Hayatımda hiç sigara içmedim. Bunu övünmek ya da "Aman siz de içmeyin" manasında söylemiyorum. Sigara hoşlandığım bir şey değil. Kokusu, dumanı bana iyi gelmiyor. İçene bir şey demezdim eskiden ama artık yanımda içildiğinde de rahatsız olmaya da başladım. Kokusu üstüme siniyor, nefes almakta zorlanıyorum falan. Ama hiçbir zaman "Sigara içerseniz şöyle olursunuz, sigara içen insan şöyle insandır" gibi bir yargıya sahip olmadım.

Aynı şey alkol için de geçerli. Hiçbir zaman alkol seven, tiryakisi olan bir adam da olmadım. Ama yukarıda da dediğim gibi bu da "İyi Aile Çocuğu" olmak için kasten yaptığım bir şey değildi. Tüketirken zevk aldığım bir şey olsa alkol de kullanırdım.

Bu iki örneği verdim çünkü malumunuz son dönemde siyasi otoritenin de diretmesi ile insanların tüketmekten zevk aldığı bu iki maddeye karşı bir kampanya başlatıldı. Dedim ya ikisiyle de aram yoktur ama insanların kendilerini zehirlemek de kendi seçimleri ve kendi kararları bana göre. Dolayısıyla da bu iki yasağa da (kapalı alandaki sigara yasağı hariç) karşı idim.

Ama bu akşam bir şey fark ettim ki alkol ve sigaradan önce bizim bu ülkede yasaklamamız gereken başka bir şey var. Hem de çok daha tehlikeli.

Futbol.

Evet futbol.

Hem de aşağı yukarı 5 yaşından beri müptelası olduğum, okumayı söktüğüm anda kendimi Dünya Kupası Tarihi'ni okurken bulduğum o güzel oyun.

Bence kökünden kurutulmalı ve bu ülkeden tamamen def edilmeli bu güzel oyun. Evet oyun güzel ama biz onu öyle çirkin bir hale getirdik ki.

Yakından takip edenler bilir. Sağlam Fenerliyimdir.

Bana göre doğuştan gelen bir şey taraftarlık olgusu. O yüzden sonu "..işte ben de o gün X'li oldum" ile biten taraftarlık hikayeleri hiç inandırıcı gelmez bana. Çünkü bana göre gerçek taraftar ne zaman X'li olduğunu hatırlamaz. Öyle doğar zaten.

Ben de daha adımı söyleyemeden Schumacher, Aykut, Rıdvan, Oğuz demeye başlamıştım işte.

Peki böyle bağlıyken bu oyuna, hem de taraftarıyken böylesine bir takımın, parçasıyken bu güzel sporun neden komple yasaklanmalı diyorum.

Çünkü bizim bu güzel oyunu hak edecek bir tarafımız kalmamış artık.

Fenerbahçe Trabzon deplasmanına gitmiş, Karadeniz Teknik Üniversitesi'ndeki bir avuç taraftar da takımı karşılamaya havaalanına. FB TV'de bu karşılamayı gören bir Trabzonsporlu da bu görüntüyü Facebook'taki onbinlerce hayranı olan sayfasında aşağıdaki şekilde paylaşmış.

Bu çocuklar belki de ailelerinden yüzlerce kilometre uzaktalar, belki de Trabzon'da doğmuşlar ama Fener'e gönül vermişler kim bilir.

Allahaşkına bırakın Feneri, Trabzon'u. Yemişim Fenerini, futbolunu, sporunu. Kimin hakkı var bir insanı sadece tuttuğu takımdan dolayı onbinlerce insanın önüne atıp "Kellesini getirin" demeye?

Bir kız var orda. Görmeyin formasını falan. O kız sizin kardeşiniz, arkadaşınız, kuzeniniz olsa ve bu sayfada "Bu kıza tecavüz edin" yorumlarına onlarca "Like" verdiliğini görseniz, "Benim sınıf arkadaşım telefonu de 053...." diye telefonunun paylaşıldığına şahit olsanız ne yaparsınız?

