmalıyorum şu an. Farkındayım.

Kardeşimi özledim ben. Kardeşimle hiç sarılmadık biz ve muhtemelen de hiç sarılmayacağız. Salağız biraz evet. 1 yaş var zaten arada. Ayı gibi adam ne sarılcam da çok klas adam lan benim kardeşim. Harbi adam yani. Saygılar hocam saygılar.

Annemle telefonda konuşamıyorum ben. Kızıyor o da. İkide bir "Sohbetine de doyum olmuyor" diye laf çakıyor.

En yakın dostlarımdan biri ile artık görüşmeyeceğim sanırım. Ayıp etti.

İçkim sigaram yok ha. Olsa iyice sıçtık demek ki. Bu arada kolayı da bıraktım. İçmeyeceğim artık.

Neyse.

"İnsan hayatının geri kalanını birlikte geçireceği insanı bulunca hayatının geri kalanının hemen başlamasını ister" diyordu dönüş yolunda okuduğum güzel kitapta.

Artık kitap okumak için yolculuk eder gibi oldum sanki.

İyi saçmaladım. Gideyim ben.

Yukarıda yazanlardan bir şey anlayan varsa bana da anlatsın.

Şarkıyla veda edeyim bari.
Bu kadar okudunuz
Bi şeye bağlansın.
Şiir gibi oldu,
Aman kafiye bozulmasın.

Kayra & Farazi - Alt Geçit

Biz kapan kurardık Şener Şen basardı,
Hayal bir feste püskül Üsküdar uzaktı,
Sobalı evlerin beton zeminlerinde saklan,
Kareli gömlek içerisinde gelebilir bir akşam,
Eski maçlar ciğerinin tam ortasında
Ve sağ tarafta bol duman yokuşlar,
Ciğeri tarifin gereği sorgulanmaz çok çetin bir kış devirdik muhtemel cevap
Ve Hakan şimdi n’apar? Maaşı kaç lira?
Bu yıl bahar gelir mi? Hepsi muamma
Alt geçitlerin içinde debelenirken,
Diyorum oğlum az biraz sabır alışacaksın,
Önce karlar eriyecek kazakların rafa,
Sonra günü gelince şaraba elveda,
O gün gelirse şayet durakta bekleyip,
Bir kez olsun bir yemin et…

Kalıbı küfre layık vicdan yemin peşinde,
Oysa tek bir dakika bekle beni asıl donarken izle,
Durakta bekledik, kör topal yeminler ettik,
Allem ettik kalem ettik olmadı,
Ve şimdi çençük ağzımın tam ortasında on yıl evvelinden kalma atkı,
Öfke damara dar gelince yakıyorum bu mavi lark’ı,
Yaklaşırken alt geçitlere şöyle yapacam:
Eski İsmet Market’in önünden durağa bakacam,
Eski İsmet Market’in önünden bugüne bakacam
Beyaz bir Şahin geçecek sonra,
Açık camından itinayla duyulacaktır ‘’Ah Yalan Dünya’’
O dakikanın sonunda ciğerin acıyacak,
Yokuşu tırmanırken kafanda var tabi ki bomboş evler
Bakıyorum bu atkıya,
Bakıyorum o dolmuşa, sade susuyorum…

Biz hayal kurardık gider biz basardık,
Ciğerim acıyarak derim memleket yok artık,
Zannedersem on sabır taşıyla çatladık,
Akşamüstü izlenir Sadri Alışık,
Benim için deniz, martılar falan uzak,
Tren sesiyle eskiden kaçardı uykular,
Bu yüzden orta yerine yazmışım birinci verse ün bu yıl bahar gelir mi?
Sormamız günah,
Yine de söylerim bu kış baya bunaldım,
O yüzden arkadaş çimenler koktu muydu benden hep kaç,
Oysa şimdi bakıyorum çoğu zaman uyandın,
Nedense bir dakika geçmez altı yirmi altı
Bugün de öyle gün,
Bugün de aynı gün, elinde şemsiye önünde alt geçitler,
Diyorum oğlum az biraz sabır alışacaksın,
Diyorum oğlum az biraz sabır,
Ciğerin acıyacak..

Seni Her Gördüğümde

2011-08-10T02:43:00.001+03:00

Biri bana demişti ki : Sen çok güzel seviyorsun, öyle sevme.

Bilerek yapmıyordum ki. Hala da bilerek yapmıyorum ki. Sevmek bilinebilen, öğrenilebilen bir şey mi ki?

Sevdiğin kişiyi sevmeyi öğrendin mi?

Öye değil bence.

Annen daha önce doğurdu mu seni? Hayır. E o zaman nasıl hemen sevmeye başlayabiliyor?

"O başka ama..."

Değil be. Gerçekten değil. Birini, bir şeyi sevebilmek öyle birden olan bir şey. Tamam, Samet ona baba demişti. Sevgi neydi? Sevgi emekti..

Ama o kadar da değil be.

Samet ona Baba dedi de sen Cemşit'e hiç "Seni seviyorum" diyebildin mi Asya?

Erkin Koray - Seni Her Gördüğümde

İnan ki
Senden başka
Hiç kimse yok içimde
Kimse yok içimde
Yüzüne bakmasam da
Başımı çevirsem de
Seni her gördüğümde
Seni her gördüğümde
İnan ki
Senden başka
Hiç kimse yok içimde
Kimse yok içimde
Ne kadar kırgın olsam
Dargın olsam da bile
İnan ki
Senden başka
Senden başka
Hiç kimse yok içimde
Kimse yok içimde

Hayat Boktan

2011-08-01T02:39:00.002+03:00

Hayat çok boktan.

Yapma ya öyle mi? Hakketten mi? Niye peki?

Niye'den ziyade hangi hayat boktan?

Dur ben söyleyeyim. Senin hayatın boktan.

Peki niye?

Kimin yüzünden?

Ailen, sevgilin, eski sevgilin, arkadaşların, dostların, akrabaların, yaşadığın şehir, aldığın maaş, patronun, ülken daha uzar gider değil mi?

Ya sen? Senin hayatının boktan olmasında senin katkın yok mu?

Hiç mi?

En kötüsü ne biliyor musun? Hayat bunları yaşatırken, sona doğru giderken, etrafa bakmak yerine bu aptal şeyleri sorgulayıp durmak.

Son durağın nasıl olduğunu zaten biliyorken, yol boyunca hep son duraktan konuşmak. Etrafa hiç bakmamak, yolun keyfini çıkarmamak.Son durakta geride kalan yolu anlatmak yerine, yol boyunca son durağı konuşmak.

Ya bi şey olursa?

E olacak zaten bi şey bari yolun tadını çıkaralım.

Gerçek ne biliyor musun?

Gerçek şu an. Ne geçmiş ne gelecek. Gerçek şu an. Şu an da hiç bir zaman aynı şu an olmayacak şu anın hakkını vermedikçe. Yeni şu anların hep kötü şu anlar olacak şu anı geçmişe ve geleceğe sıkıştırdıkça.

Kendi gözlerini kör etmişken karanlıkta gördüğün parıltıya da inanmıyorsun ya hayat akıp gidiyor sen bunu yaparken.

Yazık.

Ne dedim ki şimdi ben?

Neyse. Hayat çok boktan.

Alexander Ebert - Truth

The truth is that I never shook my shadow
Every day it's trying to trick me into doing battle
Calling out "faker" only get me rattled
Want to pull me back behind the fence with the cattle
Building your lenses
Digging your trenches
Put me on the front line
Leave me with a dumb mind
With no defenses
But your defenses
If you can't stand to feel the pain then you are senseless

Since this
I've grown up some
Different kind of fighter
And when the darkness come let it inside you
Your darkness is shining
My darkness is shining
Have faith in myself
Truth

I've seen a million numbered doors on the horizon
Now which is the future you choosen before you gone dying.
I'll tell you 'bout a secret I've been underminding
Every little lie in this world come from dividing
Say you're my lover, say you're my homie,
Tilt my chin back slit my throat take a bath in my blood get to know me
All out of my secrets
All my enemies are turning into my teachers.
Because, lights blinding, no way dividing what's yours or mine when everything's shining
You darkness is shining my darkness is shining
Have faith in ourselves
Truth
Yes I'm only loving, only trying to only love
That's what I'm trying to do is only loving
Yes I'm only lonely loving feeling only loving
Till I'm feeling only loving
Ya say it ain't loving ain't loving my loving
But I'm only loving only loving only loving
Only loving the truth.

* Breaking Bad sezon 4 - bölüm 1 son sahne. (diziyi izlemeyenler linke tıklamasın)

Los Wachiturros

2011-07-31T04:21:00.000+03:00

Uzun zamandır bu tip video koymuyordum siteye de gece gece pek güldüm bu veletlere. Özellikle sağdaki ufaklığın 20.saniyedeki hareketine dikkat!

Kısa Kısa 13

2011-07-28T00:54:00.002+03:00

Uzun zaman olmuştu "Kısa Kısa" yazmayalı. Arayı bu kadar uzun tutmamak lazım.

***

Bir blog atasözü : Daha sık yazmalısın.

***

Ben küçükken biri öldüğünde ölen kişiden nefret edilse bile hemen "Oh olsun, zaten yolu yol değildi, su testisi su yolunda kırılır" gibi laflar edilmezdi. Hatta şu yazıda biraz bahsetmiştim. Hiç haz edilmese bile merhuma saygıdan en azından susulurdu. Şimdi biri ölse de ardından atıp tutsak diye pusuda bekliyor sanki insanlar. Anlamadığım bunu yapanlar da sadece yeniyetmeler değil; bildiğin kelli felli insanlar. Bu zamanın adamı değiliz kuzum. Yazık bize.

***

Bi de "O kadar asker ölüyor üzülmüyorsunuz bir şarkıcı ölüyor ona ağıt yakıyorsunuz" tipleri var ki evlerden ırak. Sevgiler yetmedi üzüntüleri de mi yargılar hale geldi artık insanlar. Bu kadar mı öfke dolduk biz. Hepsini geçtim sen başkasına üzüntüyü sorgulayacağına; o askerlerin ölümünün sebebini sorgulasan, savaşı körükleyeceğine; suni savaşı yaratanları, ondan beslenenleri sorgulasan da sadece sevdiğimiz şarkıcıların ölümüne üzülsek nasıl olur acep? Bakma bana öyle konuşuyorum işte, boşver. Valla.

***

Geçen hafta İzmir'deydim ve yine aynı şeyi yaşadım. İzmir güzel, İzmir hoş evet ama..ama işte..

***

Breaking Bad neredeyse 1 yıllık aranın ardından başladı ama ne başladı. Hala izlemediyseniz en başından itibaren oturun izleyin bu şaheseri. Bu arada Tavukçu Dayı'dan çok korkuyorum.

***

Blogun ilk zamanlarında "Ayın Yazıları" yapardım hani. O ay blog aleminde gözüme çarpan güzel yazıları listeler, kendi arasında bir sıralama yapar, naçizane onore etmeye çalışırdım blog yazarlarını. E tabi artık o kadar gezemiyorum bloglarda. Zaten eskisi gibi sık yazan da yok herkes mikroblog furyasına kapıldı. Eğer hala yapıyor sürdürüyor olsaydım Ayın Yazıları ritüelini, Siminya sayesinde keşfettiğim Tezer'in şu yazısı kesin o ayın Oskarını kapardı. Diğer yazılara da bir göz atın derim. Çok kafa adam bence.

***

Monteyn'in blogunu hala keşfetmediyseniz ona da bi bakın derim.

***

Blog Aleminden söz açılmışken Rectoa'dan bahsetmemek olmaz. Bana göre blog dünyasının acar forvetiydi Malın Gözü. Malesef yayın hayatına son verdi şu yazı ile. Acımız hakikaten büyük.

***

Mevzubahis Fenerbahçe nefreti olunca insanlar Rasim Ozan Kütahyalı'yı bile savunur hale geliyor ya çok üzülüyorum. Bir Aziz Yıldırım muhalifi olduğum halde neredeyse Aziz Yıldırım sempatizanı yapacaklar beni.

***

Hilal Cebeci, Ali Taran-Ayşe Özyılmazel, Nihat Doğan'ın ne yaptığı zerre ilgilendirmiyor beni.

***

"Behzat Ç."nin sonunda kitaplarını okuyabildim. Hem de 6 saat içinde art arda okudum ki uzun zamandır hiç iki kitabı üst üste okumamıştım. Her Temas İz Bırakır sarstı ama Son Hafriyat için tam anlamıyla yıktı diyebilirim beni (olumlu anlamda). Son Hafriyat'da 265 sayfa boyunca hiç konuşmayan bir baş karaktere sanki yıllardır yanı başınızdaymış hissiyatını verdiriyor Emrah Serbes.

Dizi kitabın vaad ettiklerini fazlasıyla vermiş. Umarım filmi de hayal kırıklığına uğratmaz. Özellikle Red Kit karakterini görmeyi iple çekiyorum.

Bahattin Ağbi özünde iyi bir insandır.

***

Barış İnce'nin "Siz hiç adam oldunuz mu?" yazısı bu ülkede yaşayan herkese okutulmalı, kasete çekilip geceleri uyurken dinletilmeli.

***

HBBA FM çok yakında yayında!

Uyumak Lazım

2011-07-27T03:08:00.001+03:00

"Kötüyüm parkın oraya gelsene" dedi arkadaş.

Gittim.

Ben anlattım bi şeyler o da anlatabilsin diye. Anlattı da bi şeyler. Ne diyim ki? Çözümü yok zaten ki o da çözüm beklemiyor. Sadece anlatmak istiyor. Çözümü olan dertler değil bunlar. Bekir misali "Yolu yok çekeceksin".

Son ses İsmail Türüt dinleyen bir araba geçti sonra yanımızdan. "Biz ne haldeyiz bi de şu geçene bak dedim" kızarak İsmail fanına.

Tam arkada çöp toplayan 14-15 yaşında bir çocuk geldi sonra. "O nerde biz nerdeyiz" dedim bu sefer kendime kızarak.

2 saniyede kıyaslanır mı hayatlar? Hayatlar hiç kıyaslanır mı? Kıyaslanırsa da 2 saniyede patlar işte böyle o kıyaslar.

Uyumak lazım.

Amy

2011-07-23T23:45:00.003+03:00

İnsan evladının öldüğünü görecek kadar çok yaşamamalı

Sanırım Oz'da geçiyordu bu replik. Tam hatırlayamadım ki hatırlardım aslında. Yaşlanıyor muyum ne?

Neyse konumuz bu değil zaten.

İnsan sevdiği şarkıcıların öldüğünü görecek kadar da yaşamamalı sanki. Tamam iki cümle arasında dağlar kadar fark var da bu yaptığım deformasyonu bu geceki duygu yoğunluğuma verin be kuzum. Gitti canım kızcağız. Ama bir şey söyleyeyim mi size duyduğum ilk anda üzüntüden ziyade öfke idi hissettiğim.

Asacak kesecek değilim millet gibi, "su testisi adamcıkları"ndan da olmadım hiçbir zaman ama itiraf ediyorum gerçekten çok sinirlendim be. Niye yaptı ki bunu. Zaten biz yaşarken gitti çoğu sevdiğimiz şarkının sahibi. O bari yapmayaydı bunu. Bari biraz daha duraydı be yav.

Gerçi uyarmıştı zaten bizi "You know i'm no good" diyerekten.

Her şey kötü de gidenin ardından kafasını camdan çıkarıp çiğdem çitleye çitleye söylenen mahallenin kötü niyetli kadınları gibi bir çoğunluğa dönüşmemiz en kötüsü sanki. "Şehitlere bu kadar ağlamadınız"lara ise hiç girmeyeyim.

* 3 yıl önce "Bu kız fazla yaşamaz efsane olur" diyen şom ağzıma da sıçayım. Belki de bu cümleden mütevellit kendimedir yukarıda bahsettiğim öfkem.

Napyon?

2011-07-12T22:14:00.000+03:00

Leyla 3 yaşında. Arkadaşımın kızı. Çok seviyor beni. Ben de onu. Haftada bir kaç kez mutlaka görüşüyoruz. Bugünkü telefon konuşmamızda şu diyalog geçti aramızda :

Ben : Leyla sen küsmüşsün bana niye?

Leyla: Napyon?

Ben : İyiyim ben. Sen bana küsmüşsün diyorum niye küstün?

Leyla : Küsmedim ben. Sen napyon?

Ben : İyiyim dedim ya canım benim. Sen napıyon?

Leyla : Seni düşünüyom.

Ben : .....

Hayat güzel lan.

Bazen.

Sarı-Lacivert-Kara

2011-07-05T12:47:00.001+03:00

Sarı ile lacivertin arasına kapkara bi leke sürdüler ve biz hiçbir şey yapamadan oturup olanları izliyoruz şimdi. Ne ki bizim kabahatimiz. Biz sadece renkleri sevmiştik.

Son dakikada kaçıralım şampiyonluğu, hiç alamayalım Türkiye Kupası'nı, adını bile söyleyemediğimiz saçma takımlardan 7 yiyip dönelim, kalecisiz yensin bizi kendi evimizde ezeli rakiplerimizden biri, diğeri 5 atsın kupa finalinde.. Ne önemi var ki bu sevginin karşısında.

Varsın şampiyon olamasın, kupa alamasın şu takım ne var?

Gene giderdik maçına, gene giderdik deplasmana, gene bağırırdık "Sarı Lacivert" diye.

Bi şeyler yaptın ya da da sütten çıkmış ak kaşıksın hiç önemli değil, sen bize kaybetmenin güzelliğini, hüznün hazzını unutturdun Aziz Yıldırım.

"Fener olmasın da kim olursa olsun şampiyon" dedirttin herkese. "Bizi çekemiyorlar" diyip inanmaya çalıştık biz de sana.

Biz Schumacher'i, Müjdat'ı, Uche'yi seviyorduk ama sen Emre'yi sevdirttin bize.

Tamam tesisler harika, tamam Hooijdonk'u, Alex'i de sen getirdin, tamam artık dünya tanıyor bizi de tüm bu antipati, tüm bu algı ne olacak Aziz Yıldırım?

Sütten çıkmış ak kaşık bile olsan şu saatten sonra ne yazar ki?

"Ama 8-0'lık Ankaragücü maçı, Mehmet Ağar'ın dönemi, Sturm Graz maçı, Bursa'nın düşmesi" falan bana hikaye anlatmayın. Bana ne onlardan.

Benim Sarı Lacivertime sürülen lekeye başka lekeleri emsal göstermeyin.

Ne olursa olsun yine aşığız yine seviyoruz biz Fenerbahçe'yi, Hiç bitmeyecek bu. Daha çok seveceğiz hatta. Daha çok sahipleneceğiz.

Leke onu yaratanındır. Sevgimiz ve sevgimizin sahibi daima temiz kalacaktır.

Seçmeme Seçimi

2011-06-12T17:28:00.003+03:00

Demokrasi Şöleni!

Aman ne demokrasi ne demokrasi. Sadece oy vermenin demokrasi zannedildiği bir ülkede yaşıyoruz ya yıllardır ben ona yanıyorum. Oy veriyorsun. Eee sonra?

İyi de nasıl oy veriyorsun, kime oy veriyorsun, kimler seni temsil ediyor?

Önce kime oy verdiğimizden bahsedelim biraz.

Efendim oy vermek ne demek? Sizi temsil etmesini istediğiniz siyasi görüşü, kişiyi, lideri, vekili seçmek demek değil mi? Teoride öyle. Peki ya pratikte. Daha doğrusu bizde?

Biz seçmemek için seçen seçmenlerin, daha doğrusu "Seçmeyenlerin" olduğu bir ülkeyiz. Biz, bize yakın olan lidere, siyasi görüşe değil nefret ettiğimizin tam karşısında olana veriyoruz oylarımızı.

Aman AKP olmasın da, aman oylar bölünmesin de, aman şunlar güçlenmesin diye oy mu verilir soruyorum size. İşte bizim yaptığmız bu.

"Aslında benim siyasi görüşümü temsil eden PPP ama barajı nasıl olsa geçemez, hem AKP güçlenmesin" diye oy mu verilir.

"Aslında durumum kötü ama en azından istikrar sürsün" diye oy mu verilir.

Biz veriyoruz işte.

Geçenlerde Fenerbahçe ile ilgili bir yazı yazmıştım. Fenerbahçeli olmayanların içindeki Fenerbahçe nefreti öyle bi hale geldi ki, kendi takımlarına hissetikleri sevginin önüne geçti, bu yüzden de artık kendi takımlarını değil Fenerbahçe'nin karşısında kim varsa onu destekler hale geldiler demiştim. Yani nefretin sevginin önüne geçmesi.

O yüzden değil midir ki mesela bu yazının bu kısmına kadar okuyanların beni AKP'li sanacak olması.

O yüzden değil midir ki bu yazının bundan sonraki kısmını okuyacak olanların beni AntiAKP'li sanacak olması.

Çünkü bizim artık BİZ'den olmayanlara tahammülümüz kalmamış. Sevgi ölmüş, nefretlerimizle besleniyoruz biz.

Misal ben bir yazı yazıyorum, kendi fikrimi paylaşıyorum. O zamana kadar "HBBA da ne süper insan ya ne güzel yazılar yazıyor" diyen insanların tersinde bir düşüncedeyse o yazıdaki, hatta bazen twitteki fikrim, anında "HBBA götün tekiymiş meğersem" oluyor. Tek bir cümleyle, tek bir karşıt fikirle, sadece 5 saniye ile düşman belliyor beni.

Hadi beni geçin, Gündelik hayatta yapıyor bu insan bunu.

1-2 saat sonra sonuçlar açıklanacak. AKP yine alacak başını yürüyecek. Muhalif partilerin liderleri "Halkımızın takdiri, bize muhalefeti layık gördüler" diyecekler. Zaten onların iktidar olmak gibi bir planı var mıydı ki zannediyorsunuz?

Eğer gerçekten iktidar olabileceklerine inansalar ölen bir vatandaşın ardından bile hala kin dolu açıklamalar yapabilen ve "Ama öldü efendim" cümlesine bile "Ben bilmem" diyen Tayyip Erdoğan'ın lideri olduğu, kapatılan sitelerin savunmasını "Ne işiniz var elalemin sitesinde" diye savunan bir Ulaştırma Bakanı olan Binali Yıldırım'ın, Abdülkadir Aksu, Egemen Bağış, Kemal Unakıtan gibi adamların, gözleri görmeyen vatandaşa "Sana iş vermişiz daha ne istiyorsun" diyebilen Sağlık Bakanlarının olduğu bir hükümeti yerinden edecek bir yol izleyemezler miydi?

İzleyemediler.

Neden mi?

Çünkü onların da nefretleri öyle bir hale gelmişti ki sevgilerini alıp götürmüştü.

Halka olan(varsa eğer) sevgileri, AKP'ye olan nefretlerinin altında ezilip kalmıştı.

Bir Sırrı Süreyya çıktı aralarından, bir de Numan Kurtulmuş adam gibi iki laf söyleyebilen.

Ama demokrasi şöleni değil mi?

1-2 saat sonra "Aziz Nesin haklıymış" diye oraya buraya saldıracak akıllılar da Aziz Nesin'in bir lafını ezberleyip 4 yılda bir orda burda söylemek yerine onun kitaplarını okusalar, onun tam karşıtı görüşteki insanların kitaplarını okusalar, hadi yemişim kitap okumayı, filmler izleseler, şarkılar türküler dinleseler, hadi bırakalım bu romantik cümleleri de, en azından birazcık "Neden" diyebilmeyi, sorgulamayı öğrenseler gerçekten Demokrasi Şöleni yaşayabilir miydik ki sanki, acaba?

Yoksa tek muhalif tarafı "Aman şeriat gelecek, aman Atatürk elden gidiyor" dan öteye gidemeyen bu muhalifçikler adam gibi muhalefet yapan yukarıda bahsettiğim o iki adamı da hala "PKK'lı, yandaş, şakirt" diye yaftalamasa..

Yok be yok.

Zaten barajı geçemezler ki...

Ulan barajı yaratan kim ?

"Sarı saçlım mavi gözlüm"le olmuyor bu işler, "Ben çağdaşım" diyip, rozet takıp bayrak sallamakla olmuyor, İlkokul 2'deki tarih bilgisiyle olmuyor, "Aynı yoldan geçmişiz biz, aynı sudan içmişiz biz" diyip de Rum'u, Ermeni'yi hakaret olarak kullanmakla olmuyor, "Bu vatanın her karışı bizim" diyip de Diyarbakır'a yıllar sonra gitmekle övünmekle olmuyor. Barış, demokrasi diyip çocuklara taş attırmakla da olmuyor.

"Ama Sırrı Süreyya BDP'den de ..." Ya bi gidin Allahaşkına artık.

Ben size bir şey söyleyim mi bu kafayla hiç olmuyor.

Olmayacak.

Kötülerin alternatifinin ahmaklar olduğu bir ülkede neyin seçiminden bahsediyorsunuz ki?

Alın ben size sonuçları açıklayayım :

Açılan sandık sayısı : 100%

Bölgelere göre nefret edilen sayısı : 100%

Hadi geçmiş olsun.

* Durun sizden önce ben söyleyeyim; "Kendi içinde çelişkiler olan iğrenç bir yazı" değil mi. Evet evet aynen öyle. Hadi defolup gidelim.

Pump It

2011-06-08T22:04:00.001+03:00

Haftanın Şarkısı neredeyse bir aydır orada öyle duruyordu. Benim gibi.

Neyse detaya girmeyeceğim. Oldu bir şeyler. Kaldı bir şeyler. Kalacak da. Kalıntılarla yaşamayı öğrenmek gerekiyor.

Neyse. (üçüncü "neyse" yok korkmayın)

Haftanın Şarkısı'nı değiştirmeye bu sabah izlediğim bir video gerekçe oldu. Çok da güzel oldu. Çok da hoş oldu.

Misirlou'nun neredeyse tüm versiyonlarını severim Yaralı Gönül'den tutun da Pulp Fiction'a kadar. Black Eyed Peas'in versiyonu da en sevdiklerimdendir.

Ama bu şarkıya bu havayı sanırım kimse katamamıştı.

Beyaz Show'a çıkartılıp şu güzelliklerinin bozulmaya çalışılmaması dileğiyle buyrun efendim.

* Çeken arkadaşa mesajınızı iletmek için şu linke tıklayabilirsiniz.

Polisime Dokunma

2011-06-08T14:11:00.002+03:00

Geçtiğimiz hafta Twitter'da bi kampanya başlatıldı. Hopa'daki olaylarda mağdur(!) konumdaki polisimize hitaben başlatılan bu kampanyanın adı : Polisime Dokunma

Bu kampanya için herkes içinde "polisime dokunma" sözünü geçiren cümleler yazacaktı Twitter sayfasına ve #polisimedokunma Twitter'da gündeme gelecekti. Geldi de.

Ben de bu kampanyaya destek vermek amacıyla 140 karaktere sığmayan bir kaç kelam etmek istiyorum izninizle;

Suç işlemek için en iyi kamuflajı polis kıyafeti haline sokan,

Biber gazını oda spreyi zannedip genç, yaşlı, hasta ayırt etmeden herkese sıkan,

"İyi polis, kötü polis" kavramını bizim için tek ihtimale düşürüp kafa karışıklığına son veren,

Ogün Samast gibi vatansever(!) evlatlarımızla fotoğraf çektirip çay ikram ederken tipini beğenmeyip "merkez"e götürdüklerine "şişe kola"yı uygun gören,

İşkencecileri yakalaması gerekirken adını duyduğumuz anda aklımıza işkencenin geldiği,

İnsanların emniyetinden sorumlu olduğu halde mensuplarını görünce kendimizi tedirgin hissettiğimiz,

En güveniliri olması gerekirken Türkiye'nin en nefret edilen kurumu olmayı başarabilmiş Polisime Dokunma!

"Ama ama çok zor şartlar altında çalışıyorlar" diye diye polisinden, askerine, politikacısından yöneticisine kadar tüm zulmedenleri baş tacı eden canım halkım için polisime sakın dokunmayın!

Polisime dokunacağınıza hayalimizdeki polis Behzat Ç.'ye dokunun. Ne kadar da kötü örnek oluyor bizlere.Kötü Behzat. İçki içiyor, küfrediyor falan.

Neyse ne diyorduk. Hah.. Polisime dokunmayın. Aman diyeyim. Mazallah dokunmaya çalışırsanız bir daha hiç bir şeye dokunamaz hale getirebilir sizi.

* Bir meslek grubunu tamamen tek bir sıfatla yargılamak anlamsızdır evet. Muhakkak ki ülkemizde gerçekten mesleğini iyi yapabilen, insan haklarına, insana saygılı polisler de vardır ama genele bakınca polisin bendeki ve benim gibi pek çok insandaki imajı budur.

"Kimlik sordu dayak yedi"

"Akli dengesi bozuk kişiye polis dayağı"

"Aileye polis dayağı"

"Polis durmadı diye öldürdü"

"Polisten akıl almaz vahşet"

"Vatandaş kimlik sorunca dayak yedi"

Hücre

2011-06-04T19:44:00.001+03:00

Hücre..

Hücre cezası.

Kendine yaptığın bu. İşlemediğin bir suç için müebbet bir ceza almışsın. Onu da hücrede çekiyorsun. Hatta ortada "suçu bana attılar" diyeceğin bir suç da yok. Zaten yargıç da senmişsin ve hiç acımamışsın kendine. Kırmışsın kalemi, ama ölmek de hafif gelmiş, müebbet hücre cezasına çevirmişsin kararı.

Kendi odanda çekiyorsun cezanı. Kendi evinde, kendi sevdiğin insanlarla. İşinde, sokakta, arkadaşlarının yanında.

"Biz dün gece çok eğlendik bakın bunlar da fotoğrafları" diye yalanlar söylüyorsun. Hücre cezanı çektiğin odana dantel örgüler koyuyorsun.

"Canım ya çok tatlısınız" diye mektuplar atıyorlar odanın içine. Yalandan gülüyorsun.

Yanında götürdüğün hücrenin içinde işe gidiyorsun. Duvardaki delikten iletişim kuruyor herkes seninle. "Şaduman Bey rapor ektedir" diyip delikten yolluyorsun cevapları.

Sahte gülüş efektlerine karşılık veriyorsun duvardan.

Birini sokuyorsun hayatına...hücrene değil.

El ele geziyorsunuz. Zaten sadece elin çıkıyor o duvardan.

"Seninle hayatımın kalanını geçirmek istiyorum" diyor. Anlayamıyorsun. Gözlerini göremiyorsun ki nasıl anlayabilesin. Gördüğün tek şey dokunduğun elleri. O eller sana ait eller değil ama. Zaten o eller sana ait olsa niye hala hücrende olasın ki?

Hatayı nerde yaptın biliyor musun?

En başta.

Ortada yeterli delil bile yoktu ki bu cezayı verdiler sana. Pardon pardon verdin bu cezayı kendine..

Aaaa çok pardon. Ortada bir suç yoktu ki bu cezayı verdin kendine..

Saf bir sevgi vardı etrafında. O kadar şanslısın ki aslında. Hala da var o biliyor musun?

Peki niye kırılmadı hala bu hücre.

O saf sevgiyi kendine sen göstermedin ki.

Kendini sevdiğini sanıyorsun bi de. Bencilsin ya, narsistsin ya; bir nergis, bir fulya çiçeğisin ya güya..Pöff..

Ne narsisizmi ya bırak allasen.

Sen kendini sevsen, kendini sevdiğini kendine söyleyebilsen, kendi hayatını yaşama cesaretini gösterebilsen enkaza dönüşür o hücre saniyeler içinde.

Kendini sevmeyi bir dene. Kendi hayatını yaşamayı. O hücreden çıkmayı.

Orda durup hiç bir şey yapamadığını söylediğin sürece bu ceza, bu saçma ceza, bu "suçsuz ceza" devam edecek.

Ben kendi hücremi çoktan yıktım.

(yıktım çok güzel oldu)

Evet. Bir şeyler yiyelim mi? Ben çok açım.

Sen Kimsin Lan!

2011-05-27T17:37:00.002+03:00

Rapidshare ve Fileserve'e erişim engellendi.

Yani diyelim ki yurt dışında bir akrabanız var. Sizi ziyarete geldi beraber bir sürü fotoğraf çekildiniz. "Ya bana bunları atar mısın?" dedi size. Baktınız dosyanın boyutu almış yürümüş. Dediniz ki "ben bunları Rapidshare'e upload edeyim sana da linkini atayım indirirsin".

Nah indirirsin!

Allahın salağı!

Sen kimsin lan!!!

Gelmiş de internetten dosya indirecekmiş de yok akrabasıymış da fotoğraflar varmış da..Ulan ne bileyim ben o fotoğrafların için de müstehcen şeyler olmadığını lavuk!

Nikahlı karın mı sanki bu?

Ha bi de erkek ha. Ulan sapkın mısınız. Eşcinsellik hastalıktır tedavi edilmesi gerekir, terbiyesizler.

Kuzen mi?

Olsun. Ne olur ne olmaz. Belki fotoğrafın birinde elinizde sigara, önünüzde içki vardır. Zaten işiniz gücünüz içki. Aksırana kadar, tıksırana kadar içiyorsunuz.

Ha siz içki sigara kullanmyor musunuz???

Olsun. Belki arkanızdan geçen birinin elindedir o sigara. Fotoşopla buğulayabiliyorsan tamam.

Yok lan yok ne tamamı. Ben ne güvenecem size.

Yasak yükleyemezsin, indiremezsin. O kadar!

Git Moviemaker'ı aç, fotoğrafları yükle, klip yap; Youtube, Vimeo falan oralara yükle de ordan izleyin...

Şaka lan şaka! Allah'ın malı nasıl da inandı.

Nereye izliyon oğlum? Bok izlersin!

Sen kimsin de Youtube'a girecen. Hem ne işin var elalemin sitesinde???

Zaten size kalsa işiniz gücünüz porno!

Yürü git! Bak hala!!!

Git lan!

Sıçmak mı? Hımmmm... Yok.. Onda bir şey yok. Sıçabilirsin..

O değil de, Kaset var mı elinde kaset??

Varsa ver lan, lazım olacak. Tam zamanı.

Git

2011-05-19T23:23:00.000+03:00

Hiç ara vermeden çalış, kendini kaptır, didin uğraş, yorul..

Evine git, ortalığı sil süpür toparla, temizlediğin yerleri bi daha temizle...

Olmadı değil mi?

Kalk git dön. Seyahat et. Saatler süren yolculuklar yap, doğduğun şehre, sevdiğin, seni seven insanların yanına koş, onları kucakla, onlara sarıl, öp.

2 yaşındaki dünyanın en tatlı yaratığı sana seni sevdiğini söylesin gözleri parlaya parlaya,

Seni hep seven insanların saf sevgilerini hisset.

Sonra dön geriye.

Yine aynı yerdesin değil mi?

E ne oldu şimdi?

Sen gittiğini mi sanmıştın yoksa?

Gitmiyor..

Gidemiyorsun.

Diken

2011-05-06T03:08:00.000+03:00

Gencecik yaşında tüm hayatını, geleceğini koyuyorsun ortaya. Sırf daha özgür bir ülkede yaşamak, adaletli bir düzenin peşinden gitmek için. Uğruna mücadele ettiğin, kelleni koyduğun halkın bile sahip çıkamıyor sana ve daha 25 yaşında o ipe götürülüyorsun. Son sözün "Yaşasın halkların kardeşliği" oluyor.

Son söz.

Bu dünyada ağzından çıkan son cümle hala bu olabiliyor hem de her sözü kavga, savaş, kan olanların el üstünde tutulduğu yerde.. Hala barış, kardeşlik diye gidiyorsun bu diyardan.

Her sabah ufacık çocukların varlığını kendisine armağan ettiren bu topraklar kabul etmiyor senin kardeşlik, barış çağrını. "Sizden üç bizden üç" diyor ne şapkasını ne koltuğunu yıllarca bırakmayacak olan Baba'lar.

Senin davanı kaban giyip kuru slogan atmak sanıyor kolpa dava adamları.

Uğruna hayatını verdiğin halkın, işkencecileri el üstünde tutuyor yıllarca.

"Hesap soracağız" diyip de pişkin pişkin "Biz mi koyduk bu kanunları" diyenleri "Halk Adamı" ilan ediyorlar.

"Tamam kardeşiz ama.." diyenlerin "ama"ları bitmiyor hiç bir zaman.

Giden gidiyor.

İnsan ne zaman ölüyor?

Gülünün solduğu akşam.

O gül hep mi solgundu ki biz böyle olduk?

O gül sadece diken miydi ki bunca yıl hiç bi şey değişmedi?

O gül aslında hiç yok muydu ki acaba artık her gün en az 3'er gencin ölmesi bile bize hala bir şey ifade etmiyor?

Ama aslında...

Ama'lar bitmiyor.
Gül ise hiç olmadı.
O zamanlar umut vardı.
Şimdi o da kalmadı.

"Mutsuzluk"suzluk

2011-05-03T01:48:00.001+03:00

Aslında yazmayacaktım. Yaşamak yetiyordu bir de yazmakla deşmeye gerek yoktu. Ama işte olmuyor öyle. İstediğin kadar gül, gez, etrafta kahkahalar atarak dolaş, insanlar sana "ya ne kafa adam bu" desin ama geliyor bi noktada yakalıyor seni.

Cumartesi gecesi sabaha karşı, nasıl bir zaman dilimiyse işte, biriktirdiğim Behzat Ç. bölümlerini izleyeyim derken son bölüme, son sahneye öyle bir zamanda öyle bir halde yakalandım ki...

Evet evet hala sonu üç noktayla bitecek cümleler kurabilecek kadar yakalandım.

"Yapamam ben.."

Niye?

Korkaksın. Kendi duygularından korkuyorsun. Onları hayatın gerçeği, dünyanın şartları dediğin saçmasalak şeylerle süslüyorsun.

"En büyük felaketler senin başına gelmiş değil mi?"

Ne felaketi ki bunlar? Neyin felaketi ki? Ne acısından ne azabından bahsediyorsun sen? Dünya senin etrafında dönüyor, başka kimse yok. Kendi yarattığın hücrendesin ve kimseyi görmek istemiyorsun, seni çıkaran, nefes aldırana ise "gücüm yok" diyorsun.

Gücün yok hee gücün yok. Hücrende çürümeye gücün var çünkü.

"Mutsuz oluruz ben biliyorum"

E tamam işte mutsuz olalım. Mutsuz oluruz ne güzel.

Herkes mutlu biz mutsuz olalım.

Herkes sahte kahkahalarla birbirine on dakkada bir "Seni seviyorum" diyor; biz sarılıp ağlayarak sadece bakalım gözlerimizin içine.

Herkes rahat rahat yaşıyor, arabasıyla geziyor, tatile gidiyor, ankastre mutfağında yemekler pişiriyor; e biz Teka Ankastre'nin sunduğu Masterchef'i izleyip evde oturalım saatlerce amaçsızca.

Mutsuz olalım. Ne güzel işte.

Yok ama gücümüz yok değil mi?

Ben mutluluk istemiyordum ki hiç. Mutsuz olalım istiyordum beraber.

Şimdi o da gitti.

Mutsuzluğumu da götürdün.

Şimdi garip bi şeyin içinde dönüp dolanıyorum.

Ne yapayım ki şimdi.

Masterchef başladı. Onu izleyeyim..

* Behzat Ç.'yi izlememiş olanlar aşağıdaki videoyu izlemesin. Sonuçta "Haftanın Şarkısı" yazısı bu, sağ taraftan şarkıyı dinleyip kapatsınlar. Ama yine de siz bilirsiniz tabi.

Doğa İçin Çal 3

2011-05-01T16:15:00.002+03:00

Doğa İçin Çal 1

Doğa İçin Çal 2

www.dogaicincal.com

Niye Ki?

2011-04-26T02:09:00.003+03:00

Bu cümleyi ben mi kurdum, yoksa bir yerde okudum, duydum da mı kafamın içinde dolanıyor bilmiyorum. Cümle şu : O kadar masumca seviyordun ki beni, canını yakmak istedim.

Burda canı yakılan benim yalnız. E o zaman niye bu cümleyi duyuyorum ki? Ya da niye bu cümle kulaklarımda çınlıyor ki?

Cevabı biliyorum.

Ben anlıyorum.

Anlıyorum evet. Cevap bu. Anlayabilmek.

Seni seven, seninle mutlu olan, sensiz hayattan zevk almayan biri var, sen de onu seviyorsun, sen de onunla mutlusun, sen de onsuz hayattan o kadar zevk almıyorsun. Sonra saçmasapan sebeplerle yollar ayılıyor falan filan orası teferruat. Hayat bırakmıyor ama. Hep bi tarafında o.

Hayat Facebook değil ki sen durumunu "single" yapınca kalbin tek parçaya dönüşsün.

Kalbinin bir kısmını kapatmış zaten artık o. Bedeni yok sadece artık yanında; sureti aklında, kokusu burnunda, izleri etrafta.

Çıkıyor geliyor yine bir yerlerden. Sen tam "onsuz da yaşayabiliyorum, en azından yaşıyor gibi yapabiliyorum" derken hem de.

Eee?

Tutuyor yine elinden, sarılıyor sana. Eee?

"Gücüm yok, cesaretim yok" diyor gidiyor ama hemen sonra.

Neye cesaretin yok?

Mutlu olmaya, huzurlu olmaya, mücadele etmeye cesaretin mi yok? Öyle olmamaya mı daha çok var cesaretin?

Yok işte. Huyu bu. Lanet olsun ki anlıyorum. Neyini anlayayım Allah kahretsin.. Ama vallahi anlıyorum.

Keşke anlamasam lan. Keşke anlamasam. Keşke küfretsem, "Böyle saçmasalak sebepler için harcanır mı bu" desem, "Allah kahretsin alçak" desem, kendime zarar versem falan. Ama yok anlıyorum. Anlayabiliyorum.

Yine olsa yine anlarım. Hala anlarım. Hala anlıyorum.

"Artık şimdi kimse sığmaz oraya. Şimdi seni düşünmemeyi öğreneceğim".

Ama beceremeyeceğim.

Olsun.

Benim de huyum bu.

Çocuk Bayramı

2011-04-23T23:31:00.004+03:00

Efendim sonunda blog yasağı tamamen kalktı ve bizler de bloglarımıza kavuştuk . Bundan sonra tekrar eskisi gibi yazacağız, okuyacağız ayar yapmadan, program kurmadan, DNS değiştirmeden.

Aslında çok da yalana gerek yok. Çoğumuz etkilenmiyorduk zaten bu yasaktan. Ben de bir nevi bahane yaptım bunu. Şu evrede bir şeyler yazsaydım, ki yazdığım da oldu, muhtemelen Şebnem Ferah şarkıları kıvamında yazılar çıkacaktı.

Neyse çok deşmek istemiyorum. Biraz daha iyiyim sanki bu ara. En azından "o kadar" kötü değilim.

Malum bugün çocukların bayramı hem, neşe dolalım biraz diyeceğim de nasıl olacak bilmiyorum ki.

"Dünyada çocuklara bayram hediye eden tek ülke" ünvanına sahibiz diye övünüp duruyoruz her hafta çocuklar ölürken, öldürülürken, tecavüze uğrarken, tecavüz edenler salıverilirken.

Tamam bunlar her yerde oluyor kabul. Tamam algıda seçicilik o da kabul. Ben her şeyi abartıyorum, hiç bi şeyi beğenmeyen uyuz herifin tekiyim eyvallah. Peki hangi çocuk 23 Nisan'da mutlu oluyor bana bunu söyler misiniz?

Sabahın köründe kaldırıyoruz çocukları, büyük adamlar gibi giydiriyoruz, saçlarını kadınlar gibi yaptırıyoruz çoğunun. Asker gibi sıraya diziyor, beceremeyenlerin kulaklarını çekiyor, enselerine tokatı patlatıyor, rap rap sesleriyle tabur edasında dolaştırıp marşlar söyletiyoruz bağıra bağıra. İlla şiir okutuyoruz çıkabilecekleri en yüksek seslere çıkartıp. İçinde "yurdu kurtardık, savaştık, şehit kanıyla besledik" gibi illa kan içeren cümlelerin olduğu.

Tamam ben yine vatan hainliği peşindeyim. Tamam yine illa eleştirecem her şeyi. Eyvallah.

Size bir olay anlatayım. Öyle kulaktan dolma bir şey de değil. Bizzat bir yakınımın, hatta direk bağımı da söyleyeyim, kuzenimin başından geçen bir olay.

Kuzenim 12 yaşında şu an. Biraz şişman bir çocuktur kendisi. Babasına benzer, dayıma. Hatta ikisi yan yana gelsin aynıdırlar. Komiktirler. Bizim ufaklık dişleri çıktığından beri yiyor benim bildiğim. Ufakken o şişmanlık, tombulluk sevimliydi de büyüdükçe problem oldu tabi. Neyse konumuz bu değil zaten.

Bizimki geçen yıl 23 Nisan törenlerine katılıyor okuduğu okulda. 11 yaşında bir çocuk sabah okula gidiyor ve saatlerce ayakta sırada beklettiriliyor ki hepimiz biliriz o törenleri. Şiirler okunuyor, marşlar söyleniyor falan filan. Dedim ya bizimki kilolu biraz, biraz değil canım bildiğin tombalak bizim oğlan. Biraz da zıpırdır kendisi. Hatta birazı geç tam fırlamadır. Çocuk tabi.

Neyse zaman geçtikçe bizimki mırıldanmaya başlıyor. Tam yanından bir öğretmen geçerken de "Şerefsiz bu öğretmenler ya bekletiyolar bizi böyle" gibi bir cümle çıkıyor ağzından.

Ayıp ediyor tamam ama çocuk be bu.

Öğretmen hemen çekiyor kolundan, tüm okulun gözü önünde sürükleyip müdürü de çağırıyor ve müdürün odasına gidiyorlar.

Bizimki şokta tabi. Annesini çağırıyorlar. Yengemi. Yenge diyince de bir tuhaf oldum çünkü adıyla hitap ederim hep.

Bir geliyor okula bizim tombalak müdürün odasında hüngür hüngür ağlıyor, yalvarıyormuş tam odaya girdiği anda. Yengem şokta. Ne oldu falan derken müdür açıklıyor durumu : Oğlunuz tören sırasında öğretmenlerine şerefsiz dedi, bu sadece bize değil törene, cumhuriyete, Atatürk'e hakaret sayılır. Ya okuldan atacağız ya uyarı vereceğiz ya da sen kaydını alıp başka okula yazdıracaksın, yap seçimini.

Yengem önce "yapmayın etmeyin ne bilir çocuk hakareti falan biz zaten Atatürkçüyüz ailecek" diyor ama bakıyor ki eğitimcilerimiz(!) hiç oralı değil "Tamam" diyor "Ben alır çocuğumu başka okula yazdırırım".

Bundan 5-6 ay önce onlarda kaldığım bir gün "Bizimki niye uzaktaki okula gidiyor, şu yandaki okul daha yakın değil mi?" soruma karşılık anlattı bu olayı bana. Kimseye de söyleyemiyorlarmış başka türlü anlaşılır diye. Aslında bana da kimseye anlatmamamı söylemişti o zaman. Neyse bilmiyorlar zaten burayı, siz de deşmeyin daha fazla.

Bu arada bana olayı anlattığı esnada da evlerinin salonunda Atatürk portresi var bu ailenin. Olayın en ironik kısımlarından biri de bu idi sanırım. Hatta dayım "İzmir'in Atatürk imzalı arabalı" şovenist kesimindendir aynı zamanda. Ha öyle olmasa ne olacak ki konumuz bu değil zaten.

Demem o ki; 11 yaşında fiziksel olarak da ayakta durması zor olan bir çocuğu saatlerce ayakta dikip, çocukca isyanında da cinayet işlemiş muamelesi yapıp bir katil gibi odalarda sorguya çekiyor; okulundan, öğretmenlerinden, arkadaşlarından uzaklaştırıyorsunuz. Hem de Çocuk Bayramı'nda.

Geçen yılki 23 Nisan Töreni esnasında protokole garsonluk yapan çocuk.

Yine biz şanslıyız. Bizim tombalak sadece okulundan uzaklaştırıldı. Güçlü çocuktur o, atlatır kolayca. En azından evinin bahçesinde oynarken bombalar patlamıyor, koyunları gütmeye giderken kafasına top inmiyor, mendil satmaya çalışırken arabalar tarafından ezilmiyor, annesi babası tarafından polise taş attırılmıyor, yakalanıp cezaevine konmuyor, açlıktan baklava çalıp da yıllarca hapiste yatmıyor, dedesi yaşındaki adamlar tarafından tecavüze uğramıyor.

Atlatır bizimki atlatır.

Çocuk Bayramı'mız kutlu olsun.

Fak

2011-04-15T00:56:00.000+03:00

8 saniyede ruh hali özeti.

Stay

2011-04-05T02:14:00.001+03:00

O kadar saçma yaratıklarız; söylediklerimizle yaptıklarımız o kadar birbirini tutmuyor ki çoğu zaman. Ona buna akıl ver, "bak şu böyle olur, şurda şunu yapman gerekir" diye at tut; ama aynı şeyler başına gelince saçmala dur. Acı çekip, isyan edip, acının dinmesi için dua edip de o acıyı közlendirecek her şeyi yap.

Vallahi malız hepimiz.

Ama yeni bir şey keşfettim bugün.

Neşe koy acının üstüne. Tadı pek güzel oluyor.

He was a bore, a true chore and I still wonder why I ever wanted to see him more
I know it is useless to complain all these years after, well...
Thanks for asking now I'm fine
I should have muffled my obsession but I was all too pure
And so blindly sure that he'd always have the satisfying hug I needed

Stay just a little bit more
Don't let my heart turn sore

He was kind, polite and divine in public, tender as a sleepy child
But when we got slightly more intimate it wasn't that bright
Yes he was kind, polite, sound and sublime, in theory
But in practice believe me, there was a nasty fire burning

Stay just a little bit more
Don't let my heart turn sore

And when my curves came into play
Oh what a hopeles tumbling down
When his desire was stuck in plaster
I was young but I believed in no tales!

Sit in the desert of the bed I looked hard for an oasis
But all I could find was a dead camel in pieces
And I got so scared I tried to lure him back to bed
Whispered "stay just a little bit more"
But now I'm grateful to the camel
Because all the lazy boy could do was RUN, then I knew for sure
That he would never be the satisfying shag I needed, no no no

Uzun versiyonu için :

Gerçek

2011-04-03T11:23:00.004+03:00

Etrafı topladın, bulaşıkları yıkadın, çamaşırları astın.. Her yer pırıl pırıl oldu. Süper.

"Bir de banyo yapıp yatayım şimdi" diyorsun. "Sabah kalkarım en dinçinden". Enfes.

Giriyorsun banyoya dişlerini fırçalıyor, banyonu yapıyor, püripak şekilde çıkıyorsun. Harika.

En temiz çamaşırlarını giyiyor, telefonun alarmını kuruyor, yatağına yatıp "ertesi gün şunu yaparım, bunu yaparım" diyorsun kendine. Muazzam.

Sabah telefonun alarmıyla değil kalbinin sızısıyla uyanmışsın. Her yer derli toplu düzenli, için darmadağın olmuş : Gerçek.

Tek gerçeğin kalan her şeyini yanında götürmüş. Canının ta içi yanıyor. Nasıl toplarsın şimdi orayı?

Biliyon Mu?

2011-03-30T18:09:00.000+03:00

Bir hissizlik hali vardı uzun zamandır süregelen. Bi tempo tutturmuşum hayatta; kapıldım gidiyordum. Daha doğrusu o bir tempo değil aslında biliyor musun? Ona başkaları "tempo, hayatını düzene soktun, vay bunlar güzel gelişmeler" falan diyor. Bense hissizlik diyorum. Bu genelgeçer bir yargı değil ama. Sadece benim hissettiğim, daha doğrusu hissedemediğm bu. Daha da doğrusu bu hissizliğimi buna bağlıyorum.

Ne kadar hissizleşirsen hayatta o kadar başarılı görünmen de ne boktan bir şeydir. Ne kadar duygun varsa o kadar ezik oluyorsun karşılığında da. Ne acı lan.

Aslında belki de hiç alakası yoktur o tempoyla hissizliğin.

Kimi kandırıyorum ki.. Biliyorum işte hiç alakası yok gerçekten. Bu başka bir şey.
Bu sanırım duygularımın artık bana daha fazla dayanamaması.
Bu bi şey tam adını koyamıyorum.

Birileri güzel tanımlamıştı benim bu halimi. Daha doğrusu göstermişti bana bunu şununla :

Kirpi gibisin çocuk
Her tarafın diken
Kim elini uzatsa
Delik deşik

Üstelik sen de kan içindesin.

Ben uzun zamandır kimseyi özlemiyordum biliyor musunuz? Leyla var bir tek. Arkadaşımın kızı. 2 yaşında. Bir tek onu özlüyordum. "Kızlar bakın nasıl da sevimliyim bir tek bebeğee özlüyom" diye düşünmeyin. Vallahi bir tek o var. Tamam dünyanın en tatlı yaratığı kendisi ama sadece o olmamalı yani. Ailem, dostlarım, doğduğum, büyüdüğüm, kendim olduğum şehir de var orda. Onlara ayıp olmuyor mu?

Oluyor da yok işte.

Kızıyorlar bana bu durum için çok. Aslında kızmaktan çok benim için üzülmeleri lazım sanki. Ama seviniyorlar buna. Dedim ya o tempoyu yakaladığım, işlerimi düzene soktuğum, kendi düzenimi kurduğumdan falan dem vuruyor "helal olsun" diyorlar.

İş ne lan? İş ne? Hayat bu mu? İş mi hayat?

"Beni hiç anlamamışlar" değil bu biliyor musun? Aslında beni çok iyi anlıyorlar ki sanırım ben de bundan kaçtım. "Benim içim dışım birdir şekerim" diye sırıtan salaklar var ya, hah işte onların içi dışı hakkaten bir olsa o kadar mutlu olmazlardı biliyor musun?

("Biliyor musun, biliyor musun" diye diye aklıma "Behzat Ç"deki şu sahne geldi bak)

Yok be. Demek ki içlerinde o var, ondan mutlular. (Kendi tezimi çürüttüm 2 saniyede)

Neyse olmayan konuya geri döneyim.

Orada kendimi kapamam zordu. Anlaşılmak ağırdı bazen. Hayatında hiç rol yapmadan yaşamak ne güzeldir değil mi? Öyleydi işte. Ama fazla kendin olmak, hele sen çok sensen çok zor.

Birilerini anlamaksa en zoruydu. Kaçtım gittim. İyi gibiydi aslında her şey. Hatta vallahi iyiydi be.

Ama kime desem iyiyim diye hep bir "Sende var bi şeyler" dediler. Seziliyor işte bazı şeyler. Ne de olsa "Benim içim dışım birdir şekerim"

Biliyorum aslında çoğu şeyi. Çok şey biliyorum. Haddinden fazla şey. Niye bu kadar şey biliyorum da kendimi bu kadar yoruyorum onu bilmiyorum bak.