Polise mi gidersiniz?

Gitmeyin polise falan, çünkü yorum yapanların arasında devletimizin polisi de var ve bakın ne diyor bizi korumakla görevli memurumuz :


Burda Trabzonsporlular şöyledir, böyledir demeye getirmeyeceğim lafı çünkü şu saatten sonra bu işin Trabzon'u Fener'i falan kalmamıştır.

Daha geçen hafta Avrupa'da kupa kazanmış voleybolcu kızları karşılamaya giden 12 yaşındaki çocuğun kolu kırıldığında "Oh olsun" diyen adam da aynıdır, üstteki yazılanları görüp "Aynısını biz de burdaki Trabzonlulara yaparız" diyen adam da aynıdır. Kulüp yöneticileri de "Sahaya çakı atılmış ama kapalı"diye savunma yapıyor zaten.

Valla en iyisi komple yasaklansın futbol.

Dayım'ın sevdiğim bir lafı vardır :

Size bok layık değil!

İnsan çocukluğuna dair anıları bir bir unutuyor da bazıları hiç silinmiyor hafızasından. O gün ülkesinde yaşanan önemli bir olayı kodluyor kafasına. Erik ağacından düştüğünü bile unutuyor ama unutmuyor Turgut Özal'ın öldüğü gün yediği çikolatayı, unutmuyor Barış Manço'nun ölüm haberinin televizyondan verildiği an dona kalışını.

Sevse de sevmese de tüm ülkeyi, tüm dünyayı kitleyen o günler mimleniyor kafasında. Yıllar da geçse aynı duruyor o anlar, saatler, günler.

Çocuk hafızasına kaydettiklerini büyüdükçe daha da kazıyor kafasına. O yüzdendir ki "zaman aşımı" diye bir şey kalmıyor mevzubahis "İnsan"sa.

Ama bu söylediğim insanlar için geçerli tabi ki.

Bizim zamanımız için değil bu.

Biz kaybettik artık hafızamızı, çocukluğumuzu, insanlığımızı.

Biz Sivas'ta, Maraş'ta, Dersim'de insanları yakarken, işkence yaparken, katlederken unuttuk artık insan olmanın ne demek olduğunu.

"O zamanın şartları, onlar da hak etti, tahrik var, münferit"  diye savunduk hem yaptıklarımızı.

Belediye Başkanı çıkıp "Yanmadılar, dumandan zehirlendiler" dedi Sivas için.

Başbakanımız "Münferit" dedi.

Sırtından vurduğumuz kardeşimiz için "Milliyetçi duygularla işlenmiş cinayet" dedi emniyet müdürümüz. Sonra vali olmakla ödüllendirildi.

Bırakın kendi yaptıklarımızı doğadan gelen felaketi bile sınıflandırdık biz "Van'da da olsa üzüldük ama hadlerini bilsinler" diyerek.

"İstanbul'u tetiklemez" diye oh çektik Afyon'da, Kütahya'da depremden ölen insanlara.

Zaman aşımına uğrattık biz insanlığımızı.

Diri diri yaktık işimize gelince "kardeşimiz" diyip işimize gelmeyine kapılarını işaretlediklerimizi.

Biz zaman aşımına uğrattık insanlığımızı.

"Bir Ermeni"yi öldürünce "17 yaşındaki çocuk" diyip savunduk, "anarşik" olunca "17 yaşındaki adam" diyip astık çocuklarımızı.

Biz zaman aşımına uğradık insanlıktan.

Neyiz şimdi bilmiyorum ben.

Bak şimdi aşağıdaki pankartı açan kardeşim. Sana birkaç kelam edeceğim, tabi dediklerimi anlayabilirsen.

Şimdi sen demişsin ya "Hepiniz Ermenisiniz, Hepiniz Piçsiniz" diye, hem de bunu Hocalı Katliamı için yapılan yürüyüşte demişsin ya, hah işte sana diyeceğim şudur ki o "Hepimiz Ermeniyiz" diyen piçlerden biri de benim.