Artık klişeleşen şu akreple kurbağa hikayesindeki gibi "Benim huyum bu" sanırım.

İnsana hayatında ona en zorluk çıkaran şeylerin bildiği, emin olduğu, hissettiği şeyler olması ne acı değil mi?

Şarkı da çok güzel biliyon mu?

Hep diyoruz ya orda burda "ben samimiyim ondan seviliyorum, insanlar beni içten buluyor şekerim".

Sanırım hiç bu kadar kendi kendime saçmalamamı buraya dökmemiştim.

Allah Cezanızı Verecek

2011-03-17T00:54:00.000+02:00

İyi akşamlar sevgili izleyiciler.

Geçtiğimiz hafta sonu program yaptığı kanalın çıkışında silahlı saldırıya uğrayan Uğur Mumcu ağır yaralı olarak hastaneye kaldırıldı. Abdi İpekçi'nin yanında yer alan Bahriye Üçok da silahlı saldırıdan nasibini aldı. Şoförü ağır yaralı Çetin Emeç'i en yakın hastaneye götürdü. Doktorların hemen müdahele etmesi ve ardı ardına gelen ameliyatlarla düşük olan yaşam şansı artan Ahmet Taner Kışlalı'nın yaşam savaşı sabah vaktinde doktorların verdikleri müjdeli haberle zafere dönüştü. Güzel haberin ardından ziyaretçi akınına uğrayan hastaneye uğrayanlar arasında Başbakan Yardımcısı Bülent Arınç da vardı. Arınç, hastane önünde yaptığı açıklamada "Hrant Dink'i yoğun bakımda ziyaret ettim, uyandırılmamasını rica ettim. Kendisi gayet iyi görünüyordu" dedi. Başbakanımız ise "Gereği yapılsın" diyerek tavrını ortaya koydu ve olayın failleri henüz 3 gün dahi geçmeden yakalandı.

Bu arada sanatçı İbrahim Tatlıses, Japonya'da yaşanan gelmiş geçmiş en büyük afet ve radyasyon sızıntısı için Japon halkına "Allah cezanızı verecek evladımm" dedi.

İyi akşamlar.

* Hiç kimse silahlı saldırıya uğrayarak ölmeyi hak etmez. İbrahim Tatlıses'den hazzetmesem de bu kendisi için de geçerlidir. Umarım sağlığına da en kısa zamanda kavuşur. Tepkim ise Japonya'da asrın felaketi yaşanırken sadece bu konuya odaklanılmasına ve devletimizin istediği zaman bulduğu katilleri yukarıdaki verdiğim örneklerde hala bulamamasınadır. Bu yazı siyasi bir tarafa yönelik değildir. İsimler aklıma ilk gelen isimlerdir. Siz de kendi aklınıza gelenlerle değiştirebilirsiniz.Tekrar iyi akşamlar. Başka faili meçhullerde görüşmek üzere. Hoşçakalın.

İronimedokunma

2011-03-09T23:09:00.000+02:00

Blog yasağı bağladı elimizi kolumuzu. Ayar yap, program kur, eklenti indir derken insanın ne yazası ne okuyası geliyor. Ama yine de çırpınmaya devam ediyoruz. Bir de benim tema göçtü bu hafta başında. Anlayacağınız iyice yalan oldu blog.

Geçen hafta blogspot'a erişim engellenince ben de herkes gibi tepkimi koymuş, Twitter, Facebook nereyi bulduysam tepkimi dile getirmeye çalışmıştım ama şimdilik bir şey elde ettiğimizi söylemek mümkün değil malesef. Zaten bu tepkileri dile getirirken bile farklı geri dönüşler alıyoruz ki moralimizi bir de onlar bozuyor. Ama burda veya diğer mecralarda bir şeyler yazarken "Bunu bir yerlere çekerler, bunu anlamazlar, acaba yazmasam mı" gibi bir önyargı oluşmuyor bende hiç bir zaman. Bunun ceremesini de sonraları çekiyorum zaten. Anlatmak istediğim şeyi bambaşka yere çekenleri mi ararsınız, alakasız bir şeyle bağdaştırıp bana küfürler edenleri mi ararsınız ne isterseniz var işte. Ama bu seferki bambaşka bir deneyim oldu.

Blogspot yasağından sonra Twitter'a yazdıklarım arasında şöyle bi cümle de vardı : Bloglara erişimin engellenmesi yetmez; tumblr'a da erişim engellenmeli. bir sürü çıplak kadın resmi paylaşıyorlar orda. çohayıp!!!

Şurdan aslını da görebilirsiniz.

Bunu da yazarken bir parantez açıp "İronidir, yani ben aslında burda blog yasağını eleştiriyorum, bakın ben tumblr'a karşı değilim" gibi açıklamalar yapmanın salakça olduğunu düşünürsünüz değil mi?

Ama bakın neler olmuş sonrasında.

Şimdi ben ne diyeyim ki bunun üzerine. Nasıl açıklayayım. Neyi, kime açıklayayım?

Belki de cidden hiç uğraşmamak lazım. Öyle 7/24 kopmak lazım. Düşünmemek lazım.

Bu arada söylemeden de geçemeyeceğim. Benim kediler ve mart ayı ile ilgili herhangi bir yerde herhangi bir iletime, yazıma, cümleme herhangi bir şeyimi bulan veya getirene yüz bin lira veriyorum.

Ne diyim ki ben şimdi?

* Diyalogu gönderen Kedipikolata. Linki de şurda.

Adele

2011-03-01T01:20:00.000+02:00

Uzun uzun bir şeyler yazasım vardı ama şu Blogger'a erişimin engellenmesi tüm keyfimi kaçırdı bu akşam. Üzerine yeni bir şeyler söyleyecek değilim. Bir kaç ay önce şu yazıda yazdıklarım hala geçerli malesef ve geçerli olmaya da devam edecek gibi.

Neyse efendim. Bu haftanın şarkısı Adele'den Rolling in the Deep.

Açıkçası Adele'den bihaberdim ben. Twitter'dan takip eden ErkalDemir kullanıcı adlı biri yolladı sağolsun ve bir haftadır adeta kilitlenmiş durumdayım hem bu şarkıya hem de diğer şarkılarına Adele'nin.

Sözü fazla uzatmadan sizi Rolling in the Deep'i dinlemeye davet ederken, bu şarkıyla yetinmeyin iki albümünü de bir an önce edinin diyor; ErkalDemir'e de beni bu sesle tanıştırdığı için teşekkür ediyorum.

Adele - Rolling in the Deep

There's a fire starting in my heart
Reaching a fever pitch, it's bringing me out the dark
Finally I can see you crystal clear
Go head and sell me out and I'll lay your shit bare

See how I leave with every piece of you
Don't underestimate the things that I will do

There's a fire starting in my heart
Reaching a fever pitch
And its bring me out the dark

The scars of your love remind me of us
They keep me thinking that we almost had it all
The scars of your love they leave me breathless
I can't help feeling
We could have had it all
Rolling in the deep
You had my heart inside your hands
And you played it
To the beat

Baby I have no story to be told
But I've heard one of you
And I'm gonna make your head burn
Think of me in the depths of your despair
Making a home down there
It Reminds you of the home we shared

The scars of your love remind me of us
They keep me thinking that we almost had it all
The scars of your love they leave me breathless
I can't help feeling
We could have had it all
Rolling in the deep
You had my heart inside your hands
And you played it
To the beat
Throw your soul through every open door
Count your blessings to find what you look for
Turned my sorrow into treasured gold
You pay me back in kind and reap just what you sow

We could have had it all
We could have had it all
It all, it all it all,
We could have had it all
Rolling in the deep
You had my heart inside your hands
And you played it
To the beat.

Yazıg!

2011-02-27T19:20:00.000+02:00

17 Nisan 1993 sabah saat 09:00

Ben o zaman anneannemlerle birlikte yaşıyorum. Nedenini sormayın, uzun hikaye. Kardeşimi ise sabahları annem getirip bize bırakıyor.

Bir cumartesi sabahı o sabah ve kardeşimle erkenden kalkmış önce çizgi filmleri seyrediyor ardından da bahçeli evdeki ağaçlardan birine amaçsız bir şekilde çıkmaya çalışıyoruz. Derken dedem evden mandalin bahçesini sulamak için çıkıyor ve yanımızdan geçiyor. Ben hemen sabah haberlerinde çizgi filmleri kesip verdikleri flaş haberi dedeme yetiştiriyorum acar muhabir edasıyla :

Dede, Özal'ı hastaneye kaldırmışlar.

Dedemin cevap net :

Gebersin pezevenk!

Ben aslında tahmin ettiğim cevabı duyduğum için sırıtıyorum. Sonra eve dönüyoruz kardeşimle. Televizyonu açıyoruz yine. Tüm kanallarda aynı haber : Özal hayatını kaybetti.

Ben önce şok oluyorum sonra da "Dedem duymaz da ilk ben haber veririm umarım" diye geçiriyorum içimden. Niyeyse çocukken böyle bir flaş haber verme isteği vardı bende.
Neyse dedem geliyor öğlen. İçeri girer girmez hemen atlıyorum :

Dede, Özal ölmüş!

Dedem önce bir duraksıyor, sonra hüzün çöken bir ifadeyle şöyle diyor :

Yapma bee...Gençti la yazıg olmuş..

Barbra Streisand

2011-02-23T22:27:00.000+02:00

Valla bu haftaki "Haftanın Şarkısı" için öyle uzun uzun bir şeyler yazasım yok. Kafanız bozuksa, kendinizi kötü hissediyorsanız, kronik bir depresyon haliniz varsa açın şu klibi izleyin efendim. Her derde deva..

Sözlerini de yazayım :

Woowoowoowoowoowoowoowoowoowoowoowoowoowoowoowoowoowoow
Oowoowoowoowoowoowoowoowoowoowoowoowoowoowoowoowoowoowo
Owoowoowoowoowoo

Barbra Streisand!

Şaka len şaka bunun sözü mü olur. Herifler vuuu vuuuu üstüne Barbra Streisand diyor işte. Ama ne eğleniyorsun şarkıyı dinlerken.

Doğru mu?

Ahhh sivirim bin sizi....

Biz Sevmek Seni

2011-02-20T23:42:00.002+02:00

Biz bu adamı sadece her maç asist yapması, goller atması, istatistikleri alt üst etmesi yüzünden değil; geceye damga vurduğu, hat-trick yaptığı bir derbi maçının akşamında, bizim bile aklımızda değilken, şu cümleyi yazabildiği için bu kadar çok seviyoruz.

Kısa Kısa 12

2011-02-18T01:13:00.000+02:00

Tecavüz eden kadar dekolte giyenin de suçu olduğunu belirten bir açıklama yaptı İlahiyat Profesörü Orhan Çeker malumunuz. Sonunda da kıyamet koptu tabi. Ama bunda koparılacak bir kıyamet göremiyorum ben şahsen. Eşeğe bile tecavüz edilmesinin espri konusu olduğu, "Fatmagül'ün Suçu Ne?" geyiklerinin(!) aylarca yüzleri güldürdüğü, Barış Gelini'nin beyaz gelinliğinin kana bulandığı, futbolda bile alınan galibiyetlerin "Tecavüz" diye kutlandığı yerde bu dekolte açıklamasının bu kadar tepki alması idi beni asıl şaşırtan. Şaşırdığımız kadar samimi miyiz acaba?

***

Diana Taurasi rezaletine sadece Fenerbahçeliler değil "Ben sporseverim" diyebilen herkes tepki vermeli üzerindeki formayı çıkarıp. Sadece Fenerbahçe'nin olası bir Avrupa şampiyonluğu değil aynı zamanda gelmiş geçmiş en büyük kadın basketbolculardan birinin kariyeri tehlikeye atılmıştır bu skandalla. Kaldı ki bu akşam Orhan Şam da aklandı ve bu rezaletin sadece Taurasi ile kalmadığı ortada.

Olayın ne olduğunu bilmeyenler Papazın Çayırı Blogu'ndaki şu yazıya göz atabilirler.

***

Fenerbahçe'nin kadın voleybol maçını izliyorsun diyelim; ya da erkek basket takımı zorlu bir deplasmanda destansı bir galibiyet almış, sen de buna sevindiğini belirten bir şey yazıyorsun. Sen bunu yazınca "İnönü'de koyacaz size, Young Boys nasıl koydu size, 2-2 mi 2-2 mi ehehehe" yazan insanlar var ciddi ciddi. Ha bu modellerin "6-0 koyduk 6 tane 6 muahahah" diyen modelleri de bizim tarafta mevcut. Yani gerçekten de bu nasıl bir kafa, bu nasıl bir taraftarlık anlayışı ben kavrayamıyorum.

***

Karşıtı olduğun birini, bir tarafı, görüşü eleştirince kendi tarafından da bir şeyleri örnek vermek zorunda olmaktan nefret ediyorum. Ama malesef bizde böyle bir durum var ve bu refleksimiz olmuş. Mesela ben Quaresma'nın tekmesini eleştireceksem cümleme mutlaka Emre Belözoğlu'nun da ne kadar çirkef bir adam olduğunu söyleyerek başlamak; Ankara'yı eleştireceksem "İzmir'de de şunlar var" diye hemen araya sıkıştırmak zorundayım. Yoksa samimiyetim sorgulanır, yoksa o eleştirdiğim şeyi eleştirme hakkını bulamam. Yani illa önce "ne ayak" olduğumu belirtmem lazım.

***
Papağan Reyiz ve Baykuş Reyiz flashları her derde deva. Tavsiye ediyorum.

***

Geçen cuma akşamı eve giderken sokağın başında toplanmış bir grup ergen tarafından yumurtalı saldırıya uğradım. Yumurtayı atıp kahkahalar eşliğinde kaçtılar. "Ne oluyor lan" diye bağırsam da pek bi işe yaramadı bu serzeniş. Zaten korumalarım da izindeydi o gün. Bu arada kendimi çok önemli hissettim. Ayrıca Egemen Bağış ve Burhan Kuzu'ya da aşk olsun. O kadar da kötü bir şey değilmiş.

***

Behzat Ç. Türk televizyonlarının gördüğü gelmiş geçmiş en muazzam antikahraman, dizi ise sadece son yıllarda değil tüm zamanlarda yapılmış en iyi 4-5 diziden biridir bana göre. Önyargıyla yaklaşıp 3 haftada tüm bölümlerini izlemiş biri olarak söylüyorum bunu. Kitabını okumadığım yazarlardan biriydi Emrah Serbes. Dizisi böyleyse kitapları nasıldır bu hikayenin diyerek okumaya başlıyorum onları da.

***

Anneme Funk

2011-02-17T02:04:00.002+02:00

Yeri gelince söylemekten bıkmadığım bir cümlem var : Bizim zamanımızda Almanya'dan Ünlü gelirdi, Cartel gelirdi; şimdi İsmail YK geliyor, Cankan geliyor.

İşte o Cartel'in yeniden bir araya gelme haberlerini bir kaç ay önce duydum ilk olarak. Aslında daha önce de çıkmıştı benzer haberler; hatta Rock'n Coke'da tam kadro olmasa da sahne almıştı bir kaç elemanı.

Sonra bu haber ciddi ciddi dile getirilmeye başlandı. Bir Cartel hayranı olarak cidden heyecanlandım. Yıllar sonra Karakan, Erci-E ve Cinayi Şebeke buluşup dolaşırız biz her gece
Çünkü Cartel uyumaz
Hiç bir şeyden korkmaz
Kan kardeşler hic bir zaman ayrilmaz maz......

Evet kendimi tutamayıp şarkıya girdim birden. Ama soruyorum size; hanginiz 1995'den günümüze kadar olan süreçte Cartel'in melodisini duyduğu an o anki ruh halinden sıyrılıp da kendinini birden ellerini iki yana sallayıp "Kaç kere söyledik biz çocuk sana?" diye tempo tutarken bulmadı ki?

İşte öyle bir yer etmiş Cartel bizim dimağlarımızda.

Bu adamlar 1995'de böyle şarkılar yaptılarsa şimdi neler yaparlar diye umutlandım ne yalan söyleyeyim tekrar birleşme haberleri çıkınca. Sonra kadronun aslında tam anlamıyla tamamlanmadığı haberi geldi. Kabus Kerim yoktu ekipte. O an bir şüphe yer etti içimde. Malum, Kabus Kerim ile Alper Ağa yolları ayırmış, Kabus'suz Alper Ağa, Karakan'ın harikalarından "Evdeki Ses"i Manga ile beraber malesef hiç etmişti geçen yaz.

Acaba ikinci bir Evdeki Ses faciası yaşanır mı derken geçtiğimiz hafta Cartel'in yeni çalışmasını dinledim. Keşke hiç dinlemez, o klibi izlemez olaydım.

Michael Jordan'ın basketbola uzun bir aradan sonra Washington Wizards formasıyla döndüğü dönemde oynadığı bir Indiana maçı vardı. Maçı sadece 6 sayıyla tamamlamıştı Majesteleri. O maç geldi aklıma şu klibi izleyince.

Cartel'de bunlar olurken; yoluna tek başına devam eden Kabus Kerim ise 95'de takılı kalmamıştı. Geçtiğimiz aylarda katıldığı Disko Kralı programında geçen sene yaptığı muhteşem miks "Anneme Funk"ı şöyle anlatıyordu Sapık Manisalı :

İşte neredeyse bir yıldır sürekli dinlediğim ve bu haftanın şarkısı olarak seçtiğim :

Anneme Funk

Aslında bu "Anneme Funk"ın sadece bir kısmı. Uzun versiyonunu yan tarafta gördüğünüz aparattan ya da şu linke tıklayarak dinleyebilirsiniz. Ben aşağı yukarı 1 yıldır bıkmadan usanmadan dinliyorum bu miksi. Sadece bu miks de değil; Kabus Kerim'in Mixcloud sayfasında yaptığı diğer miksleri de tavsiye ediyorum sizlere. Hepsi de şifa niyetine dinlenmesi gereken çalışmalar.

Bu arada Cartel'in yeni oluşumunda neden yer almadığını da şöyle açıklamış Kabus Kerim :

2006 yılında, uzun bir aradan sonra, eski kadroyla buluştuk ve görüştük, eskileri konuştuk, yeni bir albüm yapılabilir mi? „Yapar mıyız?“ diye lafı geçti…İlk başta hep bir ağızdan „yapalım“ dedik ve ben yine ilk Cartel ve Karakan’da olduğu gibi koşturmaya başladım…Fikirler üretildi vs vs ve sonra baktım ki o eski ruhu yakalayamadım, o saflık ve o içtenliği göremedim! Yılların geçmesi ve herkesin kendine has yaşanmışlıkları kişileri çok farklı bakış açılarına yöneltmiş…Eski misyon ve ruhu göremeyince „Ben yeni Cartel´de yokum“ dedim…Çünkü işin tamamen profesyonelliğe ve ticarete döküldüğünü gördüm…Bu benim, HipHop kültürünü halen yaşamama,devam edişime ve ideallerime de bağlı…Ve o misyonu halen içimde taşıyorum…Bu benim ticari işler yapmayacağım anlamına gelmez ve bu sebebten dolayı kimseyi kınamıyorum da, ne haddime…Ama ticari yapılsa bile, bir mazi var ona bakarak yapılması gerekir diye düşünüyorum…Bir müzikal devrim (bilinçli ya da bilinçsiz – iyi yada kötü,) yapmış, efsane ünvanına ulaşmış, Türk müzik tarihine altın kalemle ismini kazıtmış bir topluluk olarak, atılan her adımın daha dikkate alınması gerekir diye düşünüyorum! Bütün bir jenerasyonu etkilemişsek, bunlar göz önünde tutulmalı… Geçmişe baktığımda yaptığım işlerin hep arkasında durabildim fakat bu “Yeni Cartel”in hem ruhani hem de sanatsal olarak arkasında duramayacağımı anladım…

Cartel, Karakan ve Ses gruplarının benim sanat hayatımda birer dönem olduğunun farkına vardım ve sözlerimde de söylediğim gibi “eskiden yeniye, daima ileriye” kafiyelerini benimsemiş ve içten yaşayarak yoluma devam etmeye karar verdim…

Eski Cartel sever ve dinleyenlerin de bu tutumuma saygı ile yaklasacağına canı gönülden inanıyorum…

Böyle bir adam işte Kabus Kerim.

Ve ben böyle adamları gerçekten çok seviyorum.

Peace!

*Kendisinin Twitter'ı için buna, Facebook sayfası için buna, Mixcloud sayfasında yaptığı diğer harika çalışmaları içinse buna tıklayın. Bu da Tumblr sayfası.

Dizüstü Edebiyat Olayı

2011-02-12T00:21:00.000+02:00

Efendim malumunuz bundan epeyce bir süre önce "Dizüstü Edebiyat" adlı bir seri oluşturduğumuzu, bu seride blog yazarlarının kitaplarının yayınlanacağını ve serinin kitaplarından birinin de benim kitabım olacağını duyurmuştum bu blogda.

Zaten artık çoğunuz da biliyorsunuz hikayenin geri kalan kısmını.

Konuya aşina olmayanlar da şu linkten tekrar okuyabilir.

Her şeyden önce sadece kitaplarımızın çıkacak olması değil; olayın çıkış noktası ve bakış açısı idi beni o dönem etkileyen. Çünkü sadece bizimle kalmayacak, bir seri halinde blog ve internet aleminin öne çıkan özgün isimlerinin kitapları yayınlanacaktı. Yani bir hayalimin gerçekleşecek olması yetmiyormuş gibi bir de beğenerek okuduğum, güldüğüm, yazılarını okuduktan sonra "helal olsun" dediğim insanların kitaplarını okuyacak olmak ve bu oluşumun temel taşını oluşturan iki kişiden biri olmak çok heyecanlandırmıştı beni.
Pucca'nın çıkışı ile öyle de başladı bu seri.

Pucca'nın çıkışından sonra da olumlu olumsuz pek çok görüş aldı bu oluşum. Hep söylüyorum beğenirsiniz ya da tiksinirsiniz orası beni ilgilendirmez ama Pucca'nın çıkışı, büyük bir çıkış oldu ve hem Dizüstü Edebiyat hem de blog dünyası bir ilgi odağı oldu.

Hatta yüz yüze görüşme şansını yakaladığım bana göre en önemli blog yazarlarından olan Borges'le sohbetimiz esnasında hiç tarzı olmamasına rağmen Pucca'nın kitabından 5 tane aldığını ve okumayacak olsa bile sırf bloglar adına çok önemli bir gelişme olduğu için destek verdiğini söylemişti ve ben gerçekten de güzel bir yolda olduğumuzu düşünmüştüm.

Bu şevkle ben de giriştim kitap yazma işine ama kitap yazma cümlesi çok ağır geldi sanırım bana. Ortaya çıkardığım şeye bir kitap diyemedim açıkçası. Okuduğum zaman bana uzun bir blog yazısı gibi geldi. "Kitap" başka bir şey olmalıydı sanki; bu değil.

Benim çocukluktan beri hayalini kurduğum "şey"in bu olmadığına karar verdim ve "başka bir şey yazmak istiyorum" dedim. Sağolsun ekip de anlayış gösterdi ve kendi yazdığım "şey"i yok edip içime sinen "şey"i yazma şansını verdiler.

Sonra başladım ona.

"Kitap ne hakkında, ne zaman çıkıyor?" sorusuna cevap veremez oldum bu sefer. Çünkü gerçekten ne hakkında olduğunu anlatamıyordum. "Valla kitap şunu anlatıyor diyemem o yüzden kitabını yazıyorum" dedim çünkü gerçekten de öyleydi. Daha önce yazdığım şeyi anında 4-5 cümle ile özetleyebilirken bu "şey"i anlatamıyordum.

Ve bu benim çok hoşuma gitmeye başlamıştı.

Sanırım çok sevdiğim eserlerden olan "Decameron" gibisinden bi şey çıkaracaktım ortaya. Tabi ki ne haddime bir Decameron yazmak ama ona benziyordu biraz tarz olarak ve yazmaya başladığım anda bi öncekine oranla çok daha iyi hissetmeye başladım kendimi.

Sonra özel hayatımla ilgili değişimler yaşadım.

Ben bu değişimleri yaşarken doğal olarak o kendimi iyi hissettiğim şeyin ortaya çıkışı da gecikti. Yarısına bile gelememiştim kafamdaki şeyin ama kafamdaydı hep ve biliyordum ki o hengameyi atlattığımda ortaya çıkacaktı içime sinen benim Decameron'um.

Ben bu dönemi yaşarken Dizüstü Edebiyat da beni beklemiyordu tabi ki. Yeni kitaplar çıkıyor, beğenen, beğenmeyen, seven, eleştiren pek çok yorum dolanıyordu ortalıklarda. Ben bu süreçte başlarda hararetli bir savunucusu olsam da sonrasında kendimi çekme gereği hissettim. Bunun da pek çok nedeni vardı.
Nedenlerden en önemlisi ise bu serinin çıkış noktalarından en önemlisinin ihmal edilişi oldu. Neydi o?

Onların niyetleri yazar olmak değildi
Onların niyetleri ünlü olmak değildi
intikam için
içlerini boşaltmak için
Sevgili bulmak için
“ekmek” çıkarmak için
küfretmek için
itiraf etmek için
söyleyemediklerini söyleyebilmek için
Anlaşılmak için
Öfkelerini kusmak için yazdılar

Evet biz, yani bu oluşumu oluşturan insanlar, bu nedenlerden dolayı ordaydık.

Yani biz yazar değildik, rockstar değildik, biz fenomen, celebrity vs. vs değildik. Biz sadece samimiydik.

Ama bir baktık ki en ufak eleştiriye bile "kıskanmayın" diyen, kitabını beğenmeyene küfür bile edebilen, oraya buraya saldıran insanlar olmuşuz.

Burda "şu şunu yaptı, bu bunu yaptı" değil bizzat "Biz" diyorum dikkat ettiyseniz; çünkü bu oluşumda bu geceye kadar benim de adım geçiyordu ve yapılanlar beni de kapsar.

Türlü entrikalar, bir diğerinin kitabı için karalamalar, çekememizlikler falan filan derken, ben kendi yazdığım "şey" den iyice soğur oldum.

Bu akşamdan itibaren de artık ne o "şey"i bitirmek ne de bu oluşuma dahil olmak bana bir haz vermiyor.

Ben en başından beri sadece içimdekileri dökmek istedim. Bazen saçmaladım, bazen zırvaladım, salak saçma yazılar yazdım, her şeyi eleştirir oldum, aksi oldum, yeri geldi hakikaten benim bile okuduktan sonra "Güzel yazmışım" dediğim yazılar çıktı. Hepsinin tek ortak noktası ise o an içimde ne varsa onları paylaşıyor oluşumdu.

Ben bu sayfada blog yazmaktan zevk alıyorum.

Ben Twitterda o an aklıma gelen şeyleri kısa cümleler olarak yazmaktan zevk alıyorum,

Ben Facebook'da sevdiğim şarkıları, videoları paylaşmaktan, başkalarının gönderdiklerinin altına saçmasalak şeyler yazmaktan zevk alıyorum,

Ben bu kendimi çok mutlu hissettiğim, insanların beni cidden anlayabildiğini hissettiğim yerde stres yaşamak istemiyorum. Yaşayacağım stresi de kontrolüm altında tutmak istiyorum en azından.

O yüzden artık bir kitabım olsun da istemiyorum.

Entrika sevmiyorum, kuyu kazma sevmiyorum, dedikodu sevmiyorum, "şu senin için şöyle diyor, sen şuna şunu demişsin" cümlelerini sevmiyorum.

Benim amacım en başından beri kitap çıkarmak, gazeteye yazar olmak, televizyona çıkmak, "celebrity, fenomen" olmak falan değildi.

Hani Cem Yılmaz'ın bir lafı var ya "Ben para için bir şey yapmadım, ben yaptım para etti". İşte benim burda sivrilme nedenim de cidden böyle oldu.

Hala soruyorlar "Nasıl blogum çok okunabilir?" diye.

Vallahi bilmiyorum.

Gerçekten bilmiyorum.

Ben yazdım okundu işte.

Son olarak baştaki Dizüstü Edebiyat fikrini ortaya çıkaran başta Cem Mumcu olmak üzere herkese teşekkür ediyorum.

Olmadı ama; öyle kalamadı.

Beceremedik.

Kitabı çıkmış ve çıkacak olan herkese de (ister inansınlar ister inanmasınlar) ne diliyorlarsa onun gerçekleşmesini diliyorum. Haddim olmadan tavsiye olarak da şunu söyleyeyim : Her şey gerçekten gelip geçici. Ona göre davranın.

Ben bundan sonra da yine en sevdiğim şey olan blog yazmaya devam edeceğim.

* Ortalıkta dolanan feyk muhabbetlerine de katkıda bulunayım. Feyk olarak tek hesabım Şevki Yılmaz adına açtığım twitter hesabıdır. Onu da yakında kapatacağım. Çok meşhur oldu, adam mahkemeye verecek beni.

Koroplastik Aşklar

2011-02-09T00:04:00.001+02:00

Neden hiç aşk yazmıyorsun?

Neden hiç ilişkiler yazmıyorsun?

Hangi aşk, hangi ilişkiler?

İlişkisi mi kaldı kuzum allasen. Sevişmesi mi kaldı?

İnsanlar artık sevişmiyor, çiftleşiyor.

Kimse birbirinden hoşlanmıyor aslında. Heyecan falan da kalmadı ki. Telefonuna "aşkım" diye kaydediyorlar birbirlerini; 3 ay sonra bir başkası oluyor o "aşkım". Değişense numara sadece. Hatta aynı operatörse ilk 4 rakam bile aynı kalıyor. Mesajlar bile aynı. Ama o yine "Aşkım" diyor başka adama/kadına, yine "Hayatım" diyor, yine "Seni seviyorum" diyor. Nasıl diyebiliyor benim kafam hiç almıyor.

Sana sarılıp, seninle ağlarken, sana en özelini açarken bir hafta sonra "eskisi gibi hissetmiyorum" diyebiliyor.

Nasıl yani eskisi gibi?

Hangi eski?

1 hafta eski mi ?

1 ay eski mi?

Gözyaşımız kurudu mu ki ?

Ben daha önceki gözyaşlarımı da alıp gelmiştim oysa. Onları hangi ara kuruttun?

Derken şarapla başlayan güzel sözleri; içine eşyalarının konduğu çöp torbasıyla sonlanmış buluyorsun.
O şaraptan koroplasta geçiş o kadar hızlı ki; içinde kadehler var sanıyorsun o çöp poşetinin. Ama yok işte. Bildiğin klorak lekeli tişörtün var içinde. Gerçi bunlar klorakı da bilmiyorlar çamaşır suyu diyorlar ya neyse.

Sana "Sensiz olamam, senden başkasını böyle sevemem" diyen sana söylediklerini bi başkasına söylüyor şu an. Sense salak gibi, aptal gibi, mal gibi hisleniyorsun.

Ne komik değil mi.. hislenmek, yani bir şeyler hissedebilmek salaklık, aptallık, mallık oldu baksana. Resmen bir şeyler hissedebiliyor oluşumuzdan utanır olduk. Ama lafa gelince aşk şudur, sevgi budur, sevgi emekti Samet ona baba demişti, yok erkek şunu yapar, kadın bunu yapar, kadınlar şöyledir.. Hassiktirin lan!

Anca aforizmalarla, iletilerle anlamlı cümleler kurmaya çalışarak yaşayın siz. Ne yaşıyorsunuz oğlum siz. Kurduğunuz anlamlı cümlelerin kaçının hakkını verdiniz?

Acınızı bile pazarlamıyor musunuz ki ona acı denirse.

Sevişmeleriniz, pardon çiftleşmeleriniz bile sizin için durum güncellemesinden ibaret.

I am @aşkım's yatak via kayfon.

Aslında hiç biriniz umrumda değilsiniz. Hatta yazı nasıl buraya geldi birden niye size kızmaya başladım onu da bilmiyorum. Son zamanlarda çok Behzat Ç. izlemeye başladım ben. Ondan bir celallenir oldum her şeye herhalde. Neyse hazır kızmışım ne yapıyorsanız yapın da şu şarkıları ellemeyin lan. Paylaşmayın orda burda.

Bu şarkıyı da çok sevmiştim ben zamanında. Hala seviyorum. Hep de seveceğim.

Cowboy Junkies - Blue Moon Revisited

I only want to say
That if there is a way
I want my baby back with me
'cause he's my true love
My only one don't you see?

And on that fateful day
Perhaps in the new sun of May
My baby walks back into my arms
I'll keep him beside me
Forever from harm

You see I was afraid
To let my baby stray
I kept him too tightly by my side
And then one sad day
He went away and he died

Blue Moon, you saw me standing alone
Without a dream in my heart
Without a love of my own
Blue Moon, you knew just what I was there for
You heard me saying a prayer for
Someone I really could care for

I only want to say
That if there is a way
I want my baby back with me
'cause he's my true love
My only one don't you see?

Undo

2011-02-03T00:08:00.000+02:00

Barış'sız Büyümek

2011-02-02T01:59:00.001+02:00

Çocukken hepimiz aynıydık. Aynı şeylere gülüyor, aynı saçma şeylerden zevk alıyor, aynı oyunları oynuyorduk. Seçici değildik şimdiki kadar. Şimdiki gibi gösteriş meraklısı değildik. Ağlamak geliyorsa içimizden ağlıyor, saçmasapan gülmek geliyorsa koyveriyorduk umursamadan. Büyüdükçe kaybettik o içimizden geleni anında dışa vurmayı.

Hüzünler girdi bir sürü, ayrılıklar, acılar, saçmalıklar daha bir sürü şey.

Her birimiz farklı yaşadık o duyguları. Farklı hissettik ayrılıklarda. Farklı şarkıları dinledik, farklı anlamlar yükleyerek. Değiştik, büyüdük. Anlayamaz olduk o verdiğimiz farklı tepkileri de. Kızdık, güldük; yeri geldi dalga geçtik birbirimizle. Her birimiz bambaşka insanlar olurken bir tek o'na aynı duyguyu hissettik sanki.

Barış Manço'yu aynı özledik biz.

Çünkü o sadece çok büyük bir sanatçı, çok özel bir şarkıcı değildi.

Bizim çocukluğumuzdu.

Ve biz büyüyüp koca koca adamlar olurken, her olaya her yaşanana bin çeşit farklı tepki verirken, kutuplaşmak, öteki olmak, bizim gibi düşünmeyeni bir tarafa itmek için fırsat kollarken bir tek o bizi hep aynı noktada buluştururdu. Diyorum ya o bizim çocukluğumuzdu.

Bugün 12 yıl oldu Barış Ağbimiz öleli.

Bugün 12 yaşında olan bir çocuk hiç görmedi Barış Ağbi'yi.

Barış'sız geçiyor şimdi bir neslin çocukluğu.

Barış Ağbimiz her birimizi hiç ayırt etmeksizin "Adam Olacak Çocuk" ilan ederken; bugün çocuklar önlerine 3 tane buton koymuş jüriler tarafından daaaaat! sesiyle "yetenek siz" ilan ediliyor.

Biz cırtlak sesimizle bile Barış Ağbimiz'den 10 puan alırken, bugünkü çocuklar büyük adam gibi şarkılar söyleyip, koca kadınlar gibi makyaj yaptırılıp sms dilendiriliyor.

Biz çok şanslıydık be. Valla bak.

Barış Manço'yu gördük be oğlum var mı ötesi?

Kızlara kendini öptürüp "Bu eteği kaç paraya aldın" diyen Acun'la değil, dünyanın en güzel yerlerini biz gitmişiz gibi bize anlatan Barış Ağbimizle gezdik be dünyayı.

İnternette hayranları bir tık uzağındayken "Benimle böyle konuşamazsın, haddini bil" diyen meşhurlarla değil, her hafta bize hala hatrımızda olan "Barış Manço Moda, 81300, İstanbul" diye evinin adresini veren Barış Ağbimiz'le büyüdük be daha ne.

Herkesi özledik de Barış'la büyümeyi ayrı özledik.

Çok şeyi özledik de Barış'la büyümeyi aynı özledik.

Ali yazar Veli bozar
Küp suyunu çeker azar azar
Üzülmüşüm neye yarar?
Keskin sirke küpüne zarar.

Of offf .....
Gözümde yaş görseler
Erkek ağlar mı derler
Gökler ağlıyor dostlar
Ben ağlamışım çok mu?
Rahmet yağarken dostlar
Ben ıslanmışım çok mu?

Ali yazar Veli bozar
Küp suyunu çeker azar azar
Üzülmüşüm neye yarar?
Keskin sirke küpüne zarar.

Of offf .....
Bir gün dönsem sözümden
Düşerim dost gözünden
Dünya dönüyor dostlar
Bir sözden dönsem çok mu?
Devran dönüyor dostlar,
Ben dönmüşüm çok mu?

Of offf .....
Barış yolun sonunda
Yürü demek boşuna
Hayat duruyor dostlar
Ben durmuşum cok mu?
Yaşam bitiyor dostlar
Ben bitmişim cok mu?

Ali yazar Veli bozar
Küp suyunu çeker azar azar
Üzülmüşüm neye yarar?
Keskin sirke küpüne zarar.

* Daha önce yazdığım "Barış'la Büyümek" yazısı için buna, Ali Yazar Veli Bozar videosunu bulduğum youtube kanalı için buna tıklayın.

İçini Dök

2011-01-28T01:57:00.002+02:00

3 gündür bu şarkıya yazı yazayım diye açıyorum blogu. Sonra bir şekilde bi işim çıkıyor yazıyı taslak olarak kaydedip yarın tamamlarım diyorum.

Ertesi gün bi önceki gün yazdığım yazıdan bağımsız bambaşka bir yazıya başlıyorum bu şarkıyla ilgili.

3 günde 3 farklı hikaye ve üçü de yarım kaldı yok şurdan anlatayım diye.

Bazı şarkılar öyle işte. Hayatınızın bir çok anında fondaki şarkınız oluyor siz canlı klibinizi çekerken.

Bu da öyle şarkılardan.

3 yazının tek ortak noktası otobüstü.

Çok garip zamanlarda, çok garip yerlerde dinledim bu şarkıyı. Ama en çok otobüs yolculuklarıma yakışıyordu sanırım. Kafamı otobüsün camına dayayıp karanlıktan pek seçemediğim yol kenarındaki evlere, tarlalara, binalara bakıp hüzünleniyordum bu şarkıya denk gelince.

Önümdeki topkek ve çaya aldırmadan hayatımın film şeridi gibi geçtiği otobüs yolculuklarında hüzünlenmeyi başarıyordum ne gerek varsa. Aynı şey uçağa binince olmuyor bak. Artık o konfor mu, yoksa kısa sürmesi mi bilmiyorum..

Neyse.

***
Bugün perşembe. Hatta az sonra cuma olacak. Şu şarkının yazısını üç gündür ne zaman tamamlamaya çalışsam başka bi şekle bürünüyor, başka bi şey anlatmaya başlıyorum. Hatta şu an bu şarkıyı değil şu şarkıyı dinliyorum. O derece uzaklaştım.

Bugün ben uzun zaman sonra konuşmaktan çok dinledim. Dinledim ve dinlemekten zevk aldım. Kendim konuşuyormuş gibi de oldu, benden çok alakasız gibi de; ama dinlemeyi özlediğimi anladım. Dolu ya da boş ama içindekini çok güzel dökebilen birini dinlemeyi özlemişim.

****

Cuma olalı bir kaç saat oldu. Az önce "neredeyse cuma" diye kurduğum cümleden bir kaç dakika sonra yine bi şeyler oldu bilgisayara.

"Format at lan" demeyin. Başka bi şey var sanki. Bu yazı tamamlanmak istemiyor ya da böyle bölük pörçük alakasız dağınık bi şey olmak istiyor.

Kalsın böyle. Şarkıları dinleyelim biraz susup..

Önce aşağıdakini sonra da bunu.

Tuttuğun altın olsa bile
Geride kalanları düşünmezsen
Şans hep sana gülse de
Yaptığın onca şeyi görmezsen

İçini dök düşünmeden
Hiç üzülmeden
Sonra sen sen olursun

Tuttuğun altın olsa bile
Geride kalanları düşünmezsen
Kalplerde saklı olsa bile
Saflığa giden yolu görmezsen

İçini dök düşünmeden
Hiç üzülmeden
Sonra sen sen olursun

Kan

2011-01-19T23:58:00.001+02:00

Çok güzel topraklarda doğduk biz. Çok şey görmüş, çok şey yaşamış, çok büyük insanları üzerinde yaşatmış, sonra içine almış topraklarda.

Çok da güzel çocuklarımız vardı bizim. Şanslı çocuklardı çünkü böyle topraklarda doğmuşlardı bi kere.

Sapan tutuşturduk önce ellerine o çocukların, kuşları öldürdüler. "Aferin oğlum" dedik. Yetmedi ama.. Yetmeyince oyuncak diye tabancalar aldık onlara. Numaradan vurdular birbirlerini "dışın dışınnn" diye bağırıp.

Sonra okullara yolladık onları. Öğrenmeleri lazımdı her bi şeyi. Ama en çok nerde yaşadıklarını öğrenmeleri lazımdı.

Dedim ya çok değerliydi bizim topraklarımız. Büyük adamlar, büyük analar, büyük insanlar yatıyordu içlerinde. "Şehit kanlarıyla kurtardık bu vatanı" dedik hep. Evet öyleydi de zaten. Ne insanlar uğruna canlarını vermişlerdi vatan uğruna.

Çocuklarımıza da bunu öğrettik hep.

"Bakın ne askerlerimiz öldü, ne savaşlar verdik biz" dedik.

Aslında o kadar çok şeye bakarak sevilirdi ki buralar.. Ama biz en çok kanlara bakıp sevmelerini istedik.

Asker gibi sıraya dizdik onları daha bacak kadar veletlerken.

"Rap rap rap" diye yürüttük daha boyları bile bir adım etmezken.

"Atatürk büyük askerdi" dedik; önce "Çok büyük insandı" diyebilecekken.

Büyüdüler çocuklar boyları uzadı. Boyları uzadıkça vatan sevgileri de arttı. Ama hep vatan diyince önce savaşları, önce şehitleri, önce tabancayı düşünür oldular.

Şarkılarımız da vardı oysa bizim, şiirlerimiz de.

Ama marşlar kaldı akıllarında.

"Düşmanımız çok" dedik çocuklarımıza hep. "Yunan'la savaştık, Ermeni'yle savaştık, Rus'la savaştık, tüm dünyayla savaştık" dedik.

Doğruydu savaşmıştık ama beraber yaşamıştık da hani..

İstanbul'u fethetmiştik ama kiliselere dokunmamıştık hani.

"Rumları yenmiştik ama yıllarca birlikte de yaşadık" diyemedik, demedik.

Şehit kanı vardı bizim bayrağımızda evet ama aşkın da kırmızısı değil miydi o? Gülün rengi de değil miydi?

Tutkunun rengi, sevginin, kalbin rengi de değil miydi?

Bir tek kan mıydı o kırmızı?

Sadece kan mıydı?

O beyaz saflığın, temizliğin, barışın, güvercinin de rengi değil miydi?

Daha da büyüdü çocuklar.
Vatanı daha çok sevmeleri için askere yolladık. Atatürk'ü daha çok sevsinler diye "En büyük komutan Atatürk" dedirttik.

En büyük komutandı ama en büyük barışçı da değil miydi? Destansı savaşlar kazanıp da "Yurtta sulh cihanda sulh" diyebilen biri değil miydi?

"Vatan sana canım feda" dedirttik sanki bu vatan sadece canımızla beslenmiş gibi.

Bu vatan Mevlana ile Yunus ile de beslenmemiş miydi?

Vatanımızı sevdikçe dünyayı sevemez oluyorduk. Sevgimiz büyüdükçe vatanımıza, dünyaya nefretimiz artıyordu.

Tüm dünya karşıydı bize zaten. Ama en çok içimizde vardı o hainlerden. Ermenisi, Kürdü, Rumu doluydu içimizde.

Kan lazımdı bize daha çok.

Sırtından vurduk kardeşimizi. Gittik herkesin gözü önünde, bağıra bağıra, dünyaya ilan ede ede, sırtından vurduk.

"Bir Ermeni öldü diye yürüdünüz, o kadar şehit için hanginiz yürüdü" diyip bir daha vurduk.

"Bir Ermeni öldü diye hepiniz Ermeni oldunuz" diyip bir daha vurduk.

"Vatan satsa bir kişi anında biter işi" diyip bi daha bi daha vurduk.

Küçücük çocuklara taş attırıp bir daha vurduk.

Çocuklarımızı da vurduk biz.
"Önce Türk, önce Kürt" her ne olacaksak; onun uğruna insan olmaktan vazgeçer olduk.

Sapanlarla kuş vuran çocuklarımıza, tabancalarla güvercin vurdurttuk.

Çocuklarımızı katillere dönüştürürken, katillerimizi çocuk yapmaya çalıştık.

Niye böyle yaptık ki?

Ne güzeldi buralar oysa.. Ayıp olmadı mı şimdi bu topraklara?

Kimbra - Settle Down

2011-01-17T00:08:00.002+02:00

I wanna settle down
I wanna settle down
Won't you settle down with me?
Settle down

We can settle at a table..
A table for two
Won't you wine and dine with me?
Settle down

I wanna raise a child
I wanna raise a child
Won't you raise a child with me...
Raise a child

We'll call her Nebraska
Nebraska Jones
She'll have your nose
Just so you know

I wanna settle down
I wanna settle down
Won't you settle down with me?
Settle down

Run from Angela Vickers
I saw her with you
Monday morning small talking on the avenue
She's got a fancy car
She wants to take you far
From the city lights and sounds deep into the dark

Star so light and star so bright
First star i see tonight!
Star so light and star so bright
Keep him by side!

I wanna settle down
I wanna settle down
Baby there's no need to run
I'll love you well

I wanna settle down
It's time to bring you down
On just one knee for now
Lets make our vows

* Eksensiz'e kucak dolusu sevgiler.

Metin Oktay'ın Takımı

2011-01-16T19:36:00.000+02:00

Metin Oktay parlak yıllarındayken Fenerbahçe yöneticisi Müslüm Bağlar ile bir yemekte buluşur. Boş bir çek uzatır ve "Rakamı sen yaz Metin" der Fenerbahçeli yönetici efsaneye. Metin Oktay'ın cevabı ise nettir : Bizi sevenleri üzmeyelim baba.

Metin Oktay'ın bu cümlesi takımına sadakati anlatmaz sadece. Rakibine saygıyı da anlatır o "Baba" hitabının içinde. Taraftar olmanın nasıl bir sevgi olduğunu anlatır, naifliği, dürüstlüğü, adam olabilmeyi anlatır. Futbolun sadece futbol, hayatınsa sadece şan şöhret, para olmadığını anlatır.

Metin Oktay'ın bu cümlesinden 50 sene sonra dün akşam Galatasaray taraftarı yeni stadının açılışında dev bir Metin Oktay silüeti açtı tribünde. O silüetin açılmasından 1-2 saat sonra ise stadın yapımını sağlayan TOKİ'nin başkanı Erdoğan Bayraktar aşağıdaki konuşmayı yaptı :

Her ne kadar dünyanın en antipatik maç spikeri Sabri Ugan sesi bastırmaya çalışıp zırvalamalarına devam etse de TOKİ Başkanı'nın söyledikleri ortada. 10 dakika önce yuhalanan başbakanına yalakalık için mi böyle bir konuşma yapıyor Bayraktar; yoksa önceden bu konuşmayı hazırladı da mı yaptı bilmiyorum. Ama bildiğim şu konuşmada sadece acizlikle suçladığı rahmetli Özhan Canaydın'ın değil Metin Oktay'ın da kemiklerini sızlattığıdır. Bu konuşmaya orda yuhalayarak karşılık veren tüm Galatasaray taraftarını da yürekten kutluyorum. Elimde olsa Fenerbahçe formamı giyip orda o kalabalıkla o protestoya katılmak isterdim.

Tamam belki de gerçekten dönemin GS yönetimi ve Özhan Başkan bazı yükümlülüklerini yerine getirememiş olabilir; evet devlet tüm imkanlarını bu stad için seferbar etmiş, stadın yapımında büyük katkı sağlamış, hatta bu stadın kazanılmasında en büyük pay devletindir belki. Ama ne olursa olsun kimsenin bu ülkenin en büyük spor kulüplerinden birini bir stad karşılığında parmağında oynatmaya, acizlikle suçlamaya, "Bizim sayemizde burdasınız nankörlük etmeyin" demeye hakkı yoktur. Eğer buna cüret ederse de sadece Galatasaraylılar değil herkes buna tepki koymalıdır.

Kaldı ki acizlikle suçladığı Özhan Canaydın bu kulüp ve bu stad uğruna belki de hayatını vermiştir. Gerek kişiliği gerekse de duruşu ile her zaman Türk Sporu adın örnek bir karakter olmuştur. Hadi Özhan Başkan'ın anısına saygısı yok Erdoğan Bayraktar'ın, koskoca Galatasaray yönetimi, o koltukta oturan Adnan Polat ve diğer yöneticiler buna nasıl bir tepki vermez?

Bırakın tepki vermeyi bugün kendi taraftarı için "Tek tek kamerayla tespit edip bir daha stada sokmayacağız" demesi de neyin nesidir?

Metin Oktay'ı kendine sembol edinmiş bir kulüp sırf "Endüstriyel Futbol" ayağına koskoca camiayı milyonların önünde azarlayan, "Bakın size stad verdik nankörlük etmeyin" diyen bir zihiniyete nasıl göz yumar ?

Özhan Canaydın'ın, Metin Oktay'ın, Ali Sami Yen'in kemiklerini sızlatan şu lafları nasıl yutup da hemen özürler dilenir sanki kabahatliymiş gibi?

Bu nasıl bir rezalet, bu nasıl bir basiretsizlik örneğidir.

Bir Fenerli olarak benim canım yandı dün gece.

Bununla da bitmedi olanlar. AKP Samsun milletvekili Suat Kılıç aşağıdaki iletiyi yazdı Twitter sayfasına :

"Tepki koyanlar orda maç izlemesin" diyen bir milletvekili. "Ya sev ya terk et" kafası değildir de nedir bu?

Hani nerde özgürlük nerde demokrasi?

"İtiraz etme, sesini çıkarma, sus otur yerine! Her şeyini bize borçlusun" demeye getiriyor sayın vekil.

Sayın vekil bunu yaparken ufak dalkavuklar da boş durmuyor. Bakın Egemen Bağış’a bağlı AB Genel Sekreterliği’nin müşaviri Yasin Ekrem Serim ne diyor :

Hadi diyelim ki devletimiz ve TOKİ lütfetti de Galatasaray stadına kavuştu ve taraftarı da buna rağmen nankörlük yapıyor. Peki Sayın Serim kimlerin sayesinde o mevkide bunun cevabını verebilir mi acaba?

Beni az çok tanıyorsunuz artık. Ne iktidarın ne de muhalefettekilerin bu ülke için samimiyetle bir şeyler yaptığına inanmıyorum istisnalar hariç. Bu yazı ve bu serzeniş de inanın herhangi bir siyasi bakış açısıyla yazılan bir yazı değildir.

Eleştirdiğim ve içime sindiremediğim hangi partiden hangi kurumdan olursa olsun "Bunu sana ben sağladım, itaat et ve sesini çıkarma" kafasıdır. Bu kafa başbakan olarak da karşımıza çıkıyor, kulüp başkanı olarak da, okuldaki hoca, otobüsteki şoför, işteki patron olarak da.. ve biz ses çıkarmadıkça da varolmaya devam edecek.

Ama bu kafa artık gerçekten de çok oluyor.

Son olarak dün gece yaşanan olaylarda büyük bir nankörlük vardır evet. Ama bu nankörlük ne Başbakan'a ne de TOKİ'ye yapılmış bir nankörlüktür. Bu nankörlük Metin Oktay'ın formasına yapılmış bir nankörlüktür. Ve bu nankörlüğü de bizzat nankörlük(!) için özür dileyen Galatasaray Başkanı Adnan Polat yapmıştır.

Şu olaylardan sonra ben eğer Galatasaraylı olsaydım Türk Telekom Arena'da oynanacak ilk maçın akşamında, TT Arena yerine maçın oynandığı esnada Ali Sami Yen'in etrafında toplanır ve orada tezahüratımı maçı bile izlemeden sadece Ali Sami Yen ve Metin Oktay için yapardım.

Bir Fenerli'den Ali Sami Yen'e Veda

2011-01-11T23:01:00.003+02:00

Şu an Ali Sami Yen Stadı'nda oynanan son maçı izliyorum. "Tatsız tuzsuz maç" der ya hani kodaman futbol yorumcuları; aynen o hesapta bir maç oynanıyor. Futbol yok, atmosfer yok, taraftar saçmasapan bağırıyor falan filan. Aha bi de gol yedi Galatasaray!

Artık hiç çekilmez şu maç.

Oysa şu Fenerli halimle ben bile daha iyi bir şey beklerdim kapanış için. Galatasaray'lı futbolcuların üzerinde sırf Store'larda satılsın diye tasarlandığı belli olan dandik bir forma, karşılarında da Beypazarı Şekerspor. Hem de bu maç Ali Sami Yen'de, yani bu ülkede futbol adına bugün beklentilerimizi bu kadar yüksek tutmamımızın temellerinin atıldığı stadda oynanan son maç.

Dedim ya; şu Fenerli halimle ben bile daha kötüsünü yapamazdım herhalde.

Bir hayal kurdum. Şu stad Fenerbahçe ile oynanacak olan son bir maç ile kapansaydı, Galatasaray parçalı; Fenerbahçe de çubuklu nostaljik formalarla sahada olsaydı, tribünde Turgay Şeren'in yanında Lefter, Can Bartu otursaydı, maç kıran kırana geçseydi de maç sonunda tokalaşıp şu stada veda edilseydi diye... Hayal işte.

Paragrafa başladığım cümlenin çağrıştırdığı Martin Luther King'in bile hayalinin gerçekleşebildiği günümüzde, şu üstte bahsettiğim senaryonun onda birine inanabileniniz var mı?

Hatta bırakın inanmayı bu hayali bile baltalamak isteyen çoğunluktan şüpheniz var mı?

3-0 geriye düşüp 4-3 aldığımız o kupa maçı, 90 dakika ezilip da Galatasaray'ın kalesine gitmeden Johnson'ın absürt golüyle kazandığımız o saçma maç, kazandığımız, kaybettiğimiz nice derbiler, Galatasaray'ın hasetimden, kıskançlığımdan çatlayarak izlediğim Avrupa galibiyetleri ile aklıma kazınan o stad gidiyor şimdi.

Bırakın şimdi birbirinize Platini ve İslam Çupi vecizeleri ile laf yetiştirmeyi. "Gelin birlik olalım sevelim sevilelim" de demiyorum. Ama şu sınırlara bu kadar tel örgü koymayalım.

Ben attığımız golden sonra yanımdaki Galatasaraylı arkadaşıma nanik yapmak istiyorum eski günlerdeki gibi. Ama şimdi yan yana bile oturtmuyorlar bizi.

Fanatik bir Fenerliden Ali Sami Yen'e bir veda olsun bu da.

Gerçek bir Fenerliden gerçek Galatasaraylılar'a bir veda olsun.

Bir zamanlar "Bizi sevenleri üzmeyelim" diyebilen adamların forma terlettiği ezeli rakibimin evine vedasına bir katkıda bulunmamı yadırgamayacak Fenerbahçeliler adına gelsin.

Biliyorum artık bunlar romantizm, bunlar hayal, bunlar ütopya ama hayata sarı-lacivert bakanlar adına en içten şunu söylüyorum : Hoşçakal Ali Sami Yen.

*2000 yılındaki maçta 100 Galatasaraylı'nın arasında maçı izleyen iki Fenerli olarak Johnson'ın saçma golünün sevinciyle dudağıma yumruk atıp 1 hafta Johnson dudağıyla gezmemi sağlayan can dostum adına da gelsin.

Kısa Kısa 11

2011-01-08T03:13:00.000+02:00

Daha 1 sene öncesine kadar verdiği bir röportajda "Olası bir İstanbul depreminde kentteki binaların yüzde 70'i deprem açısından güvenli değil...1970'li yıllarda İstanbul'un Anadolu yakasında yapılan yapıların büyük bir kısmına inşaat malzemesini ben sattım. Kumları Marmara Denizi'nden, demirleri hurdadan çektik. O zamanın şartlarında en iyi malzeme buydu. Sadece biz değil tüm firmalar aynı şeyi yapıyordu. Deprem olursa İstanbul'a ordu bile giremez, ölen şanslıdır..." diyen Ali Ağaoğlu, Türkiye'nin en önemli üniversitelerinden Yıldız Teknik Üniversitesi öğrencileri tarafından "Yılın İş Adamı" seçilmiş.

Kendisini ve ona bu ödülü layık gören YTÜ öğrencilerini tebrik ediyorum. Gençler hakkaten de "Teknik"i kapmış.

***

İlber Ortaylı, Vedat Milor ve Ayhan Sicimoğlu'ndan oluşan bir kadroyla şehirlerarası yolculuk yapmak istiyorum. Ama belediye otobüslerindeki dörtlü koltuktan var ya, işte onlardan olsun otobüste. Oturma planı olarak da benim yanımda Ayhan otursun, çaprazımda Vedat karşımda da İlber.

***

Malumunuz Efes Pilsen kapanma tehlikesi ile karşı karşıya. Kapanmasına sebep olacak yasanın ise özeti "Gençlerin içkiye özenmesini engellemek". Efes Pilsen bir nesile basketbolu sevdirmiş bir takım. Bakın bira demiyorum takım diyorum çünkü Efes diyince benim aklıma cidden bir basketbol takımı, her yıl Efes Pilsen World Cup gibi dünya yıldızlarının ülkemize getiren bir marka geliyor. Ben Efes diyince Aydın Örs'ü, Ufuk Sarıca, Naumoski'yi, Conrad McRae'yi hatırlar; Murat Murathanoğlu-İsmet Badem ikilisinin muhteşem sunumlarını hatırlarım. Valla toplasanız 10 tane de Efes bira içmemişimdir hayatımda. Ben mi malım acaba?

***

Gençlerimiz Efes Pilsen maçlarını izleyip biraya özeniyor; Atatürk'ün hayatını sinemada izleyip sigaraya, rakıya merak sarıyor; tüm dünyanın "Muhteşem" lakabını taktığı Kanuni Sultan Süleyman'ın hayatını görüp sadece hareme, şaraba özeniyorsa affedersiniz ama sıçayım öyle gençliğe.

***

Facebook'da en sevdiğim sayfa Brezilya Milliyetçiliği.

oOo ya samba yap ya terk et oOo

***

Ülkemizde yasaklı olan Fizy dünyada "Yılın Müzik Keşfetme Sitesi" seçildi. Eskiden ülkemizde yasaklı olan yazarlar, şairler, sanatçılar dışarda bir şeyler seçilirdi. Zamana harika ayak uydurduk.

***

Galatasaray yönetiminin yaptığını bir Fenerbahçeli olarak ben Galatasaray'a yapmaya kıyamazdım herhalde.

***

Aşk acısı çeken, dersleri kötü giden, işinden atılan, iş bulamayan, hayata küsen, kısaca depresyonda olan ve bir şeyleri unutmak isteyen herkese Flash TV'de "Fıkralarla Türkiye" izlemeyi tavsiye ediyorum. Sadece unutmakla kalmayacak; aynı zamanda beyninize komple format atacaksınız. Eğer acınız çok büyük ve Fıkralarla Türkiye sizi kesmiyorsa biraz da "Evlere Şenlik" izleyin. 100% çalışıyor.

***

Apoel-KSK maçında yaşanan olaylar ve bir kaç gün sonraki Galatasaray-Fenerbahçe U17 maçında yaşananlardan sonra ikiyüzlülüğümüzü göstermek adına alttaki cümleyi yazdım. Anlaşılsın diye de tırnak içine aldım. Gelen yorumlara ise hiç şaşırmadım.

*Bunlar yorumların bir kısmı. Diğerleri sığmadı.

Ben Bir Karaağaç Gölgesi Buldum

2011-01-07T00:13:00.000+02:00

Facebook'da gelen arkadaşlık taleplerini kabul ediyorum kim olursa olsun. Hani ben onları kabul edip arkadaş sayısı arttıkça da insanlar bunu bir popülarite göstergesi gibi algılıyorlar ama öyle değil. Facebook kolay bir iletişim yolu. Orda da blog adıyla bulunma nedenim de Facebook'un bu mailden daha kolay olan iletişim yolunu kullanmak. Mesajlara da cevap veririm bu yüzden mutlaka.

İnsanlar hiç tanımadıkları bir insana daha çabul açılıyorlar, daha dürüst, daha rahat oluyorlar. Bir beklentileri, kaygıları olmadığı için de sizden fikir almakta bir mahsur görmüyorlar. Ben de elimden geldiğince naçizane fikirlerimi paylaşıyorum onlarla.

Bundan bir kaç ay evvel de arkadaş listemdeki bir öğretmen adayı bana "Sence nereyi tercih etsem?" diye bir mesaj attı.

Ne yalan söyleyim sonrasında unuttum ben kendisini ne yaptı ne etti aklımdan çıkmış, kendi hayatımın kargaşası içinde.

Derken geçtiğimiz günlerde bir mesaj aldım bu öğretmen adayından. Artık adaylıktan çıkıp öğretmenlik yapmaya hak kazanmış. Hem de gerçek anlamda bir öğretmen olmuş ki "Nasıl?" derseniz attığı şu mesajı göstereyim size :

Merhaba HBBA. Sana gülümseten bir haber vermek istedim.

Ben 8 Aralıkta görevine başlayan bir İngilizce Öğretmeniyim. Hatırlamazsın ama tercih döneminde ,her bi boku bildiğini düşünüp kafa karışıklığıyla "Bozcaada yazsam mı ki listemin başına" demiştim. O günün üstünden günler geçti, kopya çekildiğine kanaat getirildi, sınavı iptal ettiler.Günler geçti, tekrar sınava girdim,Tekirdağ-Çerkezköy- Karaağaç İÖO'na İngilizce Öğretmeni olarak atandım.

Evet, çok batı. Evet çok yakın. Ama hayır, hiç kolay değil.
Okulun çok ihtiyacı var. Aslında keşke pedagog tanıdıkların var mı, diye sorabilsem ama önce okulun donanım eksikliklerini gidermeliyiz.

24 Aralık Cuma "yaşasın sosyal medya" dedim ve bir facebook event'i açtım. Benden çıktı, bizim oldu bu kampanya. Öğretmenlerim de sahiplendi.

Yarın okul günü ve herkesin yüzündeki gülümseme göreceğim.
Daha 2 gün olmasına rağmen 5 bilgisayar, kütüphanemize bir sürü kitap, giysi yardımı sözü geldi. Perdelerimiz, kütüphanemiz, spor salonumuz...Eksiklerimiz çok.

Eğer sen de en azından sayfanda paylaşırsan duyarlı güzel insanlara duyurup bize yardım edersin diye düşündüm. Ne dersin?

Hayalim bir yabancı dil sınıfı açmak ve çocukların oradan ve benden maksimum seviyede faydalanmasını sağlamak. Yolum uzun biliyorum ama bu kendime sözüm aslında, yapacağım!

Okul gazetesi çıkarmaya başladığımızda söz veriyorum yardımını unutmayacağım,sana da bir yazı ayarlayacağım:)

Selamlar, sevgiler.

Gerçek anlamda bir öğretmen derken kastımı şimdi anlamışsınızdır sanırım. "Oh nasıl olsa atandım, maaşımı alır gider dersimi verir takılırım öyle" demektense çocuklar için gerçekten bir şeyler yapma peşinde biri kendisi.

Ha tanıyor muyum kendisini, tanımıyorum evet; muhtemelen hayatım boyunca da görmeyeceğim (tıpkı bu blogu okuyan insanların da neredeyse hiç birini görmediğim ve görmeyeceğim gibi) ama bana çok samimi geldi kendisi.

Zaten mevzu ben de değilim burda.

Uzun lafın kısası sadece "İyi iyi devam et böyle" demektense hem bloga hem de diğer mecralara taşımak istedim bu samimi bulduğum hareketi. Hani yarışma programına çıkan ünlüler gibi "Aldığım ödülü Eşek Tepmişler Derneği'ne bağışlayacağım" gibi samimiyetsiz gelebilir size ama samimiyetsiz bile olsak, şu durumdan prim yapıyor, duyarlı insan ayağı yapıyor gibi de görünsek en azından belki iki çocuğa faydamız dokunur.

Bizim bu samimiyetsiz samimiyetimizden bile belki birileri çıkar bir kitap bağışlar, o kitap gider bir çocuğun hayatındaki milat olur. Olamaz mı ?

Olur bence.

Olmasa bile bir deneyelim derim.

Facebook Grubu için buna Hale Öğretmen'in Facebook adresi içinse buna tıklayın.

Ayrıca bi el atın cidden, ben o okul gazetesine çıkmak istiyorum.

Nice Pic Hido

2011-01-06T00:23:00.000+02:00

Bunu dün Ortega paylaştı ve abartmıyorum dün geceden beri ben buna gülüyorum.

Hidayetcim hakikaten Birtane'sin.

Yazmak Lazım

2011-01-04T02:16:00.001+02:00

Hani bana gelen kalıplaşmış yorumlar var ya; "Eskisi gibi değilsin" gibi değil de "Daha sık yazmalısın" tipinde gelen yorumlardan bahsediyorum. İşte onlar çok yerinde yorumlar aslında.

Hatta bugün biri mesaj atmış Facebooktan; "Bir süredir seni takip ediyorum enteresan bir yazını göremedim henüz" gibisinden bir şey yazmış. Beni takip ettiği süreç sanırım 4-5 aylık bir süreç. Haklı buldum bu eleştiriyi. Ben de son dönemdeki yazılarımı okuyunca "Bu insanlar nesini beğeniyorlar bunun" diyorum. İnanın mütevazilik yapıp da sizlerden "Kendine haksızlık etme, süpersin übersin" tipinde yorum almaya çalışmıyorum.

Bilmiyorum belki de insanın kendi sesini duyması gibi bir şeydir bu. Hani bilmezsin ya sesini, normal gelir sana da sonra bir kaset kaydında duyup "Bu ses benim mi?" dersin. Belki de öyledir. Kendi cümlelerim olduğu için bana pek bir özelliğim yok gibi geliyordur.

Bu tip yazılara eklenen sanatsal görsel

Ama şu da var ki özel hayatımı pek yazan bir insan değilim malumunuz. İsmim, cismim, yaşadıklarım, yaşamadıklarım bilinsin istemiyorum. Bu gizem değil de suretimden çok söylediklerimi bilmesini istiyorum insanların.

Şuraya varmaya çalışıyorum. Mesela şu son 4-5 ayda bir sürü şey yaşadım ben ve bu dönemde bloga yazsaydım çok fazla ben olacaktı. Çok fazla isim geçecekti, çok fazla detay olacaktı. Belki de olmalıydı bilmiyorum. Ama kapanmak istedim biraz içime. Buraya çok dökmek istemedim o tarafı. Bazen de döktüm hafiften biliyorsunuz.

Birileri beğensin diye yazmıyorum evet, ama sıradan olmak da tehlikeli bir durum. Sanırım bunun için bir şeyler yapmam lazım artık. Yoksa "Bu yazıya like verin" değil amaç. Her ne ise o; o "şey"i tekrar yakalamak istiyorum. Bunun için de daha fazla yazmak istiyorum şu dönemde her ne kadar eskisi gibi çok zamanım olmasa da.

O mesaja da verdiğim cevaptaki gibi umarım "Bu adam da kimmiş böyle?" dedirtebilirim size eskisi gibi.

Neyse efendim. Hazır "Çok yazacağım" demenin sıcağıyla Haftanın Şarkısı'nı da es geçmeyeyim. Zira Haftanın Şarkısı benim orda burda saatler geçirip ihmal ettiğim şu ca'nım blogdaki en disiplinli bölümdür herhalde.

Yazının bütününe pek de uymayan pek şen şakrak bir şarkı bu çünkü; dün koydum yan tarafa şarkıyı ve aklımda başka bir şey vardı. Yazısıyla en alakasız Haftanın Şarkısı olmuş olabilir idare edin artık.

Neyse efendim sözü daha da fazla uzatmadan;

2010'un en iyi albümlerinden olan Maximum Balloon'dan : Tiger

Yeri gelmişken ben size bir şey itiraf edeyim mi?

Ben bu şarkıyı uzun zamandır dinliyorum ama klibini ilk kez dün izledim valla.

Peki şarkıyı nerden biliyorum?

Bu şarkıyı Eksensiz'de görüp adeta kilitlenmiştim Daisy Lowe'a. Ama bir bakın kilitlenilmez mi buna?

"Yazı bahane, Daisy Lowe şahane" demekten kendimi alamıyorum.

Çıplaklık falan değil olay; başka bir şey var bu hatunda. Valla.

2010 HBBA Blog Oscarları

2011-01-04T00:46:00.000+02:00

Şaka maka 1 yılı daha devirdik sevgili izleyenler..

Gazetelerimizin internet sitelerine nazire yaparcasına yaptığım bu girişten sonra "Blog alemi olarak bizim gazetelerden neyimiz eksik, hatta fazlamız var" diyerekten "2010'un en seksileri, 2010'dan akılda kalanlar, 2010'da donu gözükenler" tadında bir liste ile utanmadan devam etmek istiyorum yeni yılın ilk yazısına.

Geçtiğimiz yıl blog alemi biraz twitter'ın gölgesinde kaldı. Bok var gibi çoğumuz canım bloglarımızı bıraktık da kısa cümleler kurmaya başladık.

(Her seferinde twitter'a bok atıp hala orda ahkam kesmelerime devam etmem de benim yüzsüzlüğüm)

Misal bendeniz eskiden ne kadar çok blog okur ne kadar çok yazıya yorum bırakırken; hatta ve hatta okuduğum yazılardan seçmeler yapıp hem o yazıların sahiplerini onore etmek hem de diğer okuyucuların keşfetmelerini sağlamak adına "Ayın Yazıları" gibi bir bölümü devam ettirirken şimdi kendi bloguma bile haftada bir yazı yazar oldum.

Neyse kendime daha fazla yüklenmeden geçtiğimiz yılın blog alemindeki (bana göre) "En"lerini sıralayacağım. Öyle ödül falan yok bende. Davetiyedir, tanıtım ürünüdür falan da vermiyorum. Sırtınızı sıvazladım sayın.

Yılın En İyi Futbol Blogu : Flying Dutchman ve Borges

Aslında çok gidip geldim ikisi arasında ama sonunda ikisini birbirinden ayıramadım. Flying Dutchman'in zaten özel bir yeri vardır bende. Hep söylüyorum blog yazmaya başlama sebeplerimden biri kendisi. Her şeyden öte gördüğüm en disiplinli en istikrarlı blog yazarı kendisi. Her gün en az 1 yazı yazıyor ve hiç bir yazısı da "yazmak için" yazılmış olmuyor.

Borges ise apayrı bir adam gerçekten. Bırakın Bundesliga'yı; futbolla alakası olmayan biri bile onun Almanya Ligi ve hayat üzerine yazdığı yazıların müptelası olur.

Yılın En İyi Kadın Blogu : Siminya

Aslında bu "kadın blogu-erkek blogu" kavramı biraz itici duruyor ama sonuçta var böyle bir kavram kızmayın. Erkek oyuncu- kadın oyuncu gibi düşünün.

Her yerde söylüyorum Siminya gerçekten de yıldızı şu blog aleminin. Çok özel bir insan, özel bir beyin. Betimlemeleri, harika tespitleri, detaylardan yakaladıklarının ardında aslında içinde bulunduğu dünyayı özünü bozmadan bir tabloya çevirir gibi resimlemesini seviyorum. Çok da fazla malzemesi olmadan yapıyor hem de bunu. Malzemeleriyle övünenlerin yapamadığını yapıyor. Sanırım bunu blog dünyasında en iyi yapan kişi o. Hatta sanmam; eminim.

Yılın En İyi Erkek Blogu : Dereotundan Nefret Ederim

Valla bu adamı da çok seviyorum ne yalan söyleyeyim. Bana göre samimiyet kelimesinin blog dünyasındaki karşılığı bu adamdır. Hani bazı tanımadığımız ünlüler için deriz ya "yav şu adamın muhabbeti ne güzeldir" diye işte bu adam da yazılarıyla bunu söyletebilen bir adam. Güzel adam güzel blog.

Yılın En Eğlenceli Blogu : Malın Gözü

Rectoa denen bu adam hem komik, hem her gün yazıyor, hem harika röportajlar yapıyor, hem harika resimler, absürt durumlar paylaşıyor, hem de hiç sıkmıyor. E bir blogdan daha ne beklenir ki. O yandaki anket ve "Ne dediler" bölümü bile her seferinde ayrı güldürüyor beni.

Ne Dediler : Olmamış - Bir Arkadaş

Yılın Sinema Blogu : Öteki Sinema

Aylık sinema dergileri gibi blog. Hayranlıkla takipteyim.

Yılın Takımı : BlogMania

Bence bir topluluk olarak yazmak bireysel olarak yazmaktan çok daha zor. Hele hele Blogmania Editörü gibi bir toplulukla yazmak hepsinden daha zordur kanımca. Hani "Alex'in oynadığı Fenerbahçe 2 forvetle sahaya çıkar mı, Sergen'le Tümer yan yana oynar mı?" diye tartışırken millet; bu adamlar BiDost'tan tut Damat Ferit'e, Yesari'den Ukturk'a birbirinden hayli alakasız bir kadroyla zirveye oynuyorlar. Adeta Hollanda'nın Total Futbol'unun blog dünyasındaki yansıması BlogMania. (Bu arada bu seçime şaşıranlar olabilir ama benim de içinde olduğum bir oluşumu yerden yere vurmaları kendilerinin hakkını teslim etmeme engel değil.)

Yılın En İyi Çıkış Yapan Blogu : Hoanes

Blog alemine bir girdi pir girdi, ama sonra sustu kaldı. Ama sırf Yılmaz Özdil yazısı bile efsane olmaya adaydır. Amma ve lakinki öyle değildir. Eyyorlamam bu kadar.

Yılın En Atarlısı : Voodoo Girl

Damarına basarsanız sıçtınız. Bana bile neler dedi. Hey gidi. Ama hak etmiştim ben o lafları. Gerçi açıklamasını da yapmıştım ama olsun arada bir balans ayarı lazım herkese.

Yılın En Göz Ardı Edilen ve Aslında Çok Daha Fazla İlgiyi Hak Eden Blogu : Monteyn

Bu adamı tek fark eden ben miyim acep, meraktayım.

Hangi Kategoriye Sokacağımı Bilemediğim Ama Değinmeden De Geçmek İstemediğim Blog : Pippi Haşmet

Başlıktan açıklamaya gerek kalmadı sanırım.

Yılın Blog Yazarı : Pucca

Sanırım çok da açıklama yapmaya gerek yok. Seversiniz, sevmezsiniz, tarzı size hiç uymaz hatta belki tiksinirsiniz kendisinden ama kendisinin başarısı bloglar adına kazanılmış bir başarıdır. Yeni yılda geçen yılın büyük bir kısmında yaptığı gibi bloguna ihanet etmemesi dileğiyle. (Az yazmasını kastediyorum)

*********

Efendim bu yazıyla bir süredir ihmal ettiğim blog alemine bir iade-i itibar yapmak istedim. Ama emin olun kimseye yaranma çabası içinde yazılmış bir yazı değildir ki yakın takipçiler bu açıklamayı yapmama bile kızacaklar ama ben yine de belirteyim dedim.

Neyse bu aralar çok yazasım var. Bu yazı da başlangıç olsun.

Kaigomai/Yanıyorum

2010-12-26T23:15:00.000+02:00

Efendim "Şu twitter denen illet çıktı, bloglar hayli bozuldu" derdim ama burda bozulmadan daha çok tembelliğimiz söz konusu.

Adeta "ulan şimdi film izlemeyim kafam almaz, dizi izleyeyim" diyip de 90 dakikalık film yerine 6 bölüm art arda dizi izlemek gibi bir şey şu yaptığımız.

Sözün özü eşşeğiz işte. Gül gibi bloglarımız varken gidip twitterda kısa cümleler kuruyoruz. Ama yok valla. Valla şu yeni yıl gelsin ağırlık vereceğim bloga ( tutulmayan sözler vol.346)

Neyse bu geçiş yazısı olduğu için kısa tutacağım da işte yolunu yapıyorum.

Bu yılın son şarkısını seçerken biraz da geçen hafta Lefter'in yürekleri ağzımıza getirmesinden etkilendim.

Çok önemlidir benim için Lefter. Ama "Fenerbahçeli olmamın ana sebeplerindendir" dersem yalan olur. Malum, insan henüz 2-3 yaşında bir takım meyil ediyor ve bunun da çok da belirgin bir sebebi olmuyor açıkçası. Seviyorsunuz bir takımı, bir rengi, bir oyuncuyu, bazen de ailenizden kaynaklanıyor ve o rengin aşığı oluyorsunuz. Hem de hayatınız boyunca bitmeyecek bir aşk oluyor bu. Ben de Fenerbahçeli olduğumda açıkçası tanımaz etmezdim zaten Lefter'i.

Yetişemedim ona yaş olarak ama hikayelerini dinledim, onu anlatan çok şey okudum. Gurur duydum onunla aynı takımı tutma şansına sahip olduğum için.

Ama gurur da duydum Metin Oktay gibi bir efsanenin oynadığı bir ezeli rakibe sahip olduğum için. Zaten ben sizin bildiğiniz Fenerlilere de benzemem. Metin Oktay kadar, Süleyman Seba kadar sevmem Aziz Yıldırım'ı, Volkan Demirel'i.

O yüzdendir belki de yakalayamadığım Lefter'e sevgim.

Yaşarken heykeli dikilmez çoğu büyük insanın. İşte Lefter yaşarken heykeli dikilenlerden biri. Hem de sadece sportif açıdan bir bakış açısı değildir onu değerli yapan. Yıllarca bir arada yaşadıktan sonra birbirini düşman bellemiş iki milletin arasında bir köprü olmayı yıllarca başarabilmiş bir adamdır ayrıca o.

Yıllar evvel aynı mahallede yaşamış, aynı ipe çamaşırlarını asmış, aynı cenaze için gözyaşları dökmüş ama yıllar sonra kanlı bıçaklı olmuş iki milletin arasındaki bir köprüdür Lefter.

Yıkılmamış son köprülerden..

Sadece bir futbol efsanesi değil o. Daha bugün 16 yaşında çocukların burnunu kıranların futbolsever, taraftar, sporsever olarak yaşadığı ülkede yaşarken heykeli dikilmiş bir futbol efsanesi.

Bir İzmirli olarak hep içimde bir uktedir bu durum. Neden Smyrna'da doğup büyüyüp de bir Rum türküsüne eşlik edemedim, bir Rum arkadaşım olmadı, bir Ermeni yemeğini tadından tanıyamadım?

İçi boş bir yabancı hayranlığı değil bu. Zaten onlar yabancı da değildi ki. Benden daha çok sahibiydiler bu toprakların. Tıpkı oralardan buraya göçmek zorunda kalan Türkler'in de ordaki toprakların sahibi olduğu gibi.

Şimdi bir Lefter'e tutunduk yitip gitmesin diye yaşarken heykelini diker olduk. Nice Lefterler, Alekolar, Kostaslar orda bu toprakların hasretiyle, nice Ahmetler, Ayşeler burda o toprakların hasretiyle yitip gitti.

İşte bu hasretin şarkısıdır adeta Kaigomai Kaigomai.

Burdaki Ahmetlerle, ordaki Alekoların gözyaşıdır adeta.

Lefter "Beni İstanbul'a götürün" derken Atina'daki hastane odasında, kim bilir kaç tane Aleko, Ahmet, Ayşe, Anna "Kaigomai" ya da "Yanıyorum" diyerek yitip gitmiştir kendi topraklarına hasretle.

Bir gün bi oğlum olursa adını vereceğim adamdır Lefter. Onun nezdinde Türk, Yunan, Ermeni, Kürt değil de önce insan olmayı başarabilen herkes için gelsin bu şarkı.

Kaigomei Kaigomei

Aman aman...

Otan genniete o anthropos, enas kaimos genniete
Ki otan funtoni o polemos, to aima den metriete

Kaigome, kaigome, rixe ki allo ladi sti fotia
Pnigome, pnigome, peta me se thalassa vathia

Orkistika sta matia su, pu ta ’cha san vaggelio
Tin macheria pu mu ’dokes na su tin kamo gelio

Kaigome, kaigome, rixe ki allo ladi sti fotia
Pnigome, pnigome, peta me se thalassa vathia

Aman, aman...

Ma si vathia stin kolasi tin alisida spase
Ki an me travixis dipla su, evlogimenos na ’se

Kaigome, kaigome, rixe ki allo ladi sti fotia
Pnigome, pnigome, peta me se thalassa vathia.

****************

İnsan doğduğunda,
Bir dert (acı, keder) doğar,
Savaş şiddetlendiğinde,
Kan ölçülemez

Gözlerinin üstüne yemin ettim,
Ki onlar benim için bir incil gibiydi
Bana vermiş olduğun bıçak yarasını
Sana bir gülücük yapayım

Fakat sen cehennemde derinde,
Zinciri kır ve eğer beni yanına çekersen
Kutsanmış olursun

Yanıyorum, yanıyorum, ateşe daha fazla yağ dök
Boğuluyorum, boğuluyorum, beni derin denize at

*Şarkının sözlerini ve çevirisini ekşisözlük'ten aldım.

Müebbet Yumurta

2010-12-10T21:16:00.001+02:00

Bundan 4 gün önce; yani 6 Aralık 2010 günü Alexandros Grigoropoulos öldürüleli tam 2 yıl oldu.

Alexandros ya da arkadaşlarının, ailesinin ona hitap ettikleri adıyla Alexis'in kim olduğuna dair geçen yıl "Remember, Remember the Sixth of December" başlıklı bir yazı yazmıştım hatırlarsınız.

Alexis, henüz 15 yaşında bir polis tarafından öldürüldüğünde bırakın ailesini, arkadaşlarını, 7'den 70'e tüm Yunanistan ayaklanmış, yaşlı amcalar teyzeler bile bu duruma tepkilerini koymuş tüm Yunanistan adeta yerinden oynamıştı.

Yunanistan'da dava geçtiğimiz günlerde sonuçlandı ve Epaminondos Korkoneas adlı polis müebbet hapse mahkum edildi.

Alexis'in ölümünden sonra ellerinde bizim vatan haini ilan ettiğimiz Nazım Hikmet'in mısralarıyla hak arayan Yunan gençleri bir nebze de olsa rahatlamadı bu durumdan. Çünkü onların amacı kelle istemek, suçlu polisin cezası karşısında rahatlamak değildi. Onlar biliyordu ki sadece suçlu polisi cezalandırmakla bu iş çözülmeyecek. Suçlu olan zihniyetti ve bu zihniyetin yok edilmesi lazımdı. Yan yana yürüdükleri çocuklar, yaşlılar, hamileler de bu amaçla yanlarındaydı zaten.

Peki kıyının bu tarafında neler oldu bu zaman zarfı içinde?

Daha geçen hafta Başbakan'ın YÖK buluşmasını protesto eden gençlerin başına ne geldiği malumunuz. Hatta hamile bir kızın aldığı darbe sonucu çocuğunu düşürdüğü de söylendir. Ama biz bu şiddeti, bu hoşgörüsüzlüğü değil de kızın neden hamile olduğunu, o yaştaki bir öğrenci kızın nasıl hamile kalabileceğini, hamileyse o eylemde ne işi olduğunu tartıştık. Hatta ülkenin en önemli köşe yazarları bunu başlıklarına bile taşıdılar. Hani ima falan da etmediler ha direk başlık attılar :

Hamileysen gösteride işin ne?

Aklıma hep Manisa Davası gelir bu tip haberleri olayları görünce. Meclise protesto için giden gençlerin başlarına daha sonra neler geldiğini, hayatlarının nasıl bitirildiğini bilirsiniz. Bilmiyorsanız bile yazın bir yerlere Manisa Davası diye, çıkar hikayesi.

Sonra Bülent Kar gelir aklıma.

Manisa davasında işkenceci polisleri hararetle savunan avukat Bülent Kar. Kendisi daha sonra Manisa Belediye başkanlığına kadar yükselmiştir. Terf-i diyar etmiştir işkencecileri savunmanın referansıyla.

Aklıma Celalettin Cerrah gelir. Hrant Dink cinayetinin ardından verdiği "Milliyetçi duygularla işlenmiş bir cinayet" beyanatı gelir. Hemen ertesi yıl emniyet müdürlüğünden valiliğe terfi ettirilişi gelir.

Aklıma Ogün Samast ile bir kahramanmışçasına fotoğraf çektiren emniyet görevlileri; binlerce genci sırf eylem yapıyor, slogan atıyor diye işkenceden geçiren ama Samast'a çay servisi yapmaktan gocunmayan polisler gelir.

Aklıma Erdal Eren gelir. Son Bakış'ı gelir. 17 yaşında idam edilişi gelir.

Aklıma çok şey gelir de işte.

Yumurta atmak salakçadır, aptalcadır, ahmakçadır hiç demokratik değildir evet. Hatta kaba bir davranıştır. Üniversitene önemli makamdaki bir insan gelmiş ama sen onu dinlemek yerine gidiyorsun yumurta atıyorsun, bağırıp çağırıp slogan atıyorsun falan filan. Doğrudur..

Peki ya o makam mevki sahibi büyüklerimiz bizi konuştuğumuz zaman dinliyor mu?

Hakkımızı aramamıza izin veriyor mu en düşük makamından zirvesine kadar?

Yolsuzlukları, yalanları, bin bir türlü gafları, ahmak sözleri ortadayken hala oralarda rahatça oturmaları, her seferinde götümüze kazığı bir şekilde sokmaları apaçıkken ayıp olmuyor da iki yumurta, iki slogan, iki haykırış mı ayıp oluyor?

Ama biz hak ediyoruz biliyor musunuz? Valla bak.

Her gün onlarca çocuğu ölürken sesini çıkarmayan, suni bir savaşa hala omuzlarda asker uğurlayan, tabutta dönen evlatları için bile "bu vatana feda olsun" diyebilen, kitapları yasakladığı, kılık kıyafetine göre öğrencisini seçtiği üniversitelerinde okuyan cahiller yetiştirip o üniversitelerinden sanatçıları, düşünce adamlarını uzaklaştırıp Acunları, Şahanları sokan ve nasıl biri olursa olsun sokak ortasında bir genç kızının coplanmasına "Ne işi var orda" diye tepki koyan bir halkın,

Erdalların yaşının büyültülüp asılmasına ses çıkarmazken, Ogünlerin yaşını küçültüp kahraman ilan etmeye çalışan bir halkın iki yumurtadan bile feyz alamayacağı zaten çok belli değil miydi?

Her gün onlarca Alexis'i heba olan bir halkın karşı kıyıdaki Alexis'den alacağı ne vardı ki?

* Evet aynı şeyleri yazdım yine. E ne değişti ki?

İki İtalyan Kadın

2010-12-08T22:05:00.000+02:00

Bir sürü şey oluyor. Yumurtalar, coplar, bıçaklar havada uçuşuyor. İnsanların çocukları daha karınlarında öldürülüyor, devlet bizi sevmiyor.

Aslında kimse kimseyi sevmiyor, herkes birbirinden bir şeyler kapma peşinde aç kurtlar gibi. Mutlu olmak için cidden tüm bu saçmalıklara karşı üç maymunu oynaman gerekiyor.

Bazen kendini zorluyor da kulağını tıkayıp, gözünü kapayıp, ağzını açmamayı becerebiliyorsun ama; bu sefer de kalbin el vermiyor. Olmuyor işte.

Demiştim ya hani bi kere seçtik artık kırmızı hapı. Olmaz artık.

Tüm bunlar olurken etrafında, çevrende, bazen uzağında, bazense çok ama çok uzağında ama çok yakınında; kendini, ruhunu arındırman gerekiyor bir şeylerden. İşte o yüzden dinlemiyor muyuz şarkıları. Ama güzel şarkıları, güzel türküleri, tınısı, sözleri güzel olan ama türü sizi bağlamayan şeyleri.

Ancak onlar sizi alıp götürebiliyor tüm bunlardan. Götürmek de değil belki bu ama; hani bir kopup sıyrılabiliyorsunuz tüm bunlardan. Kendinizi orda değil de olmak istediğiniz bir yerde; yok aslında tam öyle de değil, hani daha önce olmadığınız, bilmediğiniz ama içinizi tüm o şeylerden arındırıp da huzur dolduran bir yerde buluyorsunuz.

Güzel şarkı yapar bunu evet.

Bazen o şarkıların sözü bile olması gerekmiyor. Bazılarının sözü olsa da siz anlamıyorsunuz zaten.

Ben ne tür müzik seviyorum hala bilmiyorum sorulunca. Ama beni bu tarif ettirdiğim şekle sokan şarkıları bi ayrı seviyorum sanırım. Onların türü ne bilmiyorum ama; bu sahne ve bu şarkı/aria/opera, her neyse, o şarkıları çok iyi anlatıyor.

Bugün bile o iki İtalyan kadının ne söylediğine dair en ufak bi fikrim yok. Gerçeği söylemek gerekirse, bilmek de istemiyorum. Bazı şeylerin bilinmemesi daha iyi. Şarkının kelimelerle anlatılamayacak kadar güzel bir şeylerle ilgili olduğunu düşünmek istiyorum; kalbinizi derinden etkileyen bir şeylerle. Diyeceğim şu ki; o sesler en umutsuzca yaşayan birinin hayal bile edemeyeceği kadar uzağa ve yükseğe uzandılar. Sanki güzel bir kuş kanatlarını çırparak bizim tekdüze, minik kafesimize girip duvarlarımızı yok etti ve kısacık bir anlığına da olsa Shawshank'teki herkes kendini bir anlığına da olsa özgür hissetti.

* Sağ taraftaki haftanın şarkısı bölümünden tamamını dinleyebilirsiniz.

Amazing Diego

2010-12-03T12:42:00.000+02:00

Yeni bir Yorum Farkı ile daha karşınızdaym sevgili izleyenler.

Efendim bu seferki bambaşka. Muhtemelen rastlamışsınızdır daha önce ama bu güzide eseri bu bloga koymazsam gözüm açık gider. Geçen hafta "dereotundan nefret eden" insan Okan da koydu bunu bloguna ama diyorum ya bu eserin burda da olması lazım.

Anladığım kadarıyla bir kızın fotoğrafının altında iki cengaver erkeğimiz horoz dövüşü yapmaktadır. Düello kıvamındaki atışmaya Şili dolaylarından dahil olan güzel insan Diego Alejandro Fuentes Medina ise tamamen kıza kilitlenmekte ve yorumunu da o doğrultuda yapmaktadır.

Diego'ya verilen cevabı ise anlatmaya kelimeler bulamıyorum efendim.

Şehir

2010-12-02T22:48:00.000+02:00

Yeni bir şehre taşınmak sadece eşyalarını alıp başka bir yerde yaşamaya başlamak değil.

Zaten o "şehir" dediğimiz de aslında şehir değil ki.

Orası doğduğun, konuşmayı öğrendiğin, balkondan düşüp kafanı toprağına çarpıp oluk oluk kanını döktüğün, kendinle gurur duyduğunda başını havaya kaldırıp gökyüzüne baktığın, aşık olduğunda üzerinde sevdiğinle el ele gezdiğin, aşık olduğun kadın seni acıttığında gecenin yarısı 2 buçuk saatlik yolu kendinle konuşarak yürüdüğün, dostlarına sarılıp ağladığın, dostlarının sana sarılıp ağladığı, takımın şampiyon olduğunda sokaklarında deli gibi koşturduğun, takımın şampiyonluğu son dakikada kaybettiğinde sokaklarına ayak basmak istemediğin, hayat seni bunalttığında sanki suçlu oymuş gibi davranıp "gidiyorum bu şehirden dediğin"...

...kısaca sensin o şehir.

O yüzden değil midir ki "Burda yaşanır mı lan ne biçim yer burası" dediğin yerde bu saydıklarımı yaşayanlar özlüyorlar şehirlerini ve gidemiyorlar bir yere.

Zaten insan kendisinden ne kadar uzağa gidebilir ki?

Gidemez evet..

Gidemez ama artık kendisi de yetmez insana bazen.

Şarkıda diyor ya hani "Geçtiğimiz yolları arıyor gözüm yine, sanırım şehir uzakta kalıyor" işte o hesap kendinsindir aslında uzaklaştığın.

Kendi şehrinde, kendinde iken, kendinden sıkılırsın artık; şehirden değil.

Yeni bir kendin lazımdır sana. Ama o şehri de arkanda bırakmadan yanına alıp gidersin gideceğin zaman.

Ben şehrimi alıp gittim şimdi.

Şimdi yeni bir şehirde, eski şehrimi aldatmadan, bizzat eski şehrimle beraber yeni kendimi kuracağım.

Sevdiklerimin vedalarında beni "kalan" yapan, sevdiklerim öldüğünde beni "kalakalan" yapan şehrimi bırakamadım ben, getirdim yanımda. Şimdi ikimiz uyum sağlamaya çalışacağız bu yeni şehre, bu yeni kendimize.

Sağlayamazsak da çeker gideriz kürkçü dükkanımıza.

Panik yapmayalım şimdilik.

Sakin..

Coldplay - Don't Panic

Bones, sinking like stones,
All that we fought for,
And homes, places we've grown,
All of us are done for.

And we live in a beautiful world,
Yeah we do, yeah we do,
We live in a beautiful world,

Bones, sinking like stones,
All that we fought for,
And homes, places we've grown,
All of us are done for.

And we live in a beautiful world,
Yeah we do, yeah we do,
We live in a beautiful world.

And we live in a beautiful world,
Yeah we do, yeah we do,
We live in a beautiful world.

Oh, all that I know,
There's nothing here to run from,
Cause, yeah, everybody here's got somebody to lean on.

HBBA Soundtrack

2010-12-01T22:17:00.004+02:00

Dün blogun ikinci yıldönümü sebebi ile bir yazı yazmıştım malumunuz. Gelen yorumlardan, maillerden, mesajlardan da blog yazarak ne kadar iyi bir şey yaptığımı bir kez daha fark ettim sayenizde.

Hani BBG evinden daha ikinci hafta elenenlerin ardından uğurlamalar yapar, gözyaşları döker "ayrılacağımız için çok üzgünüz" diye "kameraya oynarlar" da biz de ekran karşısında "hadi len ordan" derdik ya, "daha tanışalı kaç gün olmuş da gözyaşı döküyorsun da sarılıp ağlıyorsun adamın arkasından" derdik; hah işte o tip bir samimiyet değil bizimkisi biliyorum ben. Cidden şu bloga o yorumu bırakan, o mesajları atan, yazıda bahsettiğim "nasıl olsa siz beni anlarsınız" dediğim insanlara gerçekten sarıldığımı hissettim bugün yine. Öyle kolpa değil bizimki; devamlı bir araya gelen, birlikte gülen, yeri geldiğinde tartışan eski dostlar gibi olduk.

Neyse daha fazla uzatmayayım duygu seli tadındaki girizgahı.

Efendim o yazının sonunda okuyucular için naçizane bir sürprizim, bir hediyem olduğunu söylemiştim. Hiç görmediğiniz, bilmediğiniz ve karşılaşmadığınız bu adam size en fazla ne yapabilir diye düşündüm.

Şimdiye kadar blogda 60'a yakın şarkı paylaşıp o şarkılar üzerine 57 adet yazı yazmışım. O şarkılardan 55 tanesini seçtim ve bir albüm oluşturdm.

Baştan uyarayım boşuna shuffle'a falan basmayın efendim. Zira "Yani" ile başlayıp "Breathe Me" ile biten; Mahzuni Şerif'den Coldplay'e, Müzeyyen Senar'dan Cranberries'e kadar pek çok türde birbirinden alakasız şarkılardan oluşan bir albüm oldu bu. E malum belli bir türe bağlı değil dinlediğim müzikler.

Gelelelim işin teknik kısmına,

Albümü hotfile ve fileserve sitelerine yükledim. Rapidshare her zamanki gibi sorun çıkardı. Fileserve sitesinde "slower download"; hotfile sitesinde ise "normal download"a tıklayarak indirebilirsiniz eğer bu iki sitenin ücretli kullanıcısı değilseniz. Dosya 268 mb gibi hayvani bir boyutta oldu yalnız. Sonra "vay efendim inmiyor bu çok büyük" demeyin.

Bu arada malumunuz korsan kafasında olduğumuzdan dolayı dosyaların silinmesi de söz konusu. O yüzden ricam okuyucular arasında premium rapidshare/hotfile hesapları olanlar upload edip bana linkini yollarlarsa ben de linkleri güncellerim. (Kullandığımız Türkçe'ye bak anasını satayım. Ne hallere geldik hey gidi)

Efendim aşağıda linkler var. Buraya tıklayarak da şarkılarla ilgili yazdığım yazılara ulaşabilirsiniz.

Umarım hoşunuza gider bu ufak sürpriz.

Sevgiler saygılar sunuyorum tekrardan.

Hotfile : tıkla indir - linkleri görmek için üye olmanız da gerekmiyor -

* Hep şu "Emeğe Saygı" resimlerinden koymak istiyordum. Şu an çok mutluyum. Kendime repi verdim ( o rep ne işe yarar hala çözemedim)

İki

2010-11-30T23:05:00.001+02:00

Kendime "O kadar okudun, izledin, konuştun biraz da yaz bakalım" diyerek başladım blog yazmaya bundan tam 2 yıl önce.

Yeri geldi günde 2-3 yazı yazdım.

Saçmaladım bazen, aptal aptal konuştum burda. Resmen zırvaladım.

Geyik yaptım, absürtlüğün dibine vurdum.

Kızdım, isyan ettim, kustum yeri geldi.

Hepsi içimden gelenler, içimden geçenlerdi.

Bazense içimden hiç bir şey yazmak gelmedi, yazmadım ben de.

Sanırım o yüzden sevenler çok sevdi, nefret edenlerse gördüğü yerde tekme tokat dalmak istedi bana.

Çünkü rol yaparken, nabza göre şerbet verirken çoğunluk, ben sanırım hayatta kendimle ilgili en gurur duyduğum şey olan "kendim olmayı" başarabilmiştim burda da.

Daha başında kendime lafı koymuştum hatta "Her şeyi bilmiyon oğlum, her şeyi bildiğini sanıyon, Allah'ın her boku bilen adamı seni" diyerek. Hoş, onu da anlayamayanlar vardı ya olsun.

Zaten her şeyi bilsen ne olacaktı ki? Bak mutsuzdun bak sinirleniyordun, üzülüyordun bildiklerine, gördüklerine duyduklarına.

Bazen yanlış anlaşılıp kendimi anlatmaya çalıştım satırlarca. "Ya bana öyle diyorsunuz da vallahi bak öyle değilim ya onu siz yanlış anladınız yapmayın etmeyin" diye çırpındım. Sonra sıkıldım ondan da. Baktım anlayan zaten anlıyor e anlamayan da zaten anlayamayacak sadece döktüm içimdekileri. Anlayan zaten anladı, anlamayan zaten anlamayacaktı.

Bi ara sapıttım.

"Vay be bana bak resmen röportaj falan yapılıyor benimle, kitap teklifi falan alıyorum" dedim. Ama inanın kısa sürdü. Sonra kendime ayarı da kendim verdim.

Olmadığım adam olma yoluna giremedim. Ben değildim öyle. Ben ne rockstardım, ne yıldız ne de şu selebriti dedikleri saçmalıktan. Öyle hayran olunacak bir adam da değildim. Ortalıkta "ben ve hayran kitlem" diye gezen "star" olamadım. Olmazdı benden.

Öyle dediler hep, hala da diyorlardı ama ben star değildim işte. Zaten kimin ne olduğu çok iyi anlaşılıyordu bu dünyada.

Zaten ondan kimliğimi gizleyebildim sadece; kim olduğumu değil.

Adımdı burda yer almayan tek şey, nasıl biri olduğum değil.

Yüzümdü tek bilmediğiniz, kafamın içindekiler değil.

Hani demiştim ya bir keresinde; ne şan ne şöhret ne para ne de başka şeyler. Bu topraklarda, bu kalabalıkta, bu kargaşada, bu bencil hayatta en büyük haz "anlaşılmak" idi.

Onu yaşattınız bana hep.

Onun için yazmaya devam edeceğim.

Bazen de yazmamaya..Hatta bazen yazamamaya.

Nasıl olsa siz beni anlarsınız.

* Ufak da olsa bi hediye vermek istedim okuyuculara 2.yıl hatrına. Abartılacak bir şey değil tabi ki ama sembolik de olsa bi şey yapmak istedim. Yarına hazır olur; akşama kadar paylaşırım. Sağlıcakla kalın.

Söyle Canım

2010-11-26T01:02:00.001+02:00

Çok şey yazasım; çok şeyi anlatasım, çok şey söyleyesim var. Çok fazla şey yaşadım kısa zamanda, çok sert değişimler, çok keskin dönüşler yaşadım kendime göre. Ama sadece şu videoyu izleyip şu şarkıyı dinlemek istiyorum şimdilik. Güzel bi insan yollamış bunu bana. Tanımıyorum kendisini de şu videoyu yolladıysa güzel bir insandır herhalde.

Yazıya döksek "ne kötü espri" deriz başındakilere ama; izleyince kötü mü o espri?

Sesin kalitesi zayıf tamam da suratına o tebessümü koymuş, hafif hüzünlendirmişken umrunda mı sesin kalitesi?

Bu devrin adamı değiliz kuzum vallahi bak.

Neyse neyse. Uzatmayacağım daha fazla. Bir kaç kez daha izleyip yatıyorum ben. Kalın sağlıcakla.

Hayat ve Elma Kabukları

2010-11-08T20:50:00.000+02:00

Ben biliyordum ki böyle olacağını zaten...

Yok ya yok yalan olmasın. Bu sefer ben bile inanmıştım her şeyin yolunda gideceğine. İnandırılmıştım. Hem de hiç inanasım yokken.

Ama bir şey söyleyeyim mi?

O en inandığım anlarda bile huzur dolu uyurken hep kabusla uyanıyordum. Hatırlıyordum bazı kısımlarını o kabusların sabah kendime gelince. Sonra, herhalde yan etkisi bu mutluluğun diyordum.

Neyse.. Belki de o kabuslar işaretti; belki de ben göt oluşuma uyarı levhaları eklemeye çalışıyorum sonradan.

Sevmediğim bir şehirdeyim.

Kimseyi tanımıyorum.

Beni seven beni gerçekten önemseyen, benim için endişelenen insanları bıraktım geldim buraya. Ama bak nankörlük olmasın şimdi. Burda da var o insanlardan. Ama geldiğim yerdeki kadar çok değiller. Ya da çoklar da ben yalnız hissediyorum hala.

Çok insan var burda ve durmadan oraya buraya yetişmeye çalışıyorlar.

Bense koca tipime, ayı gibi halime, eşşek kadar bedenime bakmadan şehrin göbeğinde bir kafede oturmuş, önümde çay, yanımda deniz, içime bir yumru oturmuş zırlıyorum.

Yumru oturmuş zırlanır mı lan! Ağlıyorum işte bildiğin. "Ağlayamıyorum, yumru var" diyip yırtarım dedim de olmadı.

"Bir çay daha alabilirim miyim?" diyorum adama gol kaçırmış Güiza ifademle. Herif hafiften tırsıyor benden.

4 yaşındayken anneannemle gittiğimiz misafirlikte verdikleri elma bitince kabukları yemiştim. Aslında çok da dramatik bir durum değildi hatta kabuklar elmanın kendisinden daha çok hoşuma gitmişti ama anneannem kabukları yediğimi görüp de "kuzum senin elman bitti de kabuk mu yiyorsun. Niye söylemiyorsun elma vereyim" diye acır gözlerle bakınca da böyle zırlamıştım. Niye zırladığımı bilmiyorum ama. Elma yemek istemiyordum ki zaten kabuklar hoşuma gitmişti ama kendimi dışardan görüp acıdım herhalde halime.

Ne dışardan görcem lan kendimi. 4 yaşında kim kendini dışardan görür. Ağlamak istedim işte orda. Ağladım da. Sarılmak istedim sarıldım da.

Anneannemi özledim ben.

Ama büyüdüm şimdi. Şimdi ağlama nedenim ağlamak istediğim için değil.

Keşke elma kabuklarını sevsem de olayı dramatize etmek için ağlasam. Klip çeksem kendi kendime.

Yok. Bu sefer harbi gözyaşı var. Canım acıyor lan. Ağzına sıçıyım böyle dünyanın.

Hiç aramamam gereken birini arıyorum şimdi de.

Özür diliyorum telefonu açınca da ilk olarak. Biliyorum pişman olacağım onu aradığıma ama aramak istedim işte.

Neyse.

Bok gibi bir yazı bu farkındayım. Başlık da romantik entellerin başlığından tam. Seçtiğim resme bakın bi de. Emo oldum da haberim yok sanki. Ergenim resmen ergen.

"Biz seni böyle görmeye alışmadık" diyecek az sonra biri hemen yorum kısmına. "Lütfen toparlan ve kendine gel! Sen bizim kahramanımızsın"

Tamam hemen geleyim.

Avatarım mıyım ben ulan?

House bile ne hallere düştü garibim ben nasıl baş edeyim?

Yok ama yok. Valla iyiyim. Zaten bunlar da geçen hafta oldu. Şimdi düzeldim gibi sanki ya da öyle oluyor işte bir şeyler.

Ergenliğimde hiç sorun yaşamadım ya hepsi bundan oluyor bence. Şimdi çıkıyor acısı yavaş yavaş.

Neyse.

Ben o kalabalığın içindeyken bu şarkı çalıyordu kafamda...

Yok be ne şarkı çalacak. Bu da yalan. Mal gibi kalakalmışım; fon müziği arayacak hal mi kalmış bende. Ama bu şarkı giderdi sanki o halime.

Giderdi evet.

Yesterday's Mistakes

Don't need another resolution to feel
As though I'm going somewhere, somewhere

You said you needed me
Or at least that's what I thought
At times the memories
Seem to be knocking at my door
I've seen the film a million times
Feels like I wrote the storyline
I refuse to replay
The mistakes that we made yesterday

I like to think I'm stronger now
Victim of common sense
The truth is that I know I still
Confuse the past with the present tense
Condensing what we had
To a single frame
That sticks in my mind
As I try to move on
The same image comes back every time

They were yesterdays mistakes
And they were yesterdays mistakes
Yesterday's mistakes
Somewhere

Forgive my selfishness
I'd be grateful if you can
Forget my ingratitude
You think I'm twice the girl I am
They say we should forgive
But not forget
What has gone before
I refuse to replay
The mistakes that we made yesterday

And they were yesterdays mistakes
Yesterday's mistakes
They were yesterdays mistakes

I refuse to replay
The mistakes that we made yesterday
I refuse to replay
The mistakes that we made yesterday

* En sevdiğim gruplardandır Oi Va Voi. Böyle bir yazıyla bu blogda yer almak varmış kaderlerinde. Özür diliyorum kendilerinden.

* Videoyu açamayanlar buna tıklasın. Yazı kötü gelse bile şarkı ve klip güzel en azından.

Ben Sevgi Doluyum

2010-10-26T22:01:00.000+03:00

Hepiniz İzmir'de geçtiğimiz günlerde yaşanan vahşetten haberdarsınızdır. Ufuk Günaydın adındaki bir üniversite öğrencisinin bir kediyi tam olarak sıfatlandıramayacağım bir şekilde katletmesi hadisesinden bahsediyorum. Olaydan hala haberi olmayanlar olayın videosunu şurdan izleyebilirler.

Videoya bakıp da sayfalarca tespitler yapabiliriz, Ufuk'un soyuna sopuna küfürler edebilirz, öfkemizi pek çok şekilde ifade edebilirz.. Ben onu yapmayacağım.. Ha yapmadım mı? Yaptım da. Bildiğim küfürleri ettim Ufuk ve arkadaşlarına o öfkeyle.

Geçti sonra.

Şimdi anlatacaklarım da farklı zaten. Bambaşka şeylerden bahsetmek istiyorum.

Bloga yazdığım yazılardan birine ya da mailime şimdi tam olarak hatırlayamıyorum ama şöyle bir yorum gelmişti :

A.ına kodumun hümanisti sen de!!!

O zamanlar çok gülmüştüm bu yoruma. Hani bir insana başka insanlara değer veriyor diye böyle yaklaşılmasına gülmüştüm.

Sonra düşündüm uzun zaman ben hümanist miyim diye.

Gerçekten her insana değer veriyor muyum; mesela Ufuk Günaydın'a; Ufuk Günaydın'a tepki olarak onu linç etmek isteyenlere, katillere, tecavüzcülere, çocuk istismarcılarına da aynı değeri veriyor muyum diye? Sırf insan oldukları için?

Vermiyordum ki.

Ben hümanist falan değildim.

Hani ailemi, dostlarımı ayırın; ben insanları sevmiyordum.

Sevgi dolu biriydim ama; insanları sevemiyordum. Suç bende miydi?

Ben sevgi doluydum ama; ülkemi sevemiyordum. Suç bende miydi?

Ben hayvanları seviyorum.

Ben çocukları seviyorum.

Ben gerçekten sevgi doluyum ama sevgimi hak eden sadece onlar var.

Başkasına sebebsiz yere zarar vermeyen, canını acıtmayan, bundan zevk almayan bir tek onlar.

Ha öyle olmayanlara da sevgisizim sadece. Onları yok etmek istemiyorum, onları linç etmek, öldürmek istemiyorum.

Onlar beni ilgilendirmiyor. Ben onların olmadığı bir dünyada yaşamanın hayalini de kurmuyorum artık. Çünkü artık çok iyi biliyorum ki böyle bir dünya mümkün değil.

Hatta sevdiğim çocukları bile alıyorlar benden. Katil yapıyorlar, tecavüzcü yapıyorlar. Ufuk oluyor o çocuklar.

Ben sevgi doluyum ama insanları sevemiyorum.

Ben sevgi doluyum ama ülkemi sevemiyorum.

Sevgimi verecek bir dünya da aramıyorum artık.

Öyle yaşıyorum ben artık.

Öyle kutumdayım bekliyorum. Kimse görmesin sevgimi diye. Tekmelerler diye korkuyorum bazen. Ama arada kafayı da çıkartıyorum.

Ben sevgi doluyum ama..

Öyle.

Kısa Kısa 10

2010-10-16T23:52:00.003+03:00

Her 2-3 ayda bir tren kazası yaşanan, her sel felaketinde onlarca insanın zarar gördüğü, her orta ölçekli depremde bile evlerin yıkılıp insanların öldüğü, hiç bir önlem alınmadan çalıştırılan tersane işçilerinin birer birer hayatını kaybettiği, grev yapan emekçilerin coplandığı, işçilerin hayatının pamuk ipliğine bağlı olduğu ülkemizin Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanı Ömer Dinçer, Şili'de 69 gün sonra yeraltından çıkarılan madencilerle ilgili yorum olarak "Biz olsak 3 günde çıkarırdık" dedi. Bu esnada 17 Mayıs 2010 tarihinde Zonguldak'ta göçük altında kalan bazı işçilerin "cesetlerine" hala ulaşılamamış bulunuyor.

Ali Demir

Hani bazı derslerin boş olduğu söylentisi dolanır da içinizi bi mutluluk kaplar, sonra ders saati geldiğinde ilk 2-3 dakika kimseler ortalıkta yoktur da siz "evet kesin boş" diye sevinirken çok alakasız bir dersin hiç sevmediğiniz öğretmeni gelir ya sırf ders boşi geçmesin diye; hah işte yeni ÖSYM Başkanı Ali Demir o öğretmene benziyor.

Badem bıyık CV'lere eklenmeli. Çok kapı açar.

İnternette ünlü birinin öldüğü söylentisini çıkarıp ortalığı karıştıran insan tipleri mevcut bir de. Hani bin çeşit insan var zaten ayrı da hiç anlam veremediğim tiplerin başında geliyor bunlar. En son "Münir Özkul öldü" diye ortaya bi şey attı bu tiplerden biri. Sonra saatlerce yas tuttu insanlar. Bu kafaları anladığım gün kanser tedavisi hakkında da araştırmalara başlayacağım.

Mesut Özil'e ayıp etmiyor muyuz? Yuhlamak, gol attı diye "Vatan Haini" damgası vurmak falan? Mesut'u yuhlayan Türk gurbetçiler madem bu kadar bağlılar ülkelerine; kendilerini Alman vatandaşlığından feragat edip ülkelerine dönmeye davet ediyorum. Gelin sevgili vatandaşlarım gelin burda yaşayın madem bu kadar Alman düşmanı Türk aşığısınız. Hadi gelin burda da işsizlik maaşı, sağlık hizmetleri, insan hakları Almanya standartarında değil mi? ( değil. inanıp da gelmeyin)

Borges güzel bir Arda Turan - Mesut Özil karşılaştırması yapmış şu yazısında.

Ülkenin en önemli futbolcusunun "Çok sevişiyor ondan sakatlanıyor" diye yaftalandığı ülke yerine doğup büyüdüğüm, eğitimini kültürünü aldığım, bana en güzel yaşam standartını ve imkanlarını veren, "kazanmanın değil oyunun taraftarı" olan insanların yaşadığı ülkenin milli takımını seçerdim ben de Mesut'un yerinde olsaydım.

Adında "Halk" olan bir partinin halktan bu kadar kopuk olduğu başka yer var mı acaba çok merak ediyorum.

Başıma bir iş gelmeyecekse Cem Adrian'ı da şarkılarını da sevmiyorum, sevemiyorum.

"Televizyonda en sinir bozucu program hangisi?" derseniz tereddüt etmeden "Abbas Güçlü ile Genç Bakış" derim. Neyi, niye savunduklarını bilmeden sadece ezbere öğrendikleri şeylerle hayatlarını sorgulamadan geçiren ve güya üniversite okumakta olan gençlerin otu boku sadece alkışladığı insanın gözünde seğirmelere yol açan bir program. Kenan Evren bile alkışlandı bu programda düşünün artık gerisini.

Türbanlılara öcü gibi bakıyoruz, üniversitelere sokmuyoruz, Kürtler'in hepsini terörist ilan edip tiksiniyoruz, travestiler, gayler, sokak çocukları, çingenelerden zaten iğreniyoruz; Ermeniler, Rumlar, Gayrimüslimler zaten şerefsiz.... E ulan nedir senin istediğin ? Sen kimlerle yaşamak istiyorsun? Kendi saf ırkın dediklerinle geçinebiliyor musun da bu insanlardan korkuyorsun? Sorun sende biliyorsun değil mi?

Arada saçma şeyler de yapsalar; sırf şu "cCc, Reis" gibi ülkücü saçmalıklarını ayağa düşürüp dalga malzemesi yaptığı için bile seviyorum İnci Sözlük'ü.

Kış geldi; blog aleminde yazılar çoğalır.

Head Home

2010-10-15T20:35:00.000+03:00

Eğer blog denen kavram 5000 küsur yıl önce çıkmış olsaydı "Bir süredir yazamıyordum, Uzunca bir aradan sonra bloga geri döndüm, Şu konu hakkında ne kadar zamandır bir şey yazmıyordum" gibi cümleler günümüzün atasözleri olacaktı muhtemelen.
Efendim işte ne diyim ki oluyor bir şeyler ihmal ediyoruz burayı.

Seyahatler, değişimler, hastalıklar derken canım blog öksüz kalıyor kenarda.

E samimiyetle takip eden takipçilerden de "Ama nerdesin yoksun ne zamandır, Ne olur artık geri dön, Hani haftanın şarkısı, Nerde lan film yazıları lavuk" gibi tepkiler almıyor değilim haliyle. (son örnek fazla samimi oldu)

Demiştim ya bir önceki yazıda gidip gele gele Aziz Yıldırım'ı oldum şu blog aleminin.

Neyse efendim girizgah olsun bu yazı ve şarkı. Diziler gibi yeni sezonu açayım ben de. Yarın bir "Haftanın Videosu"; ardından da bir "Kısa Kısa" ile devam ederiz.

Midlake - Head Home

No-one seems to be around today
They must've all gone off without me again
I think I'll head home

Maybe I'll find them gathered 'round my doorstep
Oh, to sleep in a comfortable bed
I think I'll head home

No-one seems to be around today
They must've all gone off without me again
I think I'll head home
I think I'll head home

Bring me a day full of honest work
and a roof that never leaks
I'll be satisfied

Bring me the news all about the town
How it struggles to help all the farmers out
During harvest time

But there's someone I'd like to see
She never mentions a word to me
She reads Leviathan

I think I'll head home
I think I'll head home
I think I'll head home

Bring me a day full of honest work
and a roof that never leaks
I'll be satisfied

Bring me the news all about the town
How it struggles to help all the farmers out
During harvest time

But there's someone I'd like to see
She never mentions a word to me
She reads Leviathan

I think I'll head home
I think I'll head home
I think I'll head home
I think I'll head home

Sayın Devlet Büyüklerimiz

2010-09-30T19:27:00.000+03:00

"Bu aralar çok kötüyüm, bir süre ortalarda yokum, ben gidiyorum sağlıcakla kalın.." diye gidip gele gele blog dünyasının Aziz Yıldırım'ı olma yolunda hızla ilerliyorum sevgili okuyucular.

Neyse efendim bu sefer dönüş faslını kısa tutup yazının konusuna döneyim.

Bu sabah neler oluyor neler bitiyor diye internete bir göz gezdireyim dedim ve benim de blogdaki yazılara video eklemek için kullandığım, ara ara da sadece vakit geçirmek için ziyaret edip saatlerce kaldığım, bana göre en kaliteli video sitesi olan Vimeo'ya erişimin engellendiğini öğrendim.

İçeriğinde ağırlıklı olarak kısa filmler, illüstrasyonlar, müzik videoları bulunduran ve gerçekten de neredeyse her videosundan ayrı haz alabileceğiniz bu siteye erişimin engellenmesi aslında çok da şaşırtmadı beni. Hatta tam aksine henüz engellenmemiş olması idi beni şaşırtan.

Zira malumunuz ülkemizde erişime engellenmemiş video sitesi sayısı engellenenlerin yanında hayli azınlıkta kalıyor. Hele hele Ulaştırma Bakanı ünvanı taşıyan; yani bu ülkede iletişim, bilişim denince en önemli yetkili sayılan Binali Yıldırım'ın zamanında kendisine yöneltilen "Youtube engeli ne zaman kalkacak" sorusuna "Ne işiniz var elalemin sitesinde" diyerek cevap verdiği yerde bırakın vimeo'nun engellenmesine isyan etmeyi, internete girebildiğimize bile şükretmeliz bence. Bakanımızın dediği gibi ne işimiz var elalemin sitelerinde kuzum?

Bu seferki engellenme gerekçesi ise şuymuş efendim; CHP milletvekili Mehmet Akif Hamzaçebi'nin bir hanımla birlikte olduğu bir video Vimeo'ya yüklenmiş ve bunun sonucunda da siteye erişim engellenmiş. Sağolsun devlet büyüklerimiz gerek iktidarı ile gerekse muhalefeti ile her türlü sansür yoluna giderek bizlerin yine kötü yola sapmalarını engellemiş.

Açıkçası ben bu kararlarda çok büyük mantık hataları görüyorum. gördüğüm hataları da sakın "Bu devirde site mi engellenir, çağdaş toplumda sansür olur mu, bilişim özgürlüğü" gibi şeyler değil.

Efendim biz yaşadığım şu ülkede fikirlerimizi açık açık kimseden korkmadan, çekinmeden, yanlış anlaşılma, dayak yeme, hapse girme, dışlanma ve benzeri durumlara uğramadan ancak internette dile getirebiliyoruz. İnternette "karşıysan arkadaşını çağır" diyip davetlere tıklıyor, twitler yazıp trending olup anarşistlik yapıyor, bloglarda uzun yazılar yazıp "helal olsun, altına imzamı atarım" yorumlarıyla hazlar duyup kendimizi muhalefet sanıyor ve böylece klavye delikanlıları olup gerçek hayatta yine o sandıklara gidip iktidarından muhalefetine bu denyoları başımıza getirip; özetle günlük hayatta susup klavyede coşuyoruz.

E durum böyleyken sevgili büyüklerimize sesleniyorum;

Sayın devlet büyüklerimiz;

Çalıyorsunuz, çırpıyorsunuz, yolsuzluk yapıyorsunuz, halkı aldatıyor, karılarınızı da aldatıyor, onla bunla yatıp videolarda yakalanıyorsunuz. Hepsi size helal olsun. Ben Türkiye Cumhuriyeti'nin koyun vatandaşlarından biri olarak size herhangi bir itirazda bulunmuyorum, zira haddim de değil efendim. Yoksa biliyorum ağzıma sıçarsınız ki sıçıyorsunuz da.

Benim sizden istirhamım şu ki; bari bırakın da hiç değilse sanal alemde hayalimizdeki muhalefeti, itirazı yapalım. Yazılar yazalım videolar çekelim, izleyelim, sizleri eleştirelim. Nasıl olsa günlük hayatta siz ne derseniz yine o olacak. Yine her birimiz bilmem kaç bin dolar borçla doğacak, her sabah andımızı okuyarak varlığımızı bu güzel vatana emanet edip "Almanya yenilince biz de yenik sayıldık yoksa yenilmezdik oğlum lan" müfredatında derslerle büyüyecek, verdiğiniz eğitim bir boka yaramadığı için ana-babalarımız dersanelere servetler harcayıp bizleri üniversiteye sokmaya çalışacak, mezun olanlar bile aslında meslekleri olan mesleklerini yapmak için cevaplarını satın alamadıkları sınavlarda sürünecek, iş bulanlar bile açlık sınırında maaşlarla çalışacak, sonra bizleri zorla askere alıp girişinde "anneler; oğullarınız bize emanettir" diyen komutanların bokunu temizleyip analarımıza küfürleriyle aylar geçirecek, evlenip çoluk çocuk yapıp televizyonda dizi izleyip sonra yine bu kısır döngüyü devam ettireceğiz.

Tüm bu ahval ve şerait içinde bari bırakın da klavye delikanlısı olmaya, sizlere internette muhalefet yapıp, sanal alemlerde vakit geçirmeye devam edelim.

Bırakın da yaşamak istediğimiz ülkenin hayalini sanal ortamda nicklerimizin arkasına saklanarak kurmaya devam edelim.

Son söz olarak : Hepinizin ağzına sıçayım.

Saygılar..

Ara

2010-09-26T18:51:00.000+03:00

Bu ara yine bir şeyler oluyor bana çok da detaya girmek istemiyorum. Zaten ergenler gibi oldum her ay en az bi kere "bu ara şöyleyim bu ara böyleyim" diyip duruyorum salak salak.

Pek yazasım gelmiyor. Hatta ölüm yıldönümü nedeniyle Zeki Müren hakkında bir yazı yazmıştım onu bile tamamlayıp koymak gelmedi içimden. Öyle nedensiz değil bu sefer aslında. Var bir kaç nedeni de dile getirmek istemiyorum. Belki şu alttaki veda yazısının etkisine de girmiş olabilirim.

Neyse efendim bir süre yokum ben yine. Hep habersiz kayboluyorum bu sefer haber vermek istedim.

Dönerim bi ara belli olmaz benim sağım solum.

Gelene kadar kalın sağlıcakla.

Veda

2010-09-15T02:54:00.003+03:00

İnsan çocukluğuna ne kocaman olunca; ne de okullar bitirip, çoluk çocuğa falan karışınca veda ediyor.

İnsan çocukluğuna en çok vedalarla veda ediyor.

Yine izliyorsun çizgi filmleri, yine oynuyorsun belki gerçek çocukların bile oynamadığı o oyunları, yine hoplayıp zıplıyorsun koca tipine bakmadan ama; vedaların çoğaldıkça artık eskisi gibi olmadığını biliyorsun her şeyin.

Her vedada biraz daha uzaklaşıyorsun o çocukluktan.

O veda; en sevdiğin arkadaşının beraber büyüdüğünüz şehri terk etmesi oluyor bazen,

Michael Jackson'ın, Barış Manço'nun ölmesi oluyor;

Çok sevdiğin bi yere sırf ordaki anılardan korktuğun için gidememek, sevdiğin o şarkıyı artık dinleyememek, o filmi, o sahneyi izleyememek oluyor.

Canın vedalarla yandıkça, o yanmadan çok, çocukluğunun seni terk etmesine üzülür oluyorsun aslında.

Belki artık eğlendirmiyor seni çizgi film izlemek ama; sırf sembolik de olsa o çocukluğa tutunmak için izliyorsun kim bilir.

Ben çok veda yaşadım şimdiye kadar. O vedalar kadar da uzaklaştım çocuk olmaktan.

Yaşadığım vedaların neredeyse tamamında da hep veda edilen, kalan taraftaydım.

Hep ben uğurladım en sevdiğim arkadaşlarımı otogarlarda, havaalanlarında.

Kalmanın en zor tarafı giden kadar rahat olamamak.

Gidene güç vermek için mi bilmem ama ben vedalarda kendim gibi olamıyorum sanki. İçime bir şey oturuyor ve o oturan şey beni ortamdaki en rahat insan gibi gösteriyor, en güçlü en umursamaz gibi.

Avantaj gibi duruyor biliyorum ama öyle değil ki..

Bunu ilk kez çocukluk kahramanım Teyzem'e veda ederken yaşamıştım.

Teyzem.

Bugün bir sürü şey hakkında ukalaca ahkam kesiyorsam en büyük sebeplerinden biri olan kadın. Atilla Atalay'ın Sıdıka'sı bir nevi.

Teyzem artık aynı şehirde olmamak üzere ayrılacağı zaman herkes salya sümük düeti halinde etrafında dolanırken o beni en sona bırakıp on dakika sarılıp ağlamıştı.

Bense sadece gülümsemiştim ona sarılırken hayatımda hiç gülümsemediğim şekilde. Hayatımdaki en soğuk gülümsemeydi herhalde o gülümseme.

Arabaya binip gittiğinde ise baktım öyle salak salak.

Kahramanım çekip gitmişti ve artık eskisi gibi de olmayacaktı biliyordum ama tek gözyaşı dökmemiştim.

Anneannem'in gidişine kadar anlam verememiştim buna.

Anneannem.

Ben ona anneanne demiyordum aslında. Anne diyordum.

Hani hep "Senin hiç annen öldü mü?" gibi cümleler kurarlar ya filmlerde şarkılarda; işte ben onu demeyeceğim de ona benzer şunu söyleyebilirim herhalde : Siz hiç bir insanın son isteği oldunuz mu?

Ben onun son isteğiydim.

Buz gibi bir ifadem vardı o anda bile.

7 saat sonra ölecek hastalıktan tanınmaz hale gelmiş o kadın benim elimi tutarken etraftaki herkes dünyanın en acıklı sahnelerinden birinin etkisiyle ağlayarak gözlerini bize dikmişken, benim adımı sayıklayan anne dediğim kadın elimi o hastalıktan eser yokmuş gibi sımsıkı sararken ben yine buz gibiydim.

Ben niye böyleydim ki?

Her şeye tepkisini en açık ifade ile gösteren, "erkek adam ağlamaz" denen yerde bile "sokarım erkekliğine" diyen ben nasıl bu vedalarda böyle böyle buz kesiyordum?

Bilmiyorum ama sanırım çocukluğuma vedaydı onların hepsi. O yüzden galiba. Bilmiyorum ki.

Aşık olduğum kadınlara veda ederken o vedaların hakkını en ala şekilde verip koyveriyordum; aşk acısı dolu kliplerimizi çekiyorduk sevdiceğim olan insanlarla ama çocukluğuma veda ederken işime gelmiyordu kendim olmak.

Numara yapıyordum sanki.

"Gelelim haftanın şarkısına" diye bağlasam şimdi küfredersiniz herhalde.

Ama valla oraya geleceğiz.

Peki niye böyle bir yazı yazdım ki?

Çünkü Lhasa'nın şarkısı bu haftanın şarkısı.

2010'a girildiği gün yani yılbaşı gecesini evde geçirmeye karar vermiştim. Aramadım kimseyi, plan program yapmadım, teklifleri de geri çevirdim. Öyle müzik falan dinledim tüm gece. Sonra tesadüfen Lhasa De Sela'yı keşfettim o gece. "De Cara a la Pared"i dinledim neredeyse yüzlerce kez. Kilitlendim kaldım.

Aklıma vedalarımı getirdi Teyzem'e, Anneannem'e, eski aşklara, arkadaşlara; hayatımda içinde hüzün olan ne varsa yaşadım her dinleyişimde teker teker. Aynı şarkıda anneannem de geldi aklıma, aşkından süründüğüm kadın da, Barış Manço da, Six Feet Under da. Alakalı alakasız her türlü hüznü yaşadım her dinlediğimde.

Ertesi gün kimmiş bu hatun diye bakayım dedim ayılınca.

Benim Lhasa'yı keşfettiğim günün; Lhasa'nın hayatındaki son gün olduğunu öğrendim. 37 yıllık ömrünün son günüde keşfetmişim bu sesi.

Samanyolu Tv'deki "hidayete erme" temalı hikayeler gibisinden bir şey diye anlatmadım. Öyle de değil zaten. Sadece o geceden sonra ilk kez bu hafta dinledim tekrar Lhasa'yı ve bunları yazmak istedim.

Neyse; böyle işte.

Siz şarkıyı dinleyin ben gidip oyun oynayacağım şimdi.

Lhasa De Sela - De Cara a la Pared

Llorando
De cara a la pared
Se para la ciudad
Llorando
Y no hay más,
Muero quizás.
Ha! dónde estás ?

Soñando
De cara a la pared
Se quema la ciudad

Soñando
Sin respirar
Te quiero amor
Te quiero amor

Rezando
De cara a la pared
Se hunde la ciudad

Rezando
Santa María
Santa María
Santa María

Muriendo

Hayata Dair 3,5 Saniye

2010-09-11T17:51:00.000+03:00

Vimeo'da gezerken rastladığım İsrailli Eran Hilleli'den "Three and a Half Seconds About Life" adında kısa bir animasyon.

"Haftanın Videosu"nu es geçmeyelim dedim.

Three and a Half Seconds About Life

* Eran Hilleli'nin diğer çalışmalarının da yer aldığı kişisel sitesi için buna tıklayın.

Milli Takım vs. Milli Takım

2010-09-09T03:00:00.004+03:00

İki günde iki milli maç oynandı ülkenin en çok sevilen iki spor dalında.

İkisinden de galibiyetle ayrıldık.

Beni bu yazıyı yazmaya itense bu iki takıma bakış açım, açılarımız.

Dün futboldaki Belçika; bugünse basketboldaki Slovenya maçlarını izlerken tepkilerimin ne kadar birbirinden ayrıldığını fark ettim. Aslında uzun zamandır farkındaydım bunun da iki maç art arda olunca bu farklar daha bariz bir şekilde çıktı ortaya.

Zira dün gece ikide iki yapmamızı sağlayan çok önemli galibiyeti getiren gollerde ne kadar ruhsuzsam; bugünkü basket maçında bir o kadar heyecanlı, her baskette yerimden sıçrar bir haldeydim.

"İki maçın önemi ve anlamı farklı" diyebilirsiniz tabi ki. Hani biri telafisi olan bir grup maçı diğeriyse kaybedildiği takdirde turnuvaya veda edilen çok daha zor ve önemli bir maç. Ama bahsetmek istediğim farkların maçların önemiyle pek de alakası yok aslında.

Bahsetmek istediğim iki takıma karşı hissettiklerim.

İtiraf ediyorum ki; ben basketbol takımımızın onda biri kadar bile sevemiyorum futbol milli takımımızı. Hatta daha da açık olayım :

Ben futbol milli takımımızı hiç sevemiyorum.

Bunun başarıyla falan da alakası yok inanın. Hatta en başarılı oldukları dönemde bile bir sempati besleyemiyorum futbol takımına.

Şimdi "vay vatan haini" diyen bir kitle okumuyordur herhalde burayı umuduyla iki takıma karşı hislerimin bu kadar farklı olmasının nedeni olarak gördüğüm bir kaç şeyi irdelemek istiyorum izninizle ;

Futbol milli takımımızın kaptanı Emre Belözoğlu'dur, Emre galip geldiğimiz maç sonrası bile kendisini eleştiren bir gazeteciye hem de binlerce insanın önünde kol hareketi yapar; baskette kaptan Hidayet'tir. O galibiyetten sonra kendisine mikrofon uzatan muhabire sarılıp tezahürat yapmaya başlar.

Futbolda Mesut Özil, Gökhan İnler, Eren Derdiyok, Serdar Taşçı fark edilmeyip elden kaçırılı; fark edilen Borussia Dortmund'un yıldızı Nuri Şahin; Selçuk Şahin'in bile sahada olduğu takıma giremezken; basketbolda Ersan İlyasova Özbekistan'dan keşfedilir; adını duymadığımız Engin Atsür NCAA'den direkt olarak takıma monte edilir.

Futbolda kaybettiğimiz zaman İsviçre maçındaki gibi bizzat futbolcularımızın ve teknik heyetimizin içinde olduğu olaylar yaşar; antrenörümüzün rakibi tekmelediği, oyuncularımızın rakiple tekme tokat kavga ettiği sahnelere şahit olurken; basketbolda oyuncularımız rakibinin elini sıkar, deplasmanda bile olsa rakip taraftarı bile alkışlayarak soyunma odasına gider.

Futbolda kendi taraftarınca bile sevilmeyen, hatta kendi kulubünde bile oynatılmayan demirbaş adamlar mutlaka milli takıma çağrılır; basketbolda ise sadece hak edenlere forma verilir. Yeri gelir Mehmet Okur gibi bir AllStar bile kadroya davet edilmez.

Futbol takımı eğer bir turnuvaya gitmeye hak kazanmışsa o dönemki reklam cıngıllarından sloganlar oluşturulurken; basket takımının şarkısı da sloganı da hep "12 Dev Adam"dır.

Futbol takımı en büyük başarılarda bile takım olamadığı için eleştirilirken; basketbol takımı takımdır.

Futbol takımı büyük bir zafer kazandığı zaman muhtemelen sokaklarda kargaşa çıkar, kornalar gece geç saatlere kadar öttürülür, havaya ateş açanlar yüzünden birileri yaralanır veya daha kötü senaryolar ortaya çıkar; basketbol takımı zafer kazandığı zaman hiç bir şey olmaz.

Futbol takımının maçlarını anlatan spiker hakem lehimize bariz bir hata yapsa bile bunu es geçer, tersi durumda hakemi hedef gösterir, oyuncularımızı her zaman haklı ilan eder; basketbol maçlarını Murat Murathanoğlu anlatır; hem coşturur en güzel şekilde ama coştururken bile eğriye eğri doğruya doğru der hak yemez.

Futbol maçlarını Ömer Üründül yorumlar ağzından "oeeevvvvv, gol oldu, futbol çok enteresan, aut oldu" gibi yorumlar çıkarken; basketbol maçlarını Kaan Kural, İhsan Bayülken, Murat Didin gibi isimler yorumlar adeta maçı yaşatırlar.

Futbol takımı Dünya Kupası'nda yarı finale çıkınca Hakan Şükür saha ortasında takım arkadaşlarına "Kıskananlar çatlasın" diye slogan attırırken, basket takımı Dünya Şampiyonası'nda yarı finale kalınca Hidayet ve Ömer sevinci taraftarla paylaşır.

Futbol takımının en yeteneksizi Sabri'dir; en iyi gününde bile çekilmez; basket takımının en zayıf halkası Ender'dir; en kötü gününde bile mutlaka iyi işler başarabilir.

Futbol takımımız dünyanın en antipatik takımlarından biriyken; basketbol takımımız tüm basketbolseverler tarafından sempati duyulan bir takımdır.

Basketbol takımımız sportmendir; futbol takımımız değildir.

Biliyorum ki haddinden fazla abarttım. Gittim en uç örnekleri hatta konuyla hiç alakası olmayan şeyleri buldum ve iyice yerin dibine soktum futbol takımını farkındayım.

Ama örneklerin hangisi uydurma ?

Ha derseniz eğer "E zaten futbol takımları hep böyledir, basketbol zaten daha sportmence bir oyundur" falan diye o zaman da size daha farklı örnekler veririm. Misal Yunanistan basket takımı hiç sevilmez. Daha bir kaç gün önce sırf İspanya ile eşleşmemek için Rusya'ya bilerek kaybeden bir takım Yunanistan.

Peki ya Sırplar?

Yugoslav faulü diye bir şey var dünya basketbolunda daha ne olsun.

Daha turnuva öncesi hazırlık turnuvasında Sırp ve Yunan basketbolcular bildiğin meydan dayağı attılar birbirlerine. Bakın şurdan izleyin. Hazırlık maçı bu yahu.

Bizim basketbolcuların bırakın hazırlık maçını hangi önemli maçta o hale geldiğini gördünüz?

Yani diyeceğim şu ki antipatik olacak olduktan sonra basketbolda da bu gayet mümkün.

Peki ya futbolda UEFA'da en çok ceza dosyası olan ülke hangisi?

Diyorum ya belki fazla abarttım belki biraz kötü niyetliyim ama ben sevmiyorum futbol takımımızı yukarıda saydığım ve daha çoğaltabileceğim şeylerden dolayı.

Basketbol takımımızı ise isterlerse her turnuvayı hüsranla kapatsınlar her zaman yürekten destekliyorum.

Son söz Okay Karacan'dan gelsin :

Bu sıcaklığı futbol milli takımdan görebilir misiniz ? Muhabirin yanında ülkeyle birlikte eğleniyorlar, sevimli, egosuz ve aslan gibi samimi.

Kısa Kısa 9

2010-09-08T01:32:00.001+03:00

Grooveshark'ı da kapattılar sonunda çok şükür. Eğer bilgisayarınızda çeşitli ayarlar falan yoksa yanda her hafta yenilediğim "Haftanın Şarkısı"nı dinleyemeyeceksiniz muhtemelen. Malum ülkemizin birlik beraberlik ve bütünlüğünü parçalayacak videolar izlenilmesin, çok değerli pek güzide sanatçılarımızın hakları gasp edilmesin diye bu tip kararlar alınıyor. Çok yararlı çok faydalı. Devamını da bekliyoruz.

Ben çok örnek bir vatandaş olduğum için ne youtube'a girer bir şeyler izler, ne grooveshark'dan müzik dinler ne de google'dan bir şeyler aratırım. Türk bayrağı duvarkağıtlı bilgisayarımla internete girer, kahramanlık öykülerimizin anlatıldığı videoları izler, sadece marşlarımızı dinlerim. Keşke herkes benim kadar örnek bir vatandaş olsa. Keşke.

Binali Yıldırım diye bir bakan var bu ülkede ve yıllardır var bu adam. Onun döneminde neredeyse her üç ayda bir büyük bir tren kazası yaşanıyor, internet siteleri yasaklanıyor, türlü saçmalıklar dönüyor ama bu adam hep sabit. Herkes gidiyor ama o hep koltukta. Teknolojiden, iletişimden, ulaştırmadan sorumlu bir bakan bu adam. Yani o konularda bu ülkedeki en yetkili insan. Ama site kapatılmasından sonra "Ne işiniz var elalemin sitesinde" diyor. Biz de gelmiş yok şöyle yok böyle diye ahkamlar kesiyoruz.

Başbakan basketbol maçını izleyecek diye ponpon kızlar sahaya çıkartılmıyor. Neden? Ben buna herhangi mantıklı bir açıklama getiremiyorum. Hoş mantıklı açıklama getirebildiğimiz şeyler azınlıkta zaten ama bu ponpon kız meselesine acayip derecede takıldım. Utandım resmen bu olaydan dolayı. Hani orda burda "İran olacaz çarşaf gelecek" diye saçmalayanlardan olmadım hiç bir zaman ama nedir bu bağnazlık?

Bir de o kızlara ne dediler acaba? "Bu akşam başbakan gelecek siz yoksunuz kızlar" mı dediler? Bu kızlar "Biz ne yapıyoruz ki başbakanın önünde uygunsuzuz diye bizi çıkarmıyorlar" diye düşünmedi mi? Ayıp olmadı mı şimdi o kızlara?

Kadın voleybol takımının maçlarına hiç gitmesin devlet büyüklerimiz. Onlar ponpon kızlardan daha açık seçik giyiniyorlar. Bi de eğiliyorlar falan. Çok sakıncalı.

Ponpon kızların basketbol salonuna girmesini yasaklarsan, türbanlı kızların üniversiteye girememesi saçmalığını nasıl ortadan kaldıracaksın? Kim inanır senin samimiyetine?

U2'dan da Bono'dan da zerre hazzetmem.

Emmy ödüllerine sinir oldum. Dexter gibi muhteşem bir sezon yaşatan bir dizi yerine Mad Men saplantısına anlam veremiyorum. Allahtan bana göre son yıllarda Dexter'la beraber çekilmiş en iyi dizi olan Breaking Bad'den Bryan Cranston ve Aaron Paul duble yaptılar da en azından teselli bulduk.

Michael C.Hall yaşayan en iyi genç aktörlerden biri bana göre. Dexter'ın son sezonundaki performansıyla da fazlasıyla hak etti ödülü ama Breaking Bad'i izleyen biriyseniz Bryan Cranston'ın Walter ya da nam-ı diğer Heisenberg karakteri ile ödül almasına şaşırmazsınız. Dexter rolünde Hall müthiştir evet ama Breaking Bad, Dexter'dan çok daha fazla oyuncuların performanslarıyla giden bir dizi ve hem Cranston hem de Pinkman rolündeki Paul muhteşemler.

Hugh Laurie'ye de ayıp oluyor artık.

Breaking Bad, Dexter, House gerçekten harikalar ama şunu 10000.kez söylüyorum ki gelmiş geçmiş en iyi dizi Six Feet Under'dır. Ardından da OZ gelir. (bunu durmadan söyleyeceğim)

Hayatımda çok zor anlar da yaşadım; kendimi tutamadığım ağladığım, dayanamadığım, güçsüz kaldığım dönemler oldu. Bazen günlerce uyumadım, yemedim, içmedim kimselerle görüşmedim nice çile çektim ama hiç biri oyuna girmek için kenarda beliren Selçuk Şahin kadar eziyet çektirmedi bana. Gerçekten anlam veremiyorum. Hani halısaha maçlarında adam eksik olunca futbolla hiç alakası olmayan bir arkadaşınızı çağırırsınız ya; kızmazsınız da ona hata yapınca falan çünkü iyi çocuktur ve sizi kırmamak için gelmiştir. İşte diyorum Selçuk da öyle çok iyi bir insan da ondan mı 7 yıldır Fenerbahçe'de oynuyor acaba?
Hayır bir de milli takıma falan da alıyorlar adamı. Alan da Guus Hiddink. Geçen sene oyuna Essien'i sokan adam yapıyor bunu. Zaten Cristian'dır, Bilica'dır yeterince kafayı yediriyor bir de oyuna giren oyuncu 21 numara Selçuk... Off offf...

Blogun temasını değil de (çok meşakatli o) şu bannerı bi değiştirelim diyorum. Bu konuda "ben bir şeyler deneyeyim" diyenler şu linkteki bannerın üzerinde bir şeyler deneyebilir. İlla belirli bir şeye(House, Alex vs.) takılmak zorunda değilsiniz. Kafanızdaki HBBA imajına göre yapabilirsiniz bir şeyler. Açığım her şeye. İlgilenenlere şimdiden teşekkür; "lavuğa bak bir de milletten kendisine logo yapmasını istiyor" diyenlere de şimdiden aşk olsun.

Ünlü birileri gelince karşısında kul köle olma yavşaklığından utanıyorum (Fazıl mod) Tamam ilgilenin de bokunu da çıkartmayın. Her şeyin bir dozu var. Daha iki maç oynamadan omuzlarda taşıyorlar ya futbolcuları o hesap.

Cuma geceleri Star'da Gecekondu diye bir talk show/dizi var ki sormayın. Son zamanlarda televizyonlarda izlediğim en harika işlerden biri.

Efendim blog, friendfeed, twitter, facebook, formspring derken tumblr'a da el attım. "Aman bir şeyden de eksik kalma" dediğinizi duyar gibiyim. Haklısınız efendim ne diyim. Orda ne yapacağıma gelince de daha çok resim, foto ve şarkı üzerine bir şeyler paylaşacağım. Buraya haftada bir şarkı koyuyorum üzerine bir yazı yazıp. Twitterda bazen şarkı linkleri paylaşıyorum. En iyisi her gün tumblr'a bir şarkı koyayım da bu da bir düzene girsin dedim.
Şu linkten takibe alabilirsiniz.

Bu Kısa Kısa da burda bitsin. Zaten bu Kısa Kısa'lar normal yazılardan daha uzun oluyor şimdi fark ettim.

Dönüş

2010-09-06T17:34:00.000+03:00

Reşit Bey'in ilk gördüğü anda tutulur kendi tarlasında ona kafa tutan Gülcan'a.

Gülcan benzemez daha önce gördüğü hiç bir kadına, hiç bir insana, hiç bir şeye..

Uyuyamaz, yiyemez, düşünemez doğru dürüst.

"Senin gibi bir bey tarlada çalışan ırgat bir kıza..." diyen adama şöyle cevap verir :

Takıldı kafama. Hali, cüreti, öfkesi....

Aynı adam şu cümleyi kurar sonra :

Bu işin tek bir yolu vardır : Ayağına düşür; işini bitir.

O cümle ile Reşit Bey önümüzdeki 70 dakika boyunca sadece Gülcan'ı değil biz izleyicileri de mahvedecek bir sürü şey yapar.

Dönüş öyle bir filmdir ki; içinde binlerce klişe, abartılı karakterler, haddinden fazla trajik öğe ve daha bir sürü "yok artık daha neler" denecek şey barındırır.

Ama Dönüş öyle bir filmdir ki; tüm bunlar olurken; yani tüm bu klişeler, abartılar, talihsizlikler yaşanırken en göğsü kıllı adamı bile elinde tuvalet kağıdıyla(kağıt mendil yetmez) salya sümük bırakır.

Hani derler ya "rolünü yaşıyor" diye işte o cümlenin vücut bulmuş halidir Türkan Şoray'ın Gülcan karakteri.

Türkan Sultan gerçekten hasretle uğurlar Alamanya'ya giden İbrahim'i, gerçekten kafa tutar Reşit Bey'e, gerçekten de tarlada oğlunu doğurur bir yandan sevdiği adama baka baka ve gerçekten de bırakmaz ölen evladını. "Kızım ver gömelim çürüyecek" diyen köylülere "Babası gelmeden gömmem" derken gerçekten de söyler o lafı.

Gerçekten gelmeyeceğini; gelse bile artık "öyle" gelmeyeceğini bilir halde bekler sanki İbrahim'i.

Yönetmeni de kendisidir Dönüş'ün.

Hani, diyorum ya bir sürü klişe var abartı var da bilmem ne de falan diye.. Ama işte Bertolucci gelse Türkan gibi çekemez bu filmi. Onun gözünden çekemez. Onun kadar gösteremez bize Gülcan'ın gerçekliğini.

Filmin sonunda tükenmiş, biçare halde öyle amaçsızca yürürken Gülcan; Seha Okuş öyle bir girer ki şu an sıfat bulmakta zorlandığım sesiyle "Hasretinle yandı gönlüm.." diyerek..

Ben bu şarkıyı hiç böyle dinlememiştim dersin o "Yandı yandı, söndü gönlüm" diye devam ederken.

...ve İbrahim girer kadraja devrilmiş bir arabada yanında başka bir kadınla.

Hiç bir zaman beklemekten caymadığı İbrahim'in cansız elini tutarken Gülcan "Dönüşün böyle mi olacaktı" der sadece içinde hala "seni seviyorum"u barındıran bir sitemle.

Öfkelenemez bile kendisini aldatan, bin bir acıyla bırakan sevdiği adama.

"Gidecektin gelmez oldun, halimi hiç sormaz oldun" derken Seha Okuş; Gülcan sevdiği adamın başka bir kadından olan çocuğuna öyle bir sarılır ki, o sarılmayı Türkan Sultan öyle bir yaşatır ki, yönetmen Türkan Şoray bize o sarılmayı öyle bir gösterir ki..

Öyle işte...

Bu kadar.

Seha Okuş - Hasretinle Yandı Gönlüm

Hasretinle yandı gönlüm
Yandı yandı söndü gönlüm
Evvel yükseklerden uçtu
Düze indi şimdi gönlüm

Aramızda karlı dağlar
Hasretin bağrımda kışlar
Başa geldi olmaz işler
Yokluğundan öldü gönlüm

Gözlerimde kanlı yaşlar
Hasretin bağrı kışlar
Başa geldi olmaz işler
Yokluğundan öldü gönlüm

Gelecektin gelmez oldun
Halimi hiç sormaz oldun
Yaralarımı sarmaz oldun
Yokluğundan öldü gönlüm

Aramızda karlı dağlar
Hasretin bağrımda kışlar
Başa geldi olmaz işler
Yokluğundan öldü gönlüm

Gözlerimde kanlı yaşlar
Hasretin bağrımda kışlar
Başa geldi olmaz işler
Yokluğundan öldü gönlüm

* Şarkıyı yan taraftan; o açılmazsa da burdan dinleyebilirsiniz. Malum grooveshark'ı da kapattılar açılmayabilir.

** Dönüş filmini izlemek içinse buna tıklayın.

Stillness of the Mind

2010-08-30T20:10:00.000+03:00

Yakın takipçiler bilir ki bu blogu açmamdaki en büyük etkenlerden biri filmler üzerine yazılar yazma isteği idi.

Film yazıları ağırlıkta olacak ama blogun adına uygun biçimde diğer konuları da ihmal etmeyecektim. Gelin görün ki zaman içinde blog neredeyse tamamen "diğer" konular üzerine dönmeye; sinema yazıları ise azınlıkta kalmaya başladı.

Sonra bunun önüne bir nebze de olsa geçmek için "Son 20 yılın En İyi 100 Filmi" serisini oluşturma fikri düştü aklıma. Hem düzenli olarak film yazıları yazabilecek hem de blog dünyasındaki en kapsamlı yazı dizilerinden birine imza atmış olacaktım. Listeyi hazırladım, yazıları yazmaya başladım ama araya başka şeyler girdi ve seri daha başında sekteye uğradı. Şimdi o şeylerin ne olduğunun detayına girmeyeyim ama bu seriyi gerekirse adını değiştirip "Son 21 Yılın En İyi Filmleri" yaparak da olsa bir şekilde tamamlayacağım ama şu ara değil.

Bu zaman zarfı içinde ise listeye girip çıkanlar oldu. Hatta üst sıralara bodoslama giren filmler de oldu.

Bunlardan biri de "A Single Man "

Şimdi film hakkında çok detaylı bir yazı yazmak istemiyorum çünkü gerçekten o serinin içinde uzun uzun bahsetmek istiyorum bu filmden.

Ama yine de bu muhteşem filme "haftanın şarkısı" kisvesi altında da olsa değinmek istedim.

A Single Man, Tom Ford'un beni çok şaşırtan harika yönetmenliği; anlatmaya kelimelerimin yetmeyeceği görselliği; hayatının performansıyla Colin Firth'ün muhteşem oyunculuğu; ona eşlik eden ve aşık,çaresiz bir kadının zerafetle birleşimini yansıtan Julian Moore'un harika performansı ile mutlaka izlenmesi gereken bir film.

Ama bu filmin kusursuz bileşimlerinden en önemlilerinden biri de filmin müzikleri.
Özellikle her ne kadar sözleri olmasa da "haftanın şarkısı" olarak seçtiğim ve albümün tamamında imzası bulunan Polonyalı müzsiyen Abel Korzeniowski'nin "Stillness of the Mind"ı başta olmak üzere harika parçalardan oluşan bir soundtrack albümüne sahip film.

Sadece bu parça değil tüm soundtrack albümünü dinlemenizi tavsiye ederim. Abel Korzeniowski'nin yanı sıra "In the Mood For Love"ın eşsiz müziklerine imza atmış Shigeru Umebayashi'nin de filmin müziklerinde imzası var.

Hikayesi, karakterleri, oyuncuları, görselliği, müzikleri ile hatta sadece açılış ve final sahneleriyle bile izlenmeyi hak eden tablo gibi bir film A Single Man.

Stillness of the Mind - Abel Korzeniowski

* Abel Korzeniowski'nin web sitesi için buna tıklayabilirsiniz.

6 Yıldır Alkışlarla Yaşıyoruz

2010-08-25T19:12:00.001+03:00

Bugün 25 Ağustos 2010.

AlkışlarlaYaşıyorum'un 6.yaş günü.

Açıldığı günden itibaren kısa sürede kendi dilini yaratan ve bir fenomene dönüşen; sadece nostaljik içerikleri ile değil videoları, nev-i şahsına münhasır kullanıcıları ve kullanıcı yorumları, yazıları, başka yerlerde bulunması çok zor olan bin çeşit içeriğiyle hayatımızda önemli yer edinmiş; hepsinden öte bir Zeki Müren hayranı olarak ismiyle bile tarafımdan alkışı hak eden bir site Alkışlarla Yaşıyorum.

Ben de gündelilk hayatta bile artık ağzımıza pelesenk olan pek çok espriyi hayatımıza sokan bu site için 6.yılı anısına bir inceleme yazısı yazmak istedim.

Aslında tam bir yazı da değil bu. Sadece kişisel olarak en beğendiğim Alkışlarla Yaşıyorum videolarını kısa yazılar eşliğinde paylaşmak istiyorum.

10 video koyacaktım bu yazıya ama inanın kıyamadım ve sayı 15'e çıktı.

İşte bana göre Alkışlarla Yaşıyorum'un gelmiş geçmiş en iyi 15 videosu :

15 - Beyaz Güvercinler ve Manyak Sunucu

Efendim öncelikle içinde bulunduğumuz kutsal Ramazan ayı itibari ile sizleri uyarmak istiyorum. Zira izleyeceğiniz videoyu eğer oruç tutuyorsanız sakın izlemeyin. Çünkü videoyu izledikten sonra "Ortodoks mezhebine geçmek, Vatikan'a yerleşme kararı almak, bir şişe viskiyi kafanıza dikmek" gibi durumlarla karşı karşıya kalabilir; ayılığınızda kendinizi çok ama çok pişman hissedebilirsiniz. Dilerseniz önce iftarı bekleyip öyle izleyin bu videoyu.

Oruç tutmayan arkadaşlar haydi gelin bepberaber bipbirlikte izleyelim bu videoyu :

14 - Geleceğin Nihat Doğan'ı

Benim için çok ama çok önemli videolardan biri bu. Zira bu videoyu keşfettiğim dönemde günde minimum 15 kez izler içinde bulunduğum tüm sıkıntıları bir kenara bırakır hayata bambaşka gözlerle bakmayı başarabilmiştim. Şimdi bu yazı için tekrar izlediğimdeyse bunda en ufak bir değişme olmadı sevgili okuyucular.

Efendim arkadaşımız kanı kaynayan bir ergen. Bu ergen kardeşimiz "ne yapayım da şu içimdeki ergen enerjisini atayım" diye düşündüğü bir gün aklına webcam karşısında playback yapma fikri geliyor ve olaylar gelişiyor.

Özellikle kafa haraketlerine ve "tutsaaak bu gööööönüüüll saaanaaaa tutsaaaakk" esnasındaki desibel yükselişine dikkat :

13 - Çin İşkencesi (+18 Zihinsel Gelişimi Zedeler)

Bu video öncesi her ne kadar tanıtım yazısında bir uyarı olsa da ben yine de ekstra bir uyarıda bulunmayı bir zorunluluk olarak görüyorum efendim. Özellikle 15 numaradaki Beyaz Güvercinler ve Manyak Sunucu videosunu sağsalim atlatabilen arkadaşlar ikinci bir şokla karşı karşıya kalabilir ve bu seferki hasar sadece dinden çıkmakla kalmayabilir.

6 dakika 10 saniye boyunca bu şarkıyı son seste dinler sanatçı arkadaşlarımızı gözünüzü kırpmadan izlerseniz siz bu hayatta her türlü zorluğu atlatabilirsiniz.

Şahsen ben bunu atlatmıştım ama bir üst leveli 13 dakikalık şu versiyonunu izledikten sonra bir süre yemeğimi kamışla vermek zorunda kaldılar bana

12 - Sivaslı Teyze ve Arkadaşı Güldane Hanım

Efendim Sivas'ın yerel televizyonu TV 58 Sivas sokaklarına çıkar ve halkımızın telefon faturalarının yüksekliğinden şikayetçi olup olmadığı hakkında röportajlar yapmaya başlar. Derken "Sivaslı bir teyze nasıl olur?" sorusunun tam karşılığı olan bir teyzemize rastlarlar.

Teyzemiz sorulan soruyu bir muhabir değil de sanki torunu sormuş gibi cevaplarken mahalleden arkadaşı Güldane Hanım'a rastlar.

İşte bir "hingel", bir "sübra" tadındaki röportaj :

"Bahalı"

11 - Sıradışı Dans Figürleri & Çatla Patla

Daha önce bu video ile ilgili bir yazı yazmıştım.

Defalarca izlenmesi; her izleyişte "Sarılı, Rooney, Adidaslı, Muhammet Ağbi.." gibi her karaktere ayrı ayrı odaklanılması gereken bir video.

Bir fenomen...

Dıdıdıdıdıdıddıdıdıdıdıdııd diiiiiiiiiii ceeeeeeeeeeeeey!!!!!!!!

Hadi Muhammet Ağbi hadi ayıp sana yaaa!!!

10 - Ütü Masası ve Döşek Dekorlu Karizmatik Fotoğraf Çekimi

Ergen olmak zor iş efendim.

Hele internet çağında ergen olmak çok daha zor iş.

En zoru ise menopozlu bir anneye sahip bir ergen olmak.

"Salak yemin ederim gerizekalı bu çocuk"

9 - Bülent Başgaaaaaaaaaaaan!!!

-30 derece..

Sivasspor Trabzonspor'u yenip şampiyonluk yarışında önemli bir engeli daha aşmış.

Maç sonu Bülent Uygun ile röportaj yapılıyor.

Derken devreye fanatik yiğidolar giriyor :

"Omuğaaaa goduuuuk Bülent Başgaaaaaaaaaaan!!!"

8 - Kendilerineeee Bağlaaaadılaaaar!!!

Devlet Bahçeli ve video diyince herkesin aklına şu meşhur "40 Yapar" gelir ama benim için 1 numara bu videodur efendim.

Devlet Bahçeli kalabalığa konuşmasını yaptığı esnada o kadar insanın içinden hem de mikrofonsuz sesini duyuran ağbimizin yaptığı ortaya muhteşem bir bitiricilikle yanıt verir Devlet Başgan ama ağbimiz cevabı hiç kaale almadan haykırmaya devam eder :

Kendilerineeeee bağlaaaaadılaaaarrr!!!

7 - Beyin Bedava

Ben hayatımda böyle bir özgüven görmedim efendim.

O muhteşem açıklaması bir yana muhabire sanki 764. söportajını vermişçesine teşekkür ederek uzaklaşması yoku mu işte o benim bittiğim noktadır.

ÖSS sonrası sınav birincilerinin yaptıkları "sistemli çalıştım, düzenli beslendim, dersaneme borçluyum" gibi açıklamaları tarihe karıştıran beyanat:

Beyin bedava!!!

6 - Zileli Deli Cemal

Bu videoyu izlerken Cemal'in muhabir kızdan çok daha akıllı olduğunu düşünüyorum. Daha fazla toplumsal mesaj vermeden Cemal'e kulak verelim.

Saatin kaç ? Benimki Casio !!!

5 - Ne Dediği Anlaşılmayan Adam

Hayatımda bir futbol programında dinlediğim en harika yorum. Orduspor üzerinden sadece Türk futbolunun değil ülkemizdeki pek çok soruna parmak basan muhteşem bir analiz.

Anlayamayanlar için :

Herkes eğinin önüne koyacaklar burda en azından üjgelebedasurte eburge uşbeveş buniazmak zorla gızlınlkla evapicaklar...

4 - Ne Zaman Didim Hacı

Öğretmen ödevlerini yapmayan öğrencileri sorguya çeker. Olağan şüphelilerden Hacı ödevi arkadaşlarına haber vermemekle suçlanmakta; Memmet, 28 Numara ve Kırmızılı ise tamamen masum olduklarını ve tüm suçun Hacı'ya ait olduğunu ; zaten Hacı'nın sicilinin de aslında pek temiz olmadığını iddia etmektedirler.

Kişisel kanaatim; özellikle Memmet'in serzenişlerindeki gerçekliğe bakarsak bu olayın 1 numaralı zanlısı Hacı'dır. Memmet ve diğerleri gerçekten masumdur. Zaten Hacı kişeliyen bir yapıya sahiptir.

3 -Kardeş Ne Diyorsun Sen?

Milattan önce 6.yüzyılda Çin'de yaşamış ünlü düşünür Konfüçyüs der ki : Herkesin hayatına kimse garışamaz. Ben bu şekıl geyinirim bu bayan şu şekıl bu şekıl...

İşte Konfüçyüs'den yüzlerce yıl sonra bir başka düşünürün bu konu hakkındaki muhteşem açıklaması:

2 - Okuyom Ben Yaaa!!!

Bir apartman düşünün adı Aykut.

Ve o apartmanda Türk polisinin şimdiye kadar görmediği kadar naif insanlar yaşıyor.

Özel Harekat Timleri balyozla kapıyı kırmak üzere oldukları halde hiç bir şey duymayan, polisleri görmeyen, kendi hastalığıyla uğraşan ve karşısında kar maskeli ekibi görünce "Sen yetkili bir ağbiye benziyon" diyecek kadar güzel insanlar onlar.

Hatta öyle kötü işlerle alakası olmadığını ispat etmek için eline karnesini alıp "Okuyom ben ya!!!" diyecek, o da yetmeyince gidip okul üniformasıyla imajını tamamlayacak kadar masum insanlar.

Burdan, 1 Mayıslarda, YÖK protestolarında polisten dayak yiyen tüm arkadaşlara şu kardeşimizi örnek almalarını ve "Kahrooolsunnn Ameeeeriikan Emperyaaalizmi, Eğitim Hakkııımız Söökee Söökee Alırız" gibi artık yavanlaşan sloganlar yerine topluca "Okuyom ben yaaaa" diye bağırmalarını tavsiye ediyorum

1 - Artis Ne Arar Lan Bazarda

Bence sadece AlkışlarlaYaşıyorum'un değil tüm internet dünyasının gelmiş geçmiş en komik en absürt en her ne varsa işte osu bu videodur efendim.

Üzerine yapılan geyikler artık baysa da, iki lafımızdan biri "artis mi ne artisi" olsa da bu video eskimez.

Zaten ne tıkırtııı vaaar ne sıkırtııı var efendim..

İşte bana göre AlkışlarlaYaşıyorum'un en iyi 15 videosu bunlar.

Biraz uzun oldu yazı ama eğlenceli bir yazı olduğu kanaatindeyim.

Son söz olarak başta Mesut Bahtiyar olmak üzere, Varmicaycen, Hoanes, Vogueman ve tüm AlkışlarlaYaşıyorum ekibine böyle bir site kurdukları ve interneti çekilir kılan bir kaç siteden birine imza attıkları için teşekkür borç biliyorum.

Bu arada içeriklerimiz yayınlanmıyor yönetim istifa!!!

Ha bi de site çok bozuldu...

Şaka len şaka alkışlarla yaşatıyorum sizi. Nice senelere.

Khoda

2010-08-24T20:16:00.000+03:00

"Bir film düşünün herhangi bir anında pause tuşuna bastığınızda karşınıza bir tablo çıksın"

Khoda'nın yaratıcısı Reza Dolatabadi bu fikirle yola çıkıp pek çok kişinin imkansız olarak gördüğü 5 dakikalık bu filmi 6000'den fazla tablo ile 2 yılda tamamlamış.

"İşin gücün yok mu oğlum" diyenler için geliyor :

Khoda

* Reza Dolatabadi'nin web sitesi için buna tıklayabilirsiniz