Ama bak sana şöyle söyleyeyim, ben bugün de "Hepimiz Azeriyiz" dedim. Neden biliyor musun?

Çünkü ben Ermeniyim derken, bir etnik kimlikten, bir ulustan, bir kafa kağıdından bahsetmiyordum.

Ben "Hrant'ım" derken bir gazetecinin, bir vatandaşımın, bir gayrimüslim kardeşimin sadece etnik kimliğinden, düşüncelerinden, sözlerinden, yazısından dolayı bu ülkede sırtından vurularak yaşam hakkının elinden alınmasına karşı ben de onun tarafındayım diyordum,

Ben "Kürdüm" derken sadece Kürt olarak doğduğu için adam yerine konmayan, tarlasını sürerken kafasına bomba inen, devleti tarafından vurulan, ırkdaşı tarafından zorla terörist yapılan insanların yanındayım diyordum,

Ben bugün "Azeriyim" diyorken masum çocukları bir hiç uğruna katledilen, işkence gören, insan olmayı becerememişlerin zulmüne uğrayanların safında olduğumu belirtmek için diyorum bunu.

Ben Türkiye'de doğdum, Türk vatandaşıyım. İzmir'de büyüdüm. Birçok imkanım vardı, ülkemin şanslı addedilen kısmında doğduğum için doğuştan vardı bu özgürlüklerim. Ben zulüm görmedim, ben hor görülmedim, ben katledilmedim, ben rahat yaşadım. Bana her sabah "Türküm, doğruyum çalışkanım" dedirtti bu çark.

Ama ben ne gördüm biliyor musun her sabah "Türküm" derken,

Önce insandım ben. Önce insan olarak doğmuştum ben.

Bak sana bir şey söyleyeyim mi. Ben Mart doğumluyum ama babamlar Eylül'e kadar kimliğimi çıkarmamışlar. Yani anlayacağın 6 ay kimliksiz emmişim annemin sütünü. Yani 6 ay Türk bile değilmişim ben. Din hanemde yazacak bir dinim bile yokmuş anlayacağın. Kan grubum yokmuş, sıra no, aile no yokmuş. Babamın işgüzarlığı işte.

Yani anlayacağın 5 aylıkken, beşiğimde takılırken ağzıma bir şey kaçsa da boğulsam ne olarak öleceğim bile belli değilmiş.

Yani bana "1 Türk bebek öldü" diyemezmişsin.

Peki o zaman ben bir bebek olmayacak mıydım?

Ben bir kardeşin olmayacak mıydım?

Ben bir insan olmayacak mıydım cevap ver bana?

Ha diyeceksin ki "Büyümüşsün de Hepimiz Ermeniyiz diyen bir piç olmuşsun zaten."

Haklısın kardeşim. Ben bir piçim. Ben bir gün "Ermeniyim" bir gün "Kürdüm" diyen bir piçe dönüştüm.

Çünkü ben insanım güzel kardeşim.

Zulme uğrayanın kimliğine bakmayacak, ölen bebeğin kafa kağıdına göre ağlamayacak kadar insanım.

Ben şu pankartı açan sana "Kardeşim" diye seslenecek kadar insanım.

Sen nesin?

Yok yok kimliğini gösterme. Gerek yok anladım ben.

Bloga dönmüşken "Haftanın Şarkısı" ile dönmemek olmaz.

The Shins pek sevdiğim, pek leziz şarkıları olan bir grup. Kendilerini Garden State ile keşfetmiş akabinde nerde ne şarkıları varsa edinip dinlemiştim. "New Slang" hala başucu diye tabir edilen şarkılarımdandır.

Mart ayında yeni albümleri çıkıyormuş, çıkış şarkıları da adına tezat :

Simple Song



*Bu arada Vimeo telif hakkı falan diyerekten tüm videolarımı silince blogdaki tüm yazılara gömülü videolar gitti. Ayarlayabilirsem hepsini düzeltmeye çalışacağım.

**Bir de şu "HBBA Soundtrack" albümlerini adamakıllı bir paylaşım sitesine upload edip linkini yollayabilecek olan kişiye minnettar kalırım